ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        สวีหว่านหนิงสีหน้ายิ้มแย้ม

        ดีจริงๆ

        มีคนในครอบครัวที่ลำเอียงเข้าข้างและรักใคร่ทะนุถนอมเธอจากใจจริงช่างดีเหลือเกิน

        สวีหว่านหนิงคิดด้วยซ้ำว่านิ้วทองคำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ทะลุเข้ามาในหนังสือไม่ใช่ช่องมิติที่ติดตัวมาด้วย แต่คือความรักของคนตระกูลสวีต่างหาก

        สิ่งนี้ช่วยเติมเต็มช่องว่างในใจเรื่องครอบครัวของเธอ

        “จริงสิพี่สะใภ้ของหลานบอกว่า...”

        “หว่านหนิง?”

        ป้าสะใภ้ยังพูดไม่จบก็มีคนขัดจังหวะ

        เมื่อเห็นผู้มาเยือนอย่างชัดเจนสีหน้าของป้าสะใภ้ก็นิ่งขรึมทันที

        สวีหว่านหนิงรู้จักคนคนนี้

        หนิวเสี่ยวลี่

        ตอนนั้นตระกูลของเธอเกือบจะดองกับครอบครัวของป้าสะใภ้ใหญ่

        ก่อนสวีเม่าหรานพี่ชายคนโตจะแต่งงานกับเฉินเยี่ยพี่สะใภ้คนโตของสวีหว่านหนิงเขาเคยคบหากับหลินฮวน ลูกสาวของหนิวเสี่ยวลี่

        ทั้งคู่โตมาในบ้านพักทหารเหมือนกันในด้านฐานะและครอบครัวเรียกได้ว่าเป็นคู่สร้างคู่สมที่เหมาะสมกันมาก ตามหลักแล้วควรจะได้คู่ครองกัน

        แต่หนิวเสี่ยวลี่คิดมาโดยตลอดว่าสวีเม่าหรานเป็นฝ่ายตามจีบหลินฮวน จึงวางมาดสูงส่งพยายามข่มตระกูลสวีเรียกร้องขอสินสอดจำนวนมากยังไม่พอ ถึงขั้นเรียกร้องว่า หากอนาคตพวกเขามีทายาทแล้วเด็กคนนั้นจะต้องใช้แซ่หลิน

        หลังจากนั้นทั้งสองครอบครัวก็เจรจาเรื่องการแต่งงานไม่สำเร็จส่งผลให้สวีเม่าหรานกับหลินฮวนต้องเลิกรากัน ผ่านไปไม่นานเขากับเฉินเยี่ยก็ดูตัวกันและตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบทั้งคู่จึงเข้าสู่พิธีวิวาห์อย่างรวดเร็ว

        หลินฮวนยังมิอาจทำใจกับรักครั้งเก่าได้พอได้ยินข่าวคนรักเก่ากำลังจะแต่งงานก็ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย โชคดีที่มีคนไปพบและช่วยชีวิตไว้ได้ทัน

        และก็เพราะสาเหตุนี้หนิวเสี่ยวลี่จึงคิดมาตลอดว่า ตระกูลสวีติดค้างหลินฮวน และคอยพูดจาว่าร้ายตระกูลสวีลับหลังอยู่เสมอ

        ที่ทุกครอบครัวในบ้านพักทหารรู้กันทั่วว่าร่างเดิมชื่อเสียงแย่แค่ไหนก็เป็นเพราะฝีมือของผู้หญิงคนนี้

        คนตระกูลสวีเกลียดชังหนิวเสี่ยวลี่จับใจแต่เพราะตระกูลสวียึดมั่นในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่ชอบใช้อำนาจข่มขู่ใครอีกทั้งสามีของหนิวเสี่ยวลี่ก็มีตำแหน่งในกองทัพทัดเทียมกับพ่อสวีด้วยเหตุนี้แม้ว่าคนตระกูลสวีจะไม่พอใจ ก็ไม่อาจทำอะไรตระกูลหลินได้

        เรื่องนี้ทำให้หนิวเสี่ยวลี่ยิ่งได้ใจ

        “ที่แท้ก็ป้าหนิวนี่เอง”สวีหว่านหนิงยิ้มกว้างพลางเอ่ยทัก

        หนิวเสี่ยวลี่คิ้วขมวดเรียกป้าอะไรกัน ไม่น่าฟังเอาเสียเลย

        “หว่านหนิงไปอยู่ชนบทมาหลายปีดูเปลี่ยนไปไม่น้อย”

        “ป้าหนิวชมเกินไปแล้วค่ะฉันก็แค่เดินทางไปพัฒนาชนบทตามนโยบายของประเทศ ถ้าไม่เปลี่ยนไปเลยเจ็ดแปดปีที่ผ่านมาก็เท่ากับเสียเวลาเปล่าน่ะสิคะ”

        “เหอะเด็กคนนี้เมื่อก่อนไม่ค่อยชอบพูดเท่าไร ตอนนี้วาจาฉะฉานขึ้นมากนะ”

        “เทียบกับป้าหนิวแล้วยังห่างชั้นค่ะฉันคงต้องเรียนรู้จากป้าให้มากกว่านี้”

        หนิวเสี่ยวลี่โกรธจนพูดไม่ออก

        แต่เธอไม่มีทางปล่อยโอกาสเย้ยหยันตระกูลสวีไปทั้งอย่างนี้โดยเฉพาะการที่อีกฝ่ายคือสวีหว่านหนิงที่ยังคงได้รับความรักจากตระกูลสวีไม่เปลี่ยนแปลง

        “หว่านหนิง ฉันได้ยินว่าเธอแต่งงานที่ชนบทแถมยังมีลูกแล้วงั้นหรือ”

        “ป้าหนิวได้ยินมาไม่ผิดค่ะ”สวีหว่านหนิงยิ้มกว้าง “ฉันแต่งงานมาเจ็ดปีแล้ว มีทั้งลูกชายและลูกสาวแม่สามีก็ดีกับฉันมาก สามีก็ให้เกียรติฉัน ชีวิตเต็มไปด้วยสีสันฉันมีความสุขมากเลยค่ะ”

        “ฉันว่านะตอนแรกเธอไม่ควรแต่งงานที่ชนบท ด้วยหน้าตาและฐานะของเธอเด็กหนุ่มในบ้านพักทหารของพวกเรามีให้เธอเลือกเต็มไปหมด เธอรีบร้อนเกินไป”

        “ไม่เป็นไรหรอกค่ะตอนนี้สามีฉันได้ย้ายมาสังกัดที่ปักกิ่งแล้วอีกไม่นานฉันก็จะพาลูกมาอยู่ที่ปักกิ่งเช่นกันอีกหน่อยคงต้องฝากเนื้อฝากตัวกับป้าหนิวด้วยนะคะ”

        อะไรนะ?สามีของสวีหว่านหนิงได้ย้ายมาที่ปักกิ่งแล้วหรือ?

        เท่ากับว่าการแต่งงานของสวีหว่านหนิงไม่ต่ำต้อยแล้วน่ะสิ?

        ในบ้านพักทหารมีทายาททหารตั้งหลายคนที่ถึงแม้บรรพบุรุษจะสร้างผลงานไว้มากมายแต่ก็ไม่สามารถเข้าสังกัดหน่วยทหารของปักกิ่งได้!

        สามีของสวีหว่านหนิงมีความสามารถขนาดนี้เชียวหรือนี่?

        หรือว่าคนตระกูลสวีแอบใช้เส้นสายช่วยอยู่เบื้องหลัง?

        หนิวเสี่ยวลี่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้มากพลางวางแผนในใจว่ากลับบ้านไปจะต้องเล่าให้เหล่าหลินฟัง แล้วให้เขาไปสืบดู

        ถ้าตระกูลสวีใช้เส้นสายจริงก็เตรียมถูกครอบครัวเธอจับจุดอ่อนได้เลย!

        สวีหว่านหนิงเห็นหนิวเสี่ยวลี่เปลี่ยนสีหน้าสลับไปมาก็รู้ทันทีว่าเธอคงฟุ้งซ่านไปไกล

        ในเมื่อป้าหนิวเอาใจใส่เธอขนาดนี้เธอก็จะเอาใจใส่ป้าหนิวกลับคืนบ้าง!

        “จะว่าไปฉันไม่เห็นพี่หลินฮวนตั้งหลายปีแล้ว ป้าหนิว พี่หลินฮวนตอนนี้แต่งงานหรือยังคะ”

        สีหน้าของหนิวเสี่ยวลี่ชะงักค้าง

        เธอสงสัยว่าสวีหว่านหนิงจงใจพูดถึงเรื่องนี้!

        แต่ดูจากสีหน้าของสวีหว่านหนิงเหมือนจะไม่รู้จริงๆ

        “ป้าหนิวคะ?”เห็นหนิวเสี่ยวลี่ไม่ตอบ สวีหว่านหนิงจึงถามซ้ำอีกครั้ง“ตอนนี้พี่หลินฮวนแต่งงานไปอยู่ที่ไหนคะ นับๆ ดูแล้วพวกเราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีครั้งนี้ฉันกลับมาปักกิ่งเลยอยากนัดเจอพี่หลินฮวนเพื่อรำลึกความหลังกันสักหน่อยค่ะ”

        หนิวเสี่ยวลี่ปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม“หลินฮวนแต่งงานไปอยู่ไกล คงไม่สะดวกที่จะเจอเธอ เอาละฉันไม่ทำให้พวกเธอเสียเวลาแล้ว รีบกลับบ้านไปเถอะ”

        พูดจบหนิวเสี่ยวลี่ก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็วเหมือนกับย่าซุนคนเมื่อกี้ไม่มีผิด

        “ท่าทางพี่หลินฮวนจะแต่งงานกับครอบครัวที่ไม่ดีเท่าไร?”

        เฉินเซียวแค่นหัวเราะ“ไม่ใช่แค่ไม่ดี แต่แย่เอามากๆ!”

        “ไปกลับบ้านกันก่อน พวกเราค่อยกลับไปคุยกัน”

        วันนี้ตระกูลสวีมารวมตัวกันที่บ้านของสวีหว่านหนิงเฉินเยี่ยกับแม่บ้านของตระกูลสวีกำลังช่วยกันเตรียมอาหารเย็น

        พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเฉินเยี่ยที่ยุ่งอยู่ในครัวก็รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกจากห้องครัวอย่างเร่งรีบ

        สวีหว่านหนิงเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในบ้านก็ถูกหนูน้อยสองคนกอดต้นขา

        สวีสืออันกับสวีสืออี๋เพิ่งหัดเดินสำเร็จการก้าวเท้าของพวกเขาดูโซซัดโซเซ เหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

        หน้าตาของพวกเขาคล้ายพี่ใหญ่

        “คุณคืออาหญิงเหรอครับ”สืออันจ้องมองสวีหว่านหนิงตาปริบๆ พลางเอ่ยถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ

        สวีหว่านหนิงตกใจ“สืออันกับสืออี๋เพิ่งหนึ่งขวบครึ่งไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงพูดคล่องขนาดนี้ล่ะ”

        “พี่สะใภ้ของหลานทุ่มเทให้กับการสอนลูกๆมาก เด็กสองคนนี้จึงพูดได้ไว แต่เขาจำหลานได้ ป้าก็ตกใจเหมือนกัน”

        เฉินเซียวโน้มตัวลงอุ้มสืออันขึ้นมาก่อนจะใช้ปลายนิ้วลูบสันจมูกของเขา “เสี่ยวสืออัน รู้ได้ยังไงว่าเธอคืออาหญิง”

        “รูป”สืออันชี้ไปที่รูปถ่ายครอบครัวบนโต๊ะ

        รูปถ่ายใบนั้นถ่ายไว้ก่อนที่สวีหว่านหนิงจะไปอยู่ที่ชนบทคนทั้งตระกูลสวีร่วมกันถ่ายภาพอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

        ผ่านไปหลายปีแล้วแม้จะเก็บรักษาไว้อย่างดีแต่รูปถ่ายก็เริ่มออกเหลืองเล็กน้อย

        เฉินเซียวยิ้ม“จริงสิ บ้านของพวกเราก็มีรูปถ่ายใบนี้ ลุงใหญ่กับพี่ใหญ่ของหลานเวลาว่างๆก็ชอบเอารูปนี้มาสอนเด็กๆ ให้จำสมาชิกในครอบครัว เขาจำหลานได้ตั้งแต่ตอนนั้น”

        แต่การที่เด็กน้อยเอารูปภาพกับคนจริงๆมาเชื่อมโยงกันได้ ก็ถือว่าน่าตกใจมากพอแล้ว

        “อาหนิงกลับมาแล้วเหรอ”

        สวีหว่านหนิงมองตามเสียงก่อนจะเห็นหญิงสาวหน้าตาอ่อนโยนยืนอยู่ที่หน้าห้องครัว

        เฉินเยี่ยตัวไม่สูงรูปร่างผอม แต่ยืนหลังตรงดูสง่างาม หน้าตาแม้จะไม่โดดเด่นแต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับทำให้คนอยู่ด้วยรู้สึกสบายใจมาก

        ความงามของเธอช่างหวานละมุน

        แค่เห็นแวบแรกก็ทำให้คนรู้สึกถูกชะตาได้อย่างง่ายดาย