เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        สาวน้อยน่าสงสารคนนี้คือผู้ที่ถูกหยางเฉินขู่เมื่อกาลก่อนหากจำไม่ผิดเธอชื่อว่า ถังถัง เธอเปลี่ยนทรงผมและสีผมรวมไปถึงการแต่งตัวหยางเฉินเลยจำไม่ได้

        "หมายความว่ายังไงที่ว่าหนูปลอมตัวเป็นนักเรียนหนูเรียนม.ปลายอี้จงต่างหากหนูคิดว่าหนูเจิดจรัสจนแสบตาเสียด้วยซ้ำ" ถังถังแลบลิ้น

        หยางเฉินไม่ได้ปฏิเสธ"แล้วไง"

        "ทำไมคุณทำหน้าอย่างนั้นล่ะคนสวยชวนคุยแท้ๆ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย"

        "เราอยู่กันคนละโลกหากเธอต้องการผายลมก็ผายลมไปเถอะ"

        หยางเฉินไม่มีอารมณ์จะเล่นกับเด็กเหลือขอเช่นนี้เธอทำเขาโกรธแล้วยังไม่ขอโทษสักคำ ช่างไม่มีมารยาทจริงๆ

        "คุณ..."ถังถังกัดฟันแน่น เมื่อตอนที่เธอเห็นทักษะการขับรถของหยางเฉินและทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม เธอจึงอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา แต่เธอคิดไม่ถึงว่าชายคนนี้จะไม่หลงเสน่ห์ของเธอ

        เขาคิดว่าเขาเป็นใครกันคิดหรือไงว่าฉันจะกลัวเขา

        หลังจากตัดสินใจได้แล้วดวงตาอันสุกใสเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง พร้อมเสียงสะอื้น

        "เป็นอะไร?" หยางเฉินงุนงงเขายังไม่ได้ทันทำอะไร เธอจะร้องไห้ทำไมกัน

        ถังถังยังคงสะอื้นไห้และเมื่อมีคนสนใจมากขึ้นเธอจึงเปล่งเสียงใสออกมา

        "หยางเฉินคนใจร้าย ทำฉันท้องแล้วก็ทิ้งฉันไป คุณมันไม่มีจิตสำนึก"

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงในขณะที่คนบริเวณรอบๆ เริ่มหยุดแล้วหันมามองถังถังในขณะนั้นเองถังถังก็พุ่งเข้ากอดเอวหยางเฉินพร้อมกับเหวี่ยงตัวเองไปมา

        "อย่าทิ้งหนูไปเลยนะคะหยางเฉินอย่าทิ้งลูกกับหนูไปเลยนะ หนูจะทำยังไงต่อหากไม่มีคุณอยู่ลูกเราต้องกลายเด็กไม่มีพ่อ คุณจะใจร้ายทิ้งฉันหลังจากมีผู้หญิงคนอื่นเชียวหรือ"

        ถังถังร้องไห้เหมือนเขื่อนแตกผู้คนรอบๆ เริ่มส่งสายตาน่าสงสารมายังถังถัง และส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์มายังหยางเฉินทำให้หยางเฉินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ เธอช่างสรรหาปัญหามาให้เขาจริงๆอย่างไรก็ตามหยางเฉินเป็นคนประเภทที่ไม่สนใจภาพลักษณ์ตัวเองอยู่แล้ว

        ทันใดนั้นเองหยางเฉินก็อ้าแขนกอดถังถัง เขารู้สึกได้ถึงความหนักแน่นนุ่มเนื้อของสาวเยาว์วัยแม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ก็ตาม

        ถังถังรู้สึกได้ถึงมือมารของหยางเฉินร่างกายเธอสั่นสะท้าน คิดในใจว่า 'ผิดแผน' แต่เธอยังคงยืนกรานตามแผนของตนเองต่อไป

        "อย่าทิ้งหนูกับลูกไปเลยนะคะ"

        ผู้คนบริเวณรอบๆต่างซุบซิบนินทา "เด็กสมัยนี้นี่เป็นไปถึงขนาดนี้แล้วเหรอ"

        "ผมคิดว่าเด็กคนนี้น่าสงสารเธอยังเด็กมาก ต่อไปเธอจะอยู่อย่างไร"

        "ไอ้หนุ่มเอ็งต้องรับผิดชอบการกระทำของเอ็ง ทำกับเด็กอย่างนี้ สวรรค์จะลงทัณฑ์เอ็งได้"

        "หนูน้อยไม่ต้องกลัวไปนะฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล รถพยาบาลจะมาภายใน 10 นาที"

        หยางเฉินไม่เพียงไม่สนใจหนำซ้ำยังเผยรอยยิ้มชั่วร้าย ใช้มือข้างหนึ่งกดหลังถังถังแน่นไม่ให้เธอหนีไปได้มืออีกข้างหนึ่งวกไปจับหน้าอกโดยพลัน

        หญิงสาววัยว้าวุ่นที่อยู่ในช่วงเจริญเติบโตมือของหยางเฉินสามารถจับได้โดยไม่ล้นมือความหยืดหยุ่นและนุ่มลื่นทำให้หยางเฉินอารมณ์คุกรุ่น

        "อ๊า"

        ถังถังร้องออกมาคล้ายถูกไฟช็อตเธอไม่คิดว่าต่อหน้าฝูงชนจับจ้องเช่นนี้ นอกจากเขาจะไม่สะทกสะท้านแล้วหยางเฉินยังกล้าฉวยโอกาสจากเธอ เธออายจนอยากจะเอาหน้าซุกแผ่นดินเธอพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดหยางเฉิน แต่ก็ไม่สามารถกระทำได้สำเร็จหนำซ้ำยังรู้สึกว่ามือของหยางเฉินขยับไปมาอย่างไม่หยุดยั้ง จนแทบไม่อาจทนทานได้ ริมฝีปากเธอเผยอขึ้นเล็กน้อยร่างกายอ่อนระทวยคล้ายกระดูกแหลกเหลว

        หยางเฉินรู้สึกดีอย่างหาที่สุดไม่ได้เขาไม่คิดว่าถังถังจะไวต่อสัมผัสขนาดนี้

        ผู้คนรอบข้างเห็นดังนั้นต่างกลายเป็นใบ้โดยฉับพลันเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ชายหญิงคู่นี้ยังดราม่าใส่กันอยู่เลย แล้วไหงพออยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มเด็กสาวถึงแน่นิ่งปล่อยให้ชายหนุ่มสัมผัสได้ตามอำเภอใจ

        ถังถังเห็นสีหน้าของทุกคนก็รู้สึกอับอายยิ่งนัก

        "คุณ...ปล่อยหนูไปเถอะ" ถังถังพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

        หยางเฉินก้มหัวลงพ่นลมหายใจอุ่นร้อนไปที่ใบหูของถังถัง

        "เธอเป็นผู้หญิงที่อุ้มท้องลูกของฉันนะให้พ่อเด็กจับหน่อยไม่ได้หรือไง"

        "หนู...หนูผิดไปแล้ว... หยางเฉินปล่อยหนูไปเถอะ...หนูขอร้องล่ะ" ก่อนหน้านี้ถังถังแกล้งทำเป็นร้องไห้แต่เวลานี้น้ำตาที่ไหลออกมานั้นเป็นของจริง ท้ายที่สุดแล้วเธอทั้งถูกกอดถูกจู่โจมที่หน้าอก และยังเสียหน้าอีกด้วย

        หยางเฉินหัวเราะเสียงเย็น   

        "เธอเป็นเด็กที่ขาดการอบรมบ่มนิสัย ฉันจึงต้องจัดการแทนพ่อแม่ของเธอเอง" หยางเฉินพูดพลางปล่อยตัวถังถังและเขาก็ตบก้นของเธอเสียงดัง

        ป้าบ!

        เสียงนี้ทำให้ถังถังหน้าแดงด้วยความอัปยศน้ำตาไหลพราก เธอกัดริมฝีปากแน่น แต่เธอก็ไม่กล้าหันกลับไปสู้เพราะกลัวหยางเฉินจะทำอะไรไปมากกว่านี้

        ถังถังรีบถอยหลังไปหลายก้าวกล่าวกับหยางเฉินด้วยความเกลียดชัง

        "หยางเฉินหนี้แค้นในวันนี้หนูจะเอาคืนอย่างสาสม"

        "แล้วแต่เธอละกัน"หยางเฉินถูกรบกวนโดยเด็กสาวไร้สาระผู้นี้จนรู้สึกรำคาญเขาล้วงมือหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ เตรียมตัวจะกลับบ้าน

        ในขณะนั้นเองรถเชฟโรเลตสีดำก็เบี่ยงออกจากเลนของตน มุ่งหน้ามาทางที่ถังถังยืนอยู่

        รถคันสีดำพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วคล้ายกระสุนปืนพริบตาเดียวก็เข้าใกล้เด็กสาวที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างถนนผู้คนจำนวนหนึ่งสังเกตเห็นเช่นนั้น จึงร้องตะโกนด้วยความตกใจ

        "หนูหลบไปเร็วเข้า!!"

        ถังถังหันไปด้านหลังและเห็นรถคันสีดำปรากฏขึ้นฉับพลัน คล้ายกับเสือดำที่พร้อมเข้ามาขย้ำเหยื่อเธอไม่มีเวลาจะให้ขยับเขยื้อนใดๆ และรู้สึกว่าความตายกำลังกล้ำกรายเข้ามา

        ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงแรงบางอย่างจับเข้าที่เอว จนวิสัยทัศน์นั้นหมุนกลับตาลปัตร

        ในสายตาคนรอบข้างไม่มีใครสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของหยางเฉินรู้ตัวอีกทีเขาก็เห็นหยางเฉินคว้าตัวเด็กสาวออกจากทางเท้าได้ทันท่วงที

        รถคันดำยังคงพุ่งไปข้างหน้ามันเพียงกลับเข้าเลนตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถังถังใจหล่นไปยังตาตุ่มหลังจากปลอดภัยแล้ว เธอมองไปที่หยางเฉินพลางกล่าวว่า

        "หนู...หนูคิดว่าจะต้องตายแล้วซะอีก"

        "ฉันแนะนำให้เธออย่ามาเดินตามข้างถนนอีกนอกเสียจากว่าอยากจะถูกรถสอยไป" หยางเฉินคาบบุหรี่ไว้ในปากพลางจุดขึ้นหน้าตาเฉย

        ผู้คนรอบข้างต่างปรบมือให้กับการกระทำที่กล้าหาญของหยางเฉิน พวกเขาอยากรู้ว่าหยางเฉินเคลื่อนที่ได้เร็วขนาดนั้นได้อย่างไร

        ถังถังสงบสติอารมณ์ตบหน้าอกไล่ความกลัวออกไปพลางกล่าวว่า

        "ถ้าไม่ได้คุณหนูคงตายไปแล้ว หนูจะตอบแทนคุณได้ยังไง"

        "ปราบใดที่เธอไม่สร้างปัญหาให้ฉันแค่นั้นก็มากพอแล้ว" หยางเฉินพูดพลางส่ายหัวเตรียมตัวจากไปทันที

        ถังถังเห็นดังนั้นก็ไม่ยินยอมเธอเอ่ยขึ้นอย่างเร่งรีบว่า

        "ไม่ได้นะคุณต้องให้เบอร์โทรหนู อย่างน้อยหนูยังอยากเลี้ยงข้าวคุณสักหลายมื้อ ไม่งั้นล่ะก็...หนู... หนูจะตามรังควานคุณอยู่อย่างนี้แหละ"

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นเขาจึงต้องให้เบอร์กับถังถังอย่างไม่เต็มใจ เมื่อถังถังตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าเบอร์โทรศัพท์นั้นถูกต้องเธอก็ยิ้มกว้างอย่างยินดี

        "เอาล่ะหนูมีเรียนพิเศษ และตอนนี้ก็สายแล้วด้วย ลาก่อนนะคะไว้หนูจะเลี้ยงข้าวคุณในภายหลัง"

        เมื่อถังถังเดินไปไม่กี่ก้าวรถตู้โตโยต้าก็จอดอยู่ข้างถนน ชายฉกรรจ์จำนวนมากต่างลงมาอย่างเร่งรีบ

        "คุณหนูไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"

        ชายรูปร่างไม่สูงไม่เตี้ยสวมแว่นตากันแดดและหูฟัง ปรากฏตัวขึ้น ดูเหมือนเขาจะเป็นหัวหน้าเมื่อลงจากรถเขาจึงรีบมาดูถังถังอย่างกังวล

        ถังถังเบ้ปากกล่าวว่า"พี่เสี่ยวหยงหนูบอกกี่ครั้งแล้วว่าหนูแค่ไปเรียนพิเศษ ไม่ต้องพาคนมาขนาดนี้ก็ได้"

        "คุณหนูวันนี้เมืองจงไห่ไม่ปลอดภัย คุณท่านกังวลเป็นอย่างมากเรียกให้ผมมาปกป้องคุณหนูให้เร็วที่สุด ถ้าคุณหนูเป็นอะไรไปพวกผมคงไม่มีหน้าไปพูดกับคุณท่าน"

        ได้ยินดังนั้นหยางเฉินก็รู้สึกสนใจคนรวยในเมืองจงไห่นั้นมีไม่น้อย แต่ที่ขนาดซื้อรถราคาแพงให้ลูกขับและยังสามารถจ้างบอดี้การ์ดมากขนาดนี้ได้นั้นอย่างน้อยต้องเป็นคนที่มีหน้ามีตาในสังคมพอสมควร

        "โอเคๆ"

        "หนูรู้ว่าพวกพี่ทำตามหน้าที่แต่หนูไม่ชอบให้ใครติดตามเยอะๆ ในเมื่อพวกพี่ยืนกรานขนาดนี้แล้วก็ตามใจพวกพี่ละกัน"

        ถังถังหันหลังโบกมือให้หยางเฉินด้วยรอยยิ้มสดใสดั่งดวงตะวัน

        "ลุง...ลุงต้องรับโทรศัพท์ของหนูนะ นะคะ?"

        หยางเฉินพ่นควันพลางพยักหน้า

        พี่เสี่ยวหยงและบอดี้การ์ดคนอื่นๆต่างมองหยางเฉินเป็นตาเดียว

        "เขาเป็นใครเหรอครับคุณหนู"