บทที่ 15
จิ้งจอกหิมะสามหาง
"เปรี๊ยะ!" เสียงแห่งความหนาวเหน็บจากน้ำแข็ง ทำให้กลุ่มของสัตว์อสูรที่วุ่นวายจำนวนมากกว่าหนึ่งโหล
ในระดับพลังกงหวู่ ไม่ทันได้มีเวลาเตรียมตัวหลบหนี พวกมันทั้งหมดถูกแช่แข็ง กลายเป็รูปสลักน้ำแข็งสีน้ำเงินเข้ม! ตั้งตระหง่านราวกับรูปปั้นไร้ชีวิต
แม้ว่าไม่กี่วินาทีต่อมา าาสัตว์อสูรกลุ่มหนึ่งจะสามารถละลายน้ำแข็งได้ อย่างไรก็ตาม มีเพียงส่วนเล็ก ๆ ของาาสัตว์อสูรในป่าเฮยเฟิงเท่านั้น ที่ถูกแช่แข็งจนตาย และไม่สามารถลุกขึ้นมาต่อสู้ได้อีกต่อไป
บางตน แม้จะไม่ได้สิ้นใจจากการถูกแช่แข็ง แต่ก็ถูกไอน้ำแข็งกัดจนาเ็สาหัส
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นคือ าาสัตว์อสูรส่วนใหญ่ถูกพลังแช่แข็งของจิ้งจอกหิมะสามหาง จนระดับพลังเดิมของตน ลดลงอย่างน่าใจหาย!
บางส่วนที่พลังอยู่ในระดับ 6 และระดับ 7 ของอาณาจักรกงหวู่ และลดลงเหลือเพียงระดับ 10 ของอาณาจักรถงซวน
และบางส่วนเดิมอยู่ที่ระดับ 3- 5 ในระดับกงหวู่ ถูกลดระดับเหลือเพียง ระดับ 8 และระดับ 9 ของอาณาจักรถงซวน!
ส่วนผู้ที่มีระดับต่ำกว่าระดับ 3 ของกงหวู่นั้น ถูกแช่แข็งจนตาย!
“ โฮก!” อีกสองกลุ่มมีาาสัตว์อสูรมากกว่าหนึ่งโหล ร้องคำรามอย่างพร้อมเพรียงกัน และในเวลาเดียวกันพวกมันก็ตรงเข้าล้อม และตั้งใจสังหารจิ้งจอกหิมะสามหาง
สัตว์อสูรที่เหลืออยู่ และพลังลดลงโดยทักษะของจิ้งจอกหิมะสามหาง ก็ฉวยโอกาสหลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที
"ปัง!" ในเวลานี้วานรเกราะกระดูก ขนาดสูงหกเมตร จู่ ๆ ก็เหวี่ยงหมัดทุบตีจิ้งจอกน้ำแข็งสามหาง ร่างเล็กกะทัดรัดนั้น ถูกทุบตีจนปลิวออกไป ทันใดนั้นก็พุ่งชนปะทะกับลำต้นของต้นไม้นับสิบ
“ แกร๊กก!” ก่อนที่จิ้งจอกหิมะสามหางจะล้มลงกับพื้น กรงเล็บของงูเหยี่ยวก็ข่วนไปที่หลังของจิ้งจอกหิมะ เป็แผลฉกรรจ์ ทำให้มีโลหิตไหลออกมา
"พรึ่บ! ทันใดนั้นการโจมตีของาาสัตว์อสูรตนที่สาม ก็พุ่งไปที่จิ้งจอกหิมะสามหาง มันคือสัตว์อสูรเม่นหอกเหล็ก ขนาดสามเมตร หนามเม่นแต่ละอัน ยาวครึ่งเมตรดูคล้ายกับหอกเหล็กแหลมคม ถูกปล่อยออกมาจากร่างของมัน
ในขณะที่หอกเหล็กทั้งสอง กำลังจะแทงทะลุร่างของจิ้งจอกหิมะสามหาง ใน่เวลาหนึ่ง จิ้งจอกหิมะสามหางที่โลหิตไหลนอง และร่างกายได้รับาเ็สาหัส
"จิ๊" จิ้งจอกหิมะสามหาง ส่งเสียงกรีดร้องอย่างโกรธเกรี้ยว! มันสะบัดปลายหางทั้งสามของมัน เพื่อปล่อยแสงสีน้ำเงินแพรวพราว ไปยังกลุ่มาาสัตว์อสูรที่อยู่ใกล้ที่สุดอีกครั้ง!
"เปรี๊ยะ!" ตามมาด้วยเสียงเยือกแข็งที่รุนแรง กลุ่มสัตว์อสูรและาาสัตว์อสูร ไม่ทันได้หลบหนีอีกครั้ง พวกมันทั้งหมดถูกแช่แข็ง!
บางส่วนถูกแช่แข็งจนตายและส่วนที่เหลือทั้งหมดจะถูกลดระดับพลัง หลังจากการโจมตีในครั้งนี้ ทำให้ลมปราณของจิ้งจอกหิมะสามหางก็อ่อนลงอย่างมาก
ไม่รู้ว่าเป็เพราะอาการาเ็สาหัสหรือหมดเรี่ยวแรงกันแน่ ตอนนี้จิ้งจอกหิมะสามหางไม่สามารถเหาะไปบนท้องฟ้าได้
ดูคล้ายกับว่าจิ้งจอกหิมะสามหางตัวนี้ ใกล้จะสิ้นใจและตายลงในอีกไม่ช้า อย่างไรก็ตาม โดยไม่คาดคิด สัตว์อสูรที่ยังรอดชีวิตที่เหลืออยู่ไม่คิดที่จะสังหารจิ้งจอกหิมะอีกต่อไป
หลังจากการต่อสู้กันเป็เวลานานกว่าครึ่งวัน ดูเหมือนว่าพวกมันจะตกตะลึงอย่างมาก กับพลังที่น่ากลัวของจิ้งจอกหิมะสามหาง แม้แต่สัตว์อสูรบางตนที่ไม่ได้รับาเ็ ก็แสดงท่าทางหวาดกลัว
"โอ้" ในเวลานี้ สัตว์อสูรที่ระดับพลังลดลงไปอยู่ในระดับ 10 ของกงหวู่ แม้กระทั่งาาสัตว์อสูรแห่งป่าเฮยเฟิงที่ทรงพลังที่สุด ในสนามรบก็ส่งเสียงคำรามอย่างน่ากลัว และวิ่งหนีไป
เมื่อเห็นฉากนี้ จิติญญาแห่งการต่อสู้ในหัวใจของาาสัตว์อสูรที่เหลืออยู่ ก็หายไปอย่างสมบูรณ์!
“ กึกๆ!” ครู่หนึ่ง สัตว์อสูรและเหล่าาาสัตว์อสูรที่เหลืออยู่ ต่างก็กระจัดกระจายวิ่งหนีไปอย่างไร้ร่องรอย จิ้งจอกหิมะสามหางคิดในใจว่า าน่าจะสิ้นลงแล้ว
แต่ใครจะรู้ว่า ในเวลานี้ ทันใดนั้นร่างสีม่วงที่สง่างามก็เปล่งประกาย ผลุนผลันออกมาจากด้านหลังก้อนหิน ที่อยู่ไม่ไกล ร่างหนึ่งถือกระบี่ไม้ และโจมตีไปในทิศทางของจิ้งจอกหิมะสามหาง!
"จิ๊" จิ้งจอกหิมะสามหางเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธอีกครั้ง ปลายหางทั้งสามของมัน ปลดปล่อยแสงเยือกแข็งอีกครั้งพุ่งไปที่ร่างลึกลับนั้น
น่าเสียดายที่ร่างสีม่วง เมื่อเห็นเช่นนั้น ก็หลบหลีกการโจมตีของจิ้งจอกหิมะโดยตรง
“ ตูม!”
"เปรี๊ยะ!" การต่อสู้ระหว่างหนึ่งคนกับสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่ง ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ในยามค่ำคืนมาเยือน ก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดสนิท เซียวหลงสามารถล่าสัตว์ได้อีกครั้ง และสามารถสังหารสัตว์อสูร ระดับ 10 ถึงสามตัว ของอาณาจักรถงซวน
เซียวหลงนั้นไม่รู้เลยว่า ภายในพื้นที่ส่วนกลางกำลังเกิดาย่อยขึ้น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่า เหตุใดจึงมีสัตว์อสูรจำนวนมากในอาณาจักรถงซวน ที่ได้รับาเ็สาหัส ในพื้นที่ส่วนกลางของป่าเฮยเฟิง
หลังจากนั้นไม่นาน พื้นที่ส่วนกลางทั้งหมดของ ป่าเฮยเฟิงก็เงียบสนิทลง จากนั้นไม่นาน เซียวหลงพบว่า ไม่ว่าเขาจะตามหาเพียงใดก็ไม่พบสัตว์อสูรแม้เพียงตนเดียว!
"เหตุใดมันเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เหตุใดจึงไม่พบสัตว์อสูร แม้แต่ในพื้นที่ส่วนกลางของป่าเฮยเฟิงก็หายไป
ในตอนแรก สัตว์อสูรระดับต่ำ ที่อยู่ในบริเวณรอบนอกก็หายไป จากนั้นสัตว์อสูรที่อยู่ในพื้นที่ส่วนกลางก็หายไปอีก สัตว์อสูรในป่าเฮยเฟิง ดูคล้ายกับว่า จะหายไปในทันทีทันใด?
เซียวหลงขมวดคิ้ว และรู้สึกแย่เล็กน้อยภายในใจ แน่นอนว่าสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในป่าเฮยเฟิง จะไม่สามารถหายไปอย่างกะทันหัน โดยไร้ซึ่งเหตุผล
ความเป็จริงก็คือ: ในใจพื้นที่ส่วนกลางของป่าเฮยเฟิง หลังจากาครั้งใหญ่ ก่อนหน้านี้าาสัตว์อสูรทั้งหมดเสียชีวิต หรือถูกลดระดับพลังลงไป และได้รับาเ็สาหัส
หลงเหลือเพียงาาสัตว์อสูรในป่าเฮยเฟิง เพียงไม่กี่ตัว และส่วนที่เหลือก็หวาดกลัว จิ้งจอกหิมะสามหางจนวิ่งหนีไป
ดังนั้นหลังจากการพ่ายแพ้ในาย่อย สัตว์อสูรเหล่านี้จึงหนีกลับไปกบดานอยู่ที่รังของพวกมัน และหลบซ่อนตัว พยายามจำศีลไม่เคลื่อนไหว
ก่อนหน้านั้น าาสัตว์อสูรที่ได้รับาเ็ที่เซียวหลงได้พบ และถูกสังหารนั้น เป็เพราะโชคร้ายของพวกมัน เส้นทางการหลบหนีของมันนั้น สอดคล้องกับทิศทางการรุกคืบเข้าไปในป่าเฮยเฟิงของเซียวหลง จึงถูกพบและถูกสังหาร
สำหรับสัตว์อสูรระดับต่ำเ่าั้ ที่อาศัยอยู่นอกพื้นที่ส่วนกลาง เมื่อมันรับรู้ถึงพลังของจิ้งจอกหิมะสามหางที่ "บุกรุก" เข้ามายังป่าเฮยเฟิง พวกมันรับรู้โดยสัญชาตญาณการมาถึงของความหวาดกลัว และพวกมันทั้งหมดก็หลบซ่อนตัว
ดังนั้นเมื่อาาสัตว์อสูรที่หลงเหลือทั้งหมด กลับไปที่รังของพวกมัน ป่าเฮยเฟิงก็เงียบสนิท น่าเสียดายที่สถานการณ์เช่นนี้ สำหรับเซียวหลงนั้น ถือเป็ข่าวร้ายครั้งใหญ่
สำหรับเขาในตอนนี้ หากมีเหยื่อไม่เพียงพอ ก็จะไม่มีค่าประสบการณ์เพียงพอ และจะไม่สามารถอัพเกรดได้อย่างมีประสิทธิภาพ!
"โชคร้ายเสียจริง!" เซียวหลงรู้สึกหดหู่ และอยากจะสาปแช่งโชคชะตา
สิ่งเดียวที่ต้องขอบคุณก็คือ หลังจากการอัปเกรดอย่างบ้าคลั่งใน่บ่ายที่ผ่านมา การฝึกฝนของเซียวหลงได้รับการเลื่อนระดับเป็ระดับ 6 ของเหลียนตี้
นอกเหนือจากพลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง และพลังปราณจำนวน 600 ตอนนี้เซียวหลงนั้นมีความสามารถในการป้องกันตนเองก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยในตอนนี้ เขาก็ไม่หวาดกลัวนักฆ่าที่ถูกส่งมาจากตระกูลเซียวอีกต่อไป
"ลืมเื่วุ่นวายใจซะ...ในตอนนี้ค่ำแล้ว ข้าต้องนอนหลับพักผ่อน พรุ่งนี้หวังว่าสัตว์อสูรในป่าเฮยเฟิง
จะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
หลังจากนั้น เซียวหลงค้นพบถ้ำเพื่อพักผ่อน เขาหยิบถุงน้ำและอุ้งเท้าจระเข้ย่างที่เหลือในตอนมื้อเที่ยง หลังจากกินและดื่มเพียงพอแล้ว เขาก็เข้านอนอย่างวางใจและมีความสุข
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น ไม่ทันได้รอให้สัตว์อสูรปรากฏตัวอีกครั้ง เขาได้พบกับนักฆ่าที่ผู้าุโเซียวส่งมาสังหารเขา!
601
