บทที่ 29
คำสารภาพ (รีไรท์)
ตอนนี้ชายชราที่เย่อหยิ่งกำลังโกหกมากเกินไป หลังจากที่เขาถูกคนอื่นเปิดเผยความลับ เขากลับไม่แสดงท่าทีสำนึกผิด แต่กลับยังมุ่งมั่นในการโกหกมากขึ้นไปอีก
“ดี! ถ้าไม่ยอมรับ ฉันจะทำให้จนมุม!”
ในที่สุด หยางเซียวเล่อก็ลุกขึ้นอย่างจริงจัง เดินไปที่เตียง เหลือบมองที่จุดฝังเข็มที่หมอชราเจาะเข้าไป และเปล่งเสียงดังกล่าว พร้อมถามว่า “คุณหมอรู้ไหมว่าโรคพิษสุนัขบ้าคืออะไร?”
หมอชราตะลึงกับคำถามของหยางเซียวเล่อ จากนั้นเขาจึงพูดขึ้นตรงๆ ว่า “ฉันไม่รู้ จะรู้ไปทำไม มันไร้สาระ!”
หยางเซียวเล่อกล่าวเสริมว่า "ผมก็ไม่รู้อะไรเลย จริงๆ แต่ผมรู้ว่าโรคพิษสุนัขบ้าเรียกอีกอย่างว่าไฮโดรโฟเบีย รู้หรือไม่ว่า โรคกลัวน้ำหมายถึงอะไร?"
หมอชรากลืนน้ำลายลง อย่างไม่เป็นธรรมชาติและพูดอย่างแข็งกร้าว "อย่าพูดเลย มันไม่มีประโยชน์ พูดมาว่าจะให้เงินไหม!"
หลี่เหิงพูดอย่างไม่พอใจ "หยางเซียวเล่อ นายต้องการอะไรกันแน่ นายจะบังคับให้ฉันทุบตีนายเหรอ ตั้งสติซะและขอโทษหมออัศจรรย์โดยเร็ว อย่าให้ฉันต้องทนไม่ไหว"
“นายเอาชนะฉันไม่ได้หรอก นายลองแล้วเมื่ออยู่ในหมู่บ้านหลิวหยาง” หยางเซียวเล่อมองไปที่หลี่เหิงที่สูง 1.7 เมตร ด้วยความมั่นใจ ทำให้หลี่เหิงนึกถึงประสบการณ์จากหมู่บ้านหลิวหยางทันที
เขาหยุดพูด จากนั้นหยางเซียวเล่อจึงอธิบายทันทีว่า "โรคกลัวน้ำคืออาการกลัวน้ำ เพราะกล้ามเนื้อของผู้ป่วยโรคพิษสุนัขบ้าจะเครียดขึง ทั้งกลัวน้ำและลม ใครก็ตามที่สัมผัสน้ำเพียงเล็กน้อยจะอาเจียนและคลื่นไส้"
เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด หลี่เหวินหยูก็นึกถึงบางสิ่งในทันที เขาพยักหน้าและพูดว่า “ใช่ ใช่ นั่นเป็นอาการของภรรยาฉัน!”
หยางเซียวเล่อพูดต่อ “สำหรับโรคนี้ คุณหมอสั่งยาต้ม แล้วจะปล่อยให้คนที่เป็นโรคกลัวน้ำกินได้ยังไง เธอดื่มมันได้เหรอ?”
ตาของหมอชรากลอกไปมา “เป็นเรื่องของเธอที่ดื่มไม่ได้ มันเป็นความผิดของเธอ ต้องหาวิธีเอง ! ฉันแค่สั่งยาให้ มันเป็นความผิดของฉันที่เธอกินยาไม่ได้เหรอ?”
ผู้ชายคนนี้แกร่งจริงๆ หยางเซียวเล่อได้เห็นคนเสแสร้งและโกหกมามากมาย เขารู้ว่าคนประเภทนี้ต้องหาข้อเท็จจริงมาเพื่อปิดปากของเขา ไม่เช่นนั้น เขาจะไม่ยอมแพ้
“พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ คุณบอกว่าคุณสามารถรักษาโรคพิษสุนัขบ้าได้ คุณรู้หรือไม่ว่ากระบวนการฟื้นฟูโรคพิษสุนัขบ้าใช้เวลาเพียง 20 นาที อาจารย์ของผม เคยรักษาโรคพิษสุนัขบ้าในเวลาเพียง 20 นาที”
หมอชราคนนั้นไม่เคยรู้เรื่องนี้จริงๆ อย่าพูดถึงเขาเลย คาดว่าไม่มีใครในโลกนี้รู้
หมอชราคนนั้นประหม่าเล็กน้อย แต่เขายังคงแสร้งทำเป็นสงบและพูดว่า "สอง... เอ่อ ยี่สิบนาที แน่นอน ฉันรู้ยี่สิบนาที ฉันบอกว่าสามวัน แค่เผื่อไว้ก่อน"
“เอาล่ะ ปลุกเธอเดี๋ยวนี้ ผมจะให้เวลาคุณ 20 นาที ถ้าคุณรักษาเธอได้ ผมจะให้เงินคุณหนึ่งล้าน!”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ชายชราตัวเล็กก็เงียบ แต่หลี่เหวินหยูรู้สึกตื่นเต้น "อะไรนะ ใช้เวลาเพียง 20 นาที จริงหรือ? น้องชาย ใครเป็นอาจารย์ของนาย?"
หลี่เหิงกลัวว่าพ่อของเขาจะถูกหลอก “พ่อ พ่อยังจะเชื่อเขาอีก โรคอะไรจะหายภายใน 20 นาที หยางเซียวเล่อ ถ้านายสามารถรักษาแม่ฉันให้หายภายใน 20 นาทีได้ นายอยากจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ที่นายอยากให้ฉันทำ แต่ถ้ารักษาไม่ได้ ได้โปรด ออกไปจากบ้านเรา?”
หยางเซียวเล่อเพิกเฉยต่อคำพูดที่หยาบคายของหลี่เหิง เขาทำท่าทาง "ผายมือ" ให้กับชายชราและพูดว่า "หมอมหัศจรรย์เฒ่า มาเลย ผมจะปลุกเธอขึ้น แล้วคุณลองรักษาดูไหม"
หมอชรามีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย เนื่องจากเขาหลอกลวงว่ารักษาได้ นอกจากนี้เขายังรู้บางอย่างเกี่ยวกับโรคพิษสุนัขบ้า ถ้าเขาถูกผู้ป่วยโรคพิษสุนัขบ้าข่วน มันจะเป็นอันตรายถึงชีวิต เขาไม่กล้าลองเสี่ยงขนาดนี้
แต่เขายืนยันว่าตราบใดที่เธอดื่มยาของเขาที่สั่งให้ไป ผู้ป่วยจะอาการดีขึ้น
ดังนั้น หลี่เหวินหยูจึงไปต้มยามา ในขณะที่ หยางเซียวเล่อจ้องไปที่ชายชราตลอดเวลา เพื่อป้องกันการหลบหนีของเขา
เมื่อยาพร้อมแล้ว หลี่เหวินหยูก็ปลุกภรรยาของเขาขึ้นมา หลายคนกดมือและเท้า เพื่อป้อนยาให้กับเธอ เป็นผลให้เธออาเจียนยาออกมาจนหมด และไม่ได้ดื่มมัน แม้แต่หยดเดียว
หลี่เหวินหยูรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยเขาขอความช่วยเหลือจากหมอชรา "ผมควรทำอย่างไร หากเธอไม่สามารถดื่มยานี้ได้"
หมอชราพูดว่า "นั่นมันเรื่องของคุณ ยังไงก็ตาม ฉันให้ยาคุณไปแล้ว รีบเอาเงินมา!"
เมื่อมองไปที่หมอชราที่ยังคงยืนกรานจะให้หลี่เหวินหยูมอบเงินให้เขา หยางเซียวเล่อส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “คุณหมอ ดูให้ดีนะ”
เขาเดินไปที่เตียง แม่ของหลี่เหิงจ้องมาที่เขาอย่างดุร้าย เธออ้าปากแล้วตั้งใจจะกัดเขา หลี่เหวินหยูแอบปาดเหงื่อเพื่อรั้งตัวเธอเอาไว้
แต่ใครจะรู้ว่าหยางเซียวเล่อเพียงแค่กดไปที่คิ้วของผู้หญิงคนนั้นเบา ๆ หลังจากนั้นเธอก็ผล็อยหลับไปทันที
คราวนี้ไม่มีท่าทางดุร้ายอีกต่อไป ยี่สิบนาทีต่อมา ผู้หญิงคนนั้นค่อยๆลืมตาขึ้น
"เสี่ยวเหิง เหวินหยู" เสียงเรียกที่เบามากและแหบแห้งดังขึ้น ในหูของ หลี่เหวินหยูและ หลี่เหิง มันเหมือนกับเสียงฟ้าร้องที่สั่นสะเทือนโลก
"แม่?"
“เสี่ยวชาน?” ทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปจับมือหญิงสาวไว้แน่นอย่างตื่นเต้น
เมื่อเห็นฉากนี้ หมอชราที่โง่เขลาทรุดตัวลง โรคพิษสุนัขบ้าทำให้ผู้เชี่ยวชาญหลายคนทำอะไรไม่ถูกแต่ จู่ๆ กับมีชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ รักษาให้หายขาด!
นี่... เป็นไปได้ยังไง? โรคพิษสุนัขบ้าได้รับการรักษา?
ผู้หญิงคนนั้นมองดูร่างกายของเธอที่ถูกล่ามด้วยโซ่และถอนหายใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ ดูเหมือนจะเป็นฝันร้ายสำหรับเธอ เธอฟื้นขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์โดยไม่คาดคิด เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินผ่านนรก
“ทั้งสองคนคงเหนื่อยมาก!”
“ไม่เหนื่อยๆ อย่างน้อย ก็คุ้มค่าจริงๆ”
หลังจากอาการตื่นเต้นหายไป หลี่เหวินหยูก็นึกถึงคนต้มตุ๋นที่อยู่ข้างหลังเขา เขาลุกขึ้นอย่างโกรธเคืองและคว้าคอเสื้อของชายชรา" ตาแก่ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันคงจะถูกหลอกไปแล้ว! แกมันหลอกลวงเงินผู้ป่วยแกมันด้อยค่ากว่าสัตว์เดรัจฉาน! "
พูดได้ว่า ถ้าจะมีคนที่โกรธมากที่สุด คงจะเป็นหลี่เหิง เพราะเขานั้นเป็นคนที่พูดคุยกับชายชรา แต่ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นนักต้มตุ๋นจริง ๆ เพียงแค่นี้ใบหน้าของเขาก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อน เขานั้นมันไร้สาระและโง่เขลาแค่ไหน!
ภายใต้แรงกดดันร่วมกันของพ่อและลูก ชายชรายอมรับว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋นจริง ๆและร้องขอความเมตตาในทุก ๆ ทาง เขาเต็มใจที่จะชดเชยเงิน 800,000 หยวนสำหรับการหลอกลวงในครั้งนี้
หลี่เหวินหยูนั้น ยากจนจนกระทั่งต้องรับเงิน 800000 หยวนเหรอ?
ในที่สุด ทั้งสองก็เลือกที่จะโทรหาตำรวจและส่งชายชราไปที่สถานีตำรวจ
หลังจากที่ชายชราจากไป หลี่เหิงกลายเป็นคนที่ถูกกดดันมากที่สุด เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองไปที่หยางเซียวเล่อ
เมื่อคิดว่าเขาเกือบจะถูกหลอกโดยลูกชายของเขา ความโกรธของหลี่เหวินหยูก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย เขาเตะหลี่เหิงที่ขาและพูดว่า "คุกเข่าลงและยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง!"
หลี่เหิงไม่กล้าพูดอะไรมาก ในตอนนี้เขาปราศจากซึ่งอคติ เขาคุกเข่าลงบนพื้นอย่างเชื่อฟัง ในเวลาเดียวกัน
หลี่เหวินหยูก็คุกเข่าลงด้วยคน
“เขาเป็นผู้มีพระคุณของแก ไม่งั้นแกจะไม่มีทางรักษาแม่จนหาย!” ด้วยเหตุนี้เขาจึงจ้องมองที่หลี่เหิงอย่างไร้ความปรานี
หลี่เหิงรีบก้มศีรษะยอมรับความผิดพลาดและกล่าวอย่างจริงใจว่า "หยางเซียวเล่อ มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมดในตอนนี้ ฉันขอโทษสำหรับพฤติกรรมแย่ๆ ของฉัน!"
337K
