ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 65 จูบแรกมาไม่ทันตั้งตัว

นินกลับมาถึงก็แอบปีนหน้าต่างห้องพิม ก๊อกๆๆ พิมเปิดหน้าต่างออกมานินก็ส่งขนมให้เธอมันเป็นฝอยทองจากกร้านดังเพราะร้านขนมที่บ้านเธอไม่ได้ขายพวกทองหยิบทองหยอดฝอยทองไหมแก้วไม่อยากแย่งตลาดของคนกลุ่มนี้ขนมที่ไหมแก้วขายเป็นขนมชนิดใหม่ทั้งหมด แต่พิมชอบกินฝอยทองมากนินจึงซื้อมาฟาง

นิน “ห้ามกินเยอะนะคุณเดี๋ยวน้ำหนักขึ้น” พิมกลอกตา

พิม “นายนี่ยังไงซื้อมาให้แต่ไม่ให้กินเยอะ” นินยิ้ม

นิน “ผมหวังดีนะเนี่ย” พิมกลอกตาแล้วมองสภาพนินที่พันผ้าพันแผลก็อดถามไม่ได้

พิม “นายไม่เป็นไรแล้วแน่นะ” นินยิ้ม

นิน “ยังไม่ข้ามคืนเลยคุณถามรอบสองแล้วเนี่ยอย่าห่วงผมเลยคุณผมสบายมาก “พิมกลอกตา

พิม” ใครห่วงนายกันแค่ถามไปอย่างนั้นแหละ “นินหัวเราะ

นิน” จริงสิคุณจะไปหมู่บ้านอีกเมื่อไร” พิมคิดสักพักแล้วกล่าว

พิม “เร็วๆ นี้แหละ” นินประหลาดใจ

นิน “เร็วๆ นี้หรืองั้นผมตามไปด้วยไม่ได้ผมยังมีเรื่องจัดการที่นี่หลายเรื่อง” พิมพยักหน้า

พิม “ก็นายให้คุณพ่อซื้อต้นไม้มาตั้งมากถ้าไม่ลงดินเดี๋ยวมันจะตายเสียก่อน” นินยิ้มแห้งๆ

นิน “ความผิดผมเอง” มีเสียงดึงขึ้นจากด้านล่าง

“นั่นใครน่ะ” เสียงท่านเจ้าคุณดังขึ้น

นิน “ซวยแล้ว” พิมยิ้ม

พิม” นายจะลนทำไมเราหมั้นกันแล้วนะ “นินหลอกตาก็ตาลุงนี้ถ้ารู้ว่าเขามาแอบปีนห้องพิมต้องแซวเขาแน่ๆ

” แมวขโมยคิดจะมาขโมยลูกสาวข้าหรือไง “นินกนะโดดพรวดเข้าห้องพิมแต่ดันทำให้พิมเสียหลักหงายลงไปที่พื้น

นิน “ซวยแล้ว” เขารีบยืนมือไปประคองร่างส่งผลให้เขาล้มลงไปด้วย

พิม” ว๊าย!!! “เธอร้องออกมานินรีบเอามือรองที่ศีรษะของพิมทว่าปากทั้งสองประกบกันเสียอย่างนั้นสัมผัสนุ่มละมุนที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนทำในพิมจิตใจกระเจิงเหม่อลอยดวงตาทั้งสองประสานกันนินรู้สึกว่าริมฝีปากของพิมนั้นมันหวานหอมยั่วยวนใจให้เขาละโมบอยากจะจูบขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว ปังงง ประตูเป็นออก

ไหมแล้ว” ลูกแม่เกิดอะไรขึ้นทำไมร้องแบบนั้น “ภาและลินโผล่หน้าออกมาดูเมื่อเห็นทั้งสามก็ร้องออกมา ว๊วยยย!!!

ไหมแก้ว” ทำไมถึงไม่ล็อกประตูล่ะจ๊ะ “ภากลอกตา

ภา” คุณแม่คะ “ไหมแก้วไอออกมา

ไหมแก้ว” งั้นแต่งเลยไหมแม่จะได้อุ้มหลานเสียที “ลินหน้ากระตุก

ลิน “คุณแม่” ไหมแก้วไอ้อีกครั้ง

ไหมแก้ว “ท่านขุนทำแบบนี้ไปได้นะที่พื้นมันแข็งทีหลังขึ้นไปบนที่นินสิจ๊ะเดี๋ยวก็ป่วยกันพอดี” ทุกคนหมดคำจะพูดพิมและนินรีบแยกจากกัน

นิน “เข้าใจผิดครับเข้าใจผิด” ทั้งสามจ้องเขาแน่นอนว่าอธิบายไปใครจะเชื่อ

นิน” งั้นผมไปก่อนแล้วกันครับ “เขารีบกระโดดลงจากหน้าต่างวิ่งหายไปในความมืด ทั้งสามหัวเราะออกมาแล้วจ้องไปที่พิมนางหน้าแดงทำตัวไม่ถูก

ไหมแก้ว” ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นให้แม่จัดงานแต่งเลยไหม “ภาและลินหมดคำจะพูด

พิม “เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะเรื่องมันมีอยู่ว่า “พิมเล่าให้ทุกคนฟังทำเอาทุกคนเสียดายไม่ใช่สิโล่งใจ

ไหมแก้ว” เอาเถอะรีบนอนเถอะ “ท่านเจ้าคุณที่แอบดูอยู่ข้างล่างแอบยิ้มออกมา

” แบบนี้อีกไม่นานข้าได้หลานแน่ๆ “เขาเดินไปร้องเพลงไป ส่วนพิมนางถึงกับนอนไม่หลับพลิกตัวไปมา

พิม” น่าอายจริงๆ ไอ้บ้าทำแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร” พิมนอนไม่หลับส่วนนินหลับสบายและเขาฝันอีกแล้วถึงเรื่องราวของโลกปัจจุบันในร่างของคนจีนอีกครั้งอาจเป็นเพราะร่างนินที่ไทยตายจากโลกไปแล้วเขาเลยฝันถึงตัวเองในร่างคนต่างชาติก็ได้มันหน้าเหลือเชื่อที่เขาฝันเรื่องเดิมต่อกันจี้ที่ทำจากศิลาที่พ่อเขาให้มาเกิดเรืองแสงขึ้นโดยที่นินไม่รู้ตัวเลย ในเช้าวันถัดมานินและพิมมองหน้ากันเขินๆ ขอบตาพิมมีรอยคล้ำจนน่าสงสาร

นิน “คุณไม่เป็นไรนะ” พิมส่ายหน้า

พิม “ไม่เป็นไร” นินพยักหน้า

นิน “คุณไหวไหมเดี๋ยวเราต้องไปโรงงานกระดาษนะ” พิมพยักหน้าจากนั้นทุกคนก็มาทานข้าวท่านเจ้าคุณเอ่ยขึ้น

“ให้ตายสิเมื่อคืนแมวขโมยมันจะมากินลูกนกที่พ่ออุตส่าห์เฝ้าเลี้ยงดูด้วยความรักน่าโมโหจริงๆ “นินไอ้ออกมาสองสามคำพิมหน้าแดงราวกับผลเชอร์รี่นินรีบเปลี่ยนเรื่อง

นิน “อ้อจริงสิไม่เห็นภาและลินเลยไปไหนกันนะ” ไหมแก้วยิ้ม

ไหมแก้ว “ไปสอบน่ะพ่อนินลืมแล้วรึเขาสอบสามวันน่ะ” นินไอ้ออกมา

นิน “ใช่ๆ ไปสอบ” ไหมแล้วถาม

ไหมแก้ว “เมื่อคืนหวานไหมเล่า” นินตาโต

นิน “อะ อะ ไรครับคุณป้า” ไหมแก้วทำหน้าประหลาดใจ

ไหมแก้ว “ก็ฝอยทองไงป้าเห็นว่าพ่อนินซื้อมาไม่ใช่หรือ” พิมรีบตอบ

พิม “หวานเจ้าค่ะหวานมาก” ทั้งสองหัวเราะออกมา ท่านเจ้าคุณเอ่ยขึ้น

“แต่งเลยไหม” นินลุกพรวด

นิน “ผมอิ่มแล้วเดี๋ยวจะไปดูโรงงานกระดาษเสียหน่อยครับ” พิมก็ลุกขึ้น

พิม “ข้าไปด้วย” ทั้งสองรีบออกไปไหมแล้วและท่านเจ้าคุณหัวเราะออกมา นินบ่นในใจที่โดนสองคนนั้นแกล้ง

นิน “เมื่อคืนผมขอโทษด้วยครั้งหน้าจะนุ่มนวลกว่านี้” พิมตาโต

พิม “ครั้งหน้าหรือ” นินโบกมือ

นิน “เข้าใจผิดแล้วๆ” พิมกลอกตา

นิน “อันที่จริงเราเป็นคู่หมั้นกันเรื่องแบบนี้ช้าเร็วก็ต้องเกิดนะ” พิมชูหมัดขึ้น

พิม “แต่งก่อนไม่งั้นข้าไม่ยอมข้าไม่ใช่หญิงเช่นนั้น” นินยกมือยอมแพ้

นิน “ผมล้อคุณเล่นน่าผมเป็นคนแบบนั้นหรือไง” พิมกลอกตา

พิม “นายนี่ชักจะกล้าขึ้นทุกวันเลยนะ” นินยิ้ม

นิน “ไปเถอะลุงย้อยน่าจะเตรียมรถไว้แล้ว” ทั้งสองเดินออกไปก็เห็นรถม้าพร้อมแล้วจึงขึ้นรถม้าไปฟักกับขมและคนสองสามคนไปด้วย

โรงงานกระดาษแม้จะบอกว่าอยู่ในพื้นที่ของเมืองหลวงแต่ก็เป็นในเขตอุตสาหกรรมดังนั้นมันจึงต้องตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองแล้วออกไปทางด้านขวาของประตูเมืองหลัก และมันอยู่ห่างออกไปแค่เพียงยี่สิบนาทีก็มาถึงพิมรู้จักที่นี่เป็นอย่างดีโรงงานกระดาษแห่งนี้ค่อนข้างใหญ่พอสมควรขนาดเกือบเท่าสนามฟุตบอลนับว่าไม่เลวเลยเมื่อนินเข้ามาก็ต้องประหลาดใจเพราะว่าข้างในอุปกรณ์ยังอยู่ครบคนพวกนั้นไม่นำออกไปด้วยแบบนี้เขาก็กำไรน่ะสิ

นิน “ป้าคนนั้นใจดีขนาดนี้เลยหรือ” พิมกล่าวยิ้มๆ

พิม “พวกนี้เอาไปขายก็ไม่ได้เอาไปทิ้งยังเสียค่าใช้จ่ายคุณหญิงป้าคงคิดว่าทิ้งภาระให้นายไงล่ะ” นินหัวเราะออกมา

นิน “ผมมองโลกในแง่ดีไปสินะ “เขาและพิมเดินดูรอบๆ ก็พบว่าพวกมันค่อนข้างใช้ได้เลยเนื่องจากว่ามันมีคนทำงานมาตลอดดังนั้นด้านในจึงค่อนข้างสะอาด แต่ขึ้นชื่อว่าโรงงานกระดาษจำต้องมีน้ำเสียทิ้งออกมาแน่นินจึงมองหาว่าน้ำเสียถูกทิ้งไปที่ใดนินมองตามท่อแล้วพุ่งออกไปนอกเมือง

นิน” ท่อพวกนี้ไปทางไหนกัน “พิมส่ายหน้า

พิม” ข้าเองก็ไม่แน่ใจ “นินจึงหันไปสั่ง

นิน” ขม ฟัก นายลองไปดูหน่อยว่าท่อนี้ยาวไปถึงไหน “ทั้งสองพยักหน้าแล้วเดินออกไป นินเดินดูรอบๆ ลุงย้อยก็เรียกทั้งสอง

“คุณนินขอรับพวกเขาทิ้งของดีไว้ด้วยขอรับ” นินเดินมาก็เห็นกองไม้ที่สับไว้แล้วก็สงสัย

นิน “อะไรหรือ “ลุงย้อยกล่าว

ลุงย้อย” พวกเขาทิ้งวัตถุดิบชั้นดีไว้ด้วยนี่คือต้นกระดาษขอรับ “นินหยิบมาดูก็พยักหน้า

นิน” เนื้อไม้นี้ค่อนข้างละเอียดและเหมือนจะมีเยื่อกระดาษอยู่เยอะจริง “เขาสีคางไปมา

นิน “พวกเขาทิ้งไว้เยอะขนาดนี้เลยหรือ” นินให้เวลาสามวันก็เพื่อให้พวกนั้นไม่มีเวลาขนของออกไปนั่นแหละแต่นี่ก็เยอะไปจริงๆ

พิม” คงมีอย่างอื่นที่สำคัญกว่าน่ะ” นางชี้ไปยังตรงที่ว่างเปล่า

พิม “นี่น่าจะเป็นเครื่องรีดกระดาษน่ะ” นินมองตามไปก็พยักหน้า

นิน “ถ้าผมจะทำต่อคงลงทุนไม่น้อยเลยจริงๆ เครื่องรีดกระดาษน่าจะราคาไม่ถูกแน่” พิมพยักหน้า

พิม “อย่างน้อยๆ ห้าหมื่นต้องมีนั่นแหละ” นินสีคางไปมา

นิน “งั้นผมเปลี่ยนแผนดีกว่า” พิมสงสัย

พิม “แผนอะไร” นินยิ้ม

นิน “ผมจะทำกระดาษชำระ” พิมทำหน้าแปลกๆ

พิม “มันคืออะไร” นินยิ้มออกมา

นิน “ก็กระดาษที่ทำได้หลายอย่างเช่น เช็ดหน้า เช็ดก้น ทำความสะอาดหลายๆ อย่างไง” พิมทำหน้าเหมือนท่านเจ้าคุณตอนที่รู้ว่าเขาจะทำยาสีฟันมีผ้าขี้ริ้วและเปลือกข้าวโพดแล้วจะใช้กระดาษเช็ดทำไมแถมราคาแพงใครจะซื้อนี่ไม่ต่างอะไรกับการถอดกางเก่งตดเลยไม่ใช่หรือ

พิม “นายจะใช้กระดาษเช็ดก้นเนี่ยนะฟ้าจะผ่าเอาไหม “นินหัวเราะ

นิน” คุณไม่รู้อะไรกระดาษเนี่ยไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอกที่มันแพงเพราะเรายังต้องนำเข้าก็เท่านั้นในเมื่อผลิตเองได้มีหรือที่มันจะแพงไม่อย่างนั้นทำไมทางป้าม่านแก้วถึงขาดทุนแต่ยังพยายามผลิตมันขึ้นมาให้ได้เล่า “พิมคิดมุมนี้ก็สนใจขึ้นมา

นิน” นั่นเพราะต้นทุนมันถูกมากหากทำสำเร็จแล้วนำออกสู่ตลาดตั้งราคาถูกกว่าของนำเข้านิดหน่อยไม่กี่เดือนก็คืนทุนกว่าสิบปีได้แล้วไม่ใช่หรือ “พิมตาโต

พิม” พอนายพูดแบบนี้ก็เห็นภาพเลย “นินยิ้ม

นิน “ที่สำคัญพวกเขาน่าจะปลูกต้นกระดาษนี้ไว้เองด้วยพวกมันถึงไม่เห็นค่ามันแบบนี้” พิมคิดตามแล้วพยักหน้า

พิม “ไม่ทันไรนายก็มองทะลุแล้วหรือ” นินยิ้ม

นิน “ผมก็แค่เดาน่ะ “พิมกลอกตา

พิม” นายจะฉลาดเกินไปแล้ว “นินหัเราะ

นิน” จริงสิผมได้สหายใหม่มาคนหนึ่งเธอหนีภัยสงครามมาจากญี่ปุ่นบอกคุณไว้ก่อนจะได้ไม่เข้าใจผิด “พิมหรี่ตาลง

พิม” นายนี่ชอบช่วยผู้หญิงจริงๆ เลยนะ “นินยิ้มแห้งๆ

นิน” นั่นเพราะผมต้องการอาวุธวิเศษจากเขาน่ะ “พิมกลอกตา

พิม “นายไม่ใช่ทหารจะเอาของแบบนั้นไปทำไม” นินยิ้มแอบโอบไหล่พิมอย่างแนบเนียน

นิน “คุณไม่เข้าใจหรอกเข้าเรียกว่ามีไว้ดีกว่าไม่มี” พิมแกะมือเขาออกอย่างแนบเนียนเหมือนกัน

พิม “ชักจะกล้าใหญ่แล้วนะ” นินยิ้ม

นิน “หรือว่าคุณอยากให้ผมจูบอีกแทนที่จะโอบ” ตุบบบ ท้องเขาโดนต่อยอย่างแรง

นิน “บ้าเอ๊ยคุณต่อยผมทำไมเนี่ย” พิมกลอกตา

พิม “ก็นายลามกเองนี่” นินถึงกับพูดไม่ออก

นิน “จูบมันลามกตรงไหนกันนี่มันเรื่องปกติของคู่รักนะ” พิมกลอกตา

พิม “เราสองคนเป็นคู่รักกันตอนไหน” นินหัวเราะออกมา

นิน “งั้นถอนหมั้นไหมดูเหมือนว่าคุณก็ไม่ได้ชอบผมสักหน่อย” จิตสังหารพิมระเบิดออกมาบรรยากาศเริ่มเย็นยะเยือกลุงย้อยกอดตัวเอง

“ทำไมอยู่ๆ ถึงหนาวขึ้นมาได้นะหิมะจะตกหรือ “นินถอยหลังสองก้าว

พิม” ถ้านายพูดว่าจะถอนหมั้นอีกนานตายแน่ “นินยกมือขึ้น

นิน” ได้ๆ บอกไม่ชอบผมแต่ก็ไม่อยากถอนหมั้นนี่มันย้อนแย้งนะคุณ “นางเดินมาต่อยเขาครั้งนี้ต่อยเบาๆ

พิม” รู้แล้วยังจะถามนายนี่มันไม่เข้าใจอะไรเลย “นินประหลาดใจ

นิน “รู้อะไรฉันจะไปรู้อะไรได้ไงทำอะไรย้อนแย้งแบบนี้นับวันสมองของผู้หญิงคนนี้จะเพี้ยนขึ้นทุกทีแล้วมั้งต้องอยู่ห่างๆ แล้ว” เขารีบเดินหนีพิมมองหน้าเขาก็รู้ว่าไอ้บ้านี่ไม่เข้าใจความหมายนาง

พิม “นี่ข้าชอบไอ้บ้านี่ไปได้อย่างไร” นางตกใจกับตัวเอง

พิม “ชอบรึหรือนอนไหนกัน” เมื่อคิดแบบนี้หน้านางก็แดงขึ้นมาแล้วเดินตามนินไป

ผ่านไปสักพักขมก็กลับมาแล้วรายงานเรื่องท่อน้ำทิ้งพบว่ามันตรงเข้าไปในบ่อน้ำแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปบ่อน้ำนั้นไหลเข้าสู่หมู่บ้านร้างหลายแห่ง

นิน “มิน่าเล่าใกล้เขตเมืองหลวงถึงได้มีหมูบ้านร้างได้เพราะน้ำเสียนี่เอง” หมู่บ้านที่นินถูกพาไปก็คงร้างด้วยเหตุนี้

นิน “แล้วไม่มีใครร้องเรียนเลยหรือ” ลุงย้อยกล่าว

“น่าจะมีขอรับทว่าเรื่องคงถูกกดไว้และพวกเขาคงโดนขู่จากโรงงานกระดาษสุดท้ายจึงเลือกจากไปเอง” นินพยักหน้า

นิน “งั้นพวกเขาไปที่ใดกัน “ลุงย้อยส่ายหน้า

” ไม่ทราบขอรับ “นินสีคางไปมา

นิน “ขอให้พวกเขาไปเจอที่ที่ดีกว่าแล้วกันนะ” เมื่อพวกเขากำลังจะเดินออกมาก็มีคนมาขวางนินหรี่ตาลงกลุ่มคนพวกนี้มีถึงยี่สิบกว่าคน

นิน “พวกนายต้องการอะไร” ลุงย้อยกล่าว

ลุงย้อย “พวกนี้น่าจะเป็นคนงานเก่าครับผมจำหน้าไอ้ก้อนได้” ชายร่างกำยำเดินออกมา

“ท่านขุนท่านทำให้พวกเราตกงานท่านต้องรับผิดชอบ” นินยิ้มออกมา

นิน “นายเอ็งไม่ได้บอกหรือว่าถ้าสร้างปัญหากับฉันทุกอย่างก็จะเป็นโมฆะนะ” มันแค่นเสียง

ก้อน “ท่านขุนคิดว่าคนตกงานอย่างเราจะสนใจเรื่องของพวกท่านหรือข้ารู้เพียงแต่ว่าเราตกงานเราเดือดร้อนท่านให้เวลาสามวันเราจะหางานใหม่ทันได้อย่างไร” นินยิ้มออกมา

นิน “อ้อคิดจะรีดไถเงินหรือพวกแกได้เงินชดเชยมาแล้วตามกฎหมายตายังอยากได้เพิ่มจากเจ้าของคนใหม่งั้นสินะ” นินเชื่อว่าม่านแก้วไม่น่าจะเอาอนาคตลูกชายมาเสี่ยงกับพวกกระจอกแบบนี้หรอกจะต้องเป็นพวกนี่เองที่อยากได้เงินเพิ่ม

ก้อน “แล้วไม่ได้หรือท่านบีบพวกเราขนาดนี้ก็ต้องร่วมรับผิดชอบหน่อยสิ” นินยิ้มออกมา

นิน “ถ้าฉันไม่ให้แกจะทำไม” มันยิ้มออกมา

ก้อน” เราก็จะพังโรงงานนี้เสีย “พิมขมวดคิ้วแล้วกล่าว

พิม” เอาสิไม่เพียงที่พวกเอ็งต้องติดคุกแต่เอ็งต้องชดใช้เงินด้วยข้าไม่รู้หรอกนะว่านายเอ็งเป็นใครทว่าข้าสาบานเลยว่าตระกูลของเข้าก็ไม่ใช้กระจอกจะทำให้พวกเอ็งแหลกจนไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้เลย “พลังทำลายล้างของอำนาจกดข่มทำให้พวกมันตกตะลึงพิมเหมือนมีพลังอย่างหนึ่งในคือพลังที่ใช้คุกคามทางจิต อย่างเช่นข่มขวัญ หรือทำให้ผู้มีจิตใจอ่อนแอกว่าหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดหรือหากเธอเป็นนักรบพวกมันอาจถึงขั้นหมดสติไปเลยหน้าของก้อนซีดเผือด

นิน” นีมันมิน่าฉันมักจะโดนนางข่มเสมอเพราะแบบนี้เอง “ก้อนถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะหนีไปพร้อมพวกมัน พิมถอนใจออกมาแล้วมองไปทางนินราวกับจะอยากให้เขาชม นินถึงกับตกตะลึงเธอก็มีมุมเด็กๆ เหมือนกันนะเนี่ย

นิน” สุดยอดมากเมียจ๋าพวกมันกลัวคุณหนีหางจุกตูดไปแล้ว “พิมถึงกับสะอึก

พิม “ใครเมียนายไอ้บ้า “นินหัวเราะจากนั้นก็พาทุกคนกับไปกินข้าวเที่ยงแล้วไปรับของที่สั่งทำจากช่างเตี้ย เมื่อวานช่างเตี่ยบอกว่ามารับของพรุ่งนี้ได้เลยเขาจึงไปรับของเลยไหนๆ ก็มาแถวนี้พอดี หลังทานข้าวเรียบร้อยเขาก็มารับของก่อนจะกลับไปนินสังเกตว่ามีคนคนจับตามองพวกเขาตั้งแต่ที่ร้านข้าวเมื่อคู่แล้ว

นิน “เวรจริงๆ ยังจะตามอีกหรือ” นินคิดว่านี่มันน่ารำคาญเกินไปแล้วต้องสั่งสอนพวกมันเสียบ้าง เขาเอาธนูขึ้นมาแล้วเล็งไปที่นกที่กำลังบินอยู่ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนทิศทางลูกศรแบบฉับพลันไปบนหลังคาโรงงานหลังหนึ่ง ฟี้ววว ปึกกก ร่างชายคนหนึ่งกระเด็นตกไปทางด้านหลังของโรงงานนินกรีบกระโดดตามออกไป

พิม” นายจะทำอะไรนะ “นินตะโกนออกมา

นิน” ไปเจอกันที่โรงงานเซรามิกเดี๋ยวผมตามไป” เมื่อนินมาถึงก็พบเพียงรอยเลือดร่างคนหายไปแล้วนินเผยยิ้มออกมา

นิน” หนีหรือ “เขามองออกไปรอบๆ และคิดว่ามันหน้าจะหนีขึ้นไปทางภูเขาเป็นแน่นินดมกลิ่นของมันแล้วตามออกไปทว่าเขาไม่มีวิชาย่นระยะจึงตามมันไม่ทัน

นิน “บ้าเอ๊ยวิชาตัวเบาก็ตามไม่ทันหรือเนี่ย” แน่นอนเพราะมันย่นระยะไม่ได้ใช้ความเร็วหนีนินไม่มีทางตามทันหรอก นินจึงกลับไปรวมตัวกับพิมที่โรงงานเซรามิก

พิม “นายหายไปไหนมาอยู่ๆ ก็ไปแบบนั้น” นินยิ้ม

นิน “พอดีมีคนตามเรามาตลอดทางน่ะผมเลยยิ่งมันแล้วตามไปดู” พิมตาโต

พิม “นายไปคนเดียวหรือมันอันตรายนะอย่าทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้อีกเกิดพวกมันมีหลายคนจะทำอย่างไร” นินตบไหล่เธอเบาๆ

นิน “เอาน่าผมก็กลับมาแล้วนี่ไงไปข้างในกันเถอะ” พิมไม่พอใจที่นินทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้นางไม่อยากเห็นเขาบาดเจ็บอีก เมื่อทุกคนเข้ามาก็พบว่าพี่เทียนยุ่งมากจริงๆ

นิน “เป็นอย่างไรบ้างพี่เทียนทำเงินได้เยอะไหม “พี่เทียนหัวเราะทักทายทั้งสอง

” ฮ่าๆ มาก็ดีแล้วครั้งนี้ออเดอร์ของเรามีเพียบข้าบอกว่าทำไม่ทันพวกเขาพวกจะรอจนกว่าจะได้ของข้ารวยแล้วงานนี้ไม่ต้องห่วงส่วนของท่านขุนข้าจ่ายครบแน่นอน “นินหัวเราะออกมา

นิน” แบบนี้เตาก็ไม่ว่าน่ะสิ “พี่เทียนพยักหน้า

” ใช่น่ะสิมีอะไรหรือ “นินกล่าว

นิน” ผมอยากสั่งทำกระปุกยาสีฟันเพิ่มสักหน่อยลุงยอดงานเยอะทำให้ผมไม่ทันน่ะ “นินเอากระปุกแบบใหม่ให้เขาดู

” ไม่มีปัญหาพี่มีเพื่อนที่ทำโรงงานเซรามิกอยู่ข้างๆ เดียวส่งแบบให้พวกเขาทำก็ได้แล้วว่าแต่มันต้องใช้เทคนิคพิมเศษไหม “นินส่ายหน้า

นิน” ไม่ต้องก็ได้ครับขอแค่ไม่แตกง่ายๆ ก็พอ “พี่เทียนหัวเราะ

” ปกติมันไม่แตกง่ายแบบนั้นหรอกแต่พี่จะกำชับให้ทำหนาๆ หน่อยว่าแต่ท่านขุนอยากได้เท่าไร่ “นินยิ้มออกมา

นิน” เบื้องต้นหมื่นกระปุกพร้อมฝา “จำนวนนี้ทำเอาเทียนถึงกับอยากรับทำเองเลย

เทียน” ได้เดียวข้าจัดการให้ “นินส่งเงินให้

นิน” นี่ค่ามัดจำพี่ช่วยดำเนินการให้หน่อยแล้วกัน “เทียนพยักหน้า

เทียน” ไม่มีปัญหา “คุยกันสองสามเรื่องเขาก็ออกมาจากโรงงาน

นิน “คุณเหนื่อยหรือยัง” พิมส่ายหน้า

พิม “ยังนายจะไปไหนอีก” นินยิ้ม

นิน” ยังพอมีเวลาผมว่าจะไปร้านป้าศรีน่ะแล้วก็จะเข้าสำนักงานที่ผมเช่าไว้ตอนนั้นด้วย “เขาหมายถึงตอนนี้จดทะเบียนบริษัทเช่าสำนักงานแต่ยังไม่มีพนักงานสักคนเดียวป้าศรีเป็นคนกว้างขวางต้องแนะนำคนให้เขาได้บ้างเขาไม่ต้องการคนจากตระกูลขุนนางเขาอยากได้แค่คนธรรมดาจึงให้ป้าศรีจัดการดีกว่าให้ไหมแก้วจัดการ เขาแวะดูบริษัทครู่หนึ่งพบว่ายังเรียบร้อยดีจึงไปหาป้าศรีเมื่อมาถึงร้านพบว่าป้าศรีไม่อยู่หลังจากสอบถามพบว่าตอนนี้ป้าศรีไปอยู่ที่บริษัทชุดชั้นในแล้วนินจึงไปหาที่นั่น

นิน “เป็นอย่างไรบ้างครับ” ป้าศรียิ้ม

” ราบรื่นดีคิดว่าเดือนหน้าเปิดตัวสินค้าใหม่ได้แล้วล่ะ “นินยิ้มออกมา

นิน” เงินทุนที่ผมลงไปพอหรือเปล่าครับ” ป้าศรีพยักหน้า

” ไม่ต้องห่วงพอแน่นอนตอนนี้เร่งผลิตอยู่ “นินพยักหน้า

นิน” ที่ผมมาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากให้ป้าช่วยครับ “ป้าศรียิ้ม

” ว่ามาเลย “นินจึงบอกความต้องการว่าเขาต้องการผู้ช่วยหนึ่งคนและคนงานที่จัดการเรื่องต่างๆ อีกสามคน ป้าศรีแน่นอนว่าไม่มีปัญหา

” ได้เลยเดี๋ยวป้าจัดการให้ “นินพยักหน้า

นิน” ของคุณครับป้า “จากนั้นนินและพิมก็กลับ เมื่อถึงบ้านก็พบว่าท่านเจ้าคุณกลับมาแล้วเขาทำหน้าเครียด ทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปหา

นิน” เป็นอะไรน่ะลุงสีหน้าดูไม่ได้เลย “ท่านเจ้าคุณกล่าวออกมาอย่างโมโห

” ข้าพอจะรู้แล้วว่าใครเล่นงานเอ็ง” นินและพิมมองหน้ากันทั้งสองนั่งตัวตรงเพื่อรอฟัง…