กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หลังจากฆ่าคนไปเป็นจำนวนมากผู้กล้าทั้ง4ยังคงมีความโกรธเท่าเดิม ไม่ถูก...มันกลับเพิ่มมากกว่าเก่าขึ้นชื่อว่าวิหารคุณธรรมแต่การกระทำกลับไร้ยางอาย หลอกลวงและบังคับเล่นกับจิตใจของคนอื่นนี่มันเปรียบได้กับสัตว์นรกที่อยู่ในคราบของมนุษย์
''ตาย!!!''ผู้กล้าทั้ง4ลงมือปิดฉากก่อนจะล้มลงไปบนพื้น ถึงจะมีพลังมากกว่าอีกฝ่ายก็ตามทีแต่เพราะผู้กล้าต้องสู้กับคนเป็นจำนวนมากและไม่สามารถฟื้นฟูพลังไม่ได้รวดเร็วเหมือนกริมจึงเป็นแบบนี้แล้วถ้าหากไม่มีถั่วงอกทั้ง5คอยจัดการไปบางส่วนผู้กล้าเองก็อาจจะแย่เหมือนกัน
''โหดใช้ได้''กริมเดินเข้ามาแล้วรักษาบาดแผลให้ทั้งหมดก่อนจะเดินเข้าไปในผนึกที่ใช้ผนึกจอมมารเอาไว้ตึง! เพียงแค่กริมเดินเข้าไปในเขตร่างกายของกริมก็หนักขึ้นเล็กน้อยและยิ่งเดินหน้าไปมากเท่าไหร่ร่างกายของกริมยิ่งหนักมากขึ้นเรื่อยๆ
''นายท่าน ท่านจำเป็นต้องมีสัญลักษณ์เพื่อผ่านเข้าไปในนั้นซึ่งมันอยู่กับผู้นำวิหารคุณธรรม...''ผู้กล้าทั้ง4สามารถเดินเข้าไปได้โดยไม่มีผลกระทบเพราะทุกคนมีสัญลักษณ์อยู่แล้วแต่ใครจะไปคิดว่ากริมไม่สนใจคำพูดหรือคำเตือนของผู้กล้าเลยเพราะกริมยังคงเดินหน้าต่อไป
''ไสหัวไป!!!''กริมระเบิดพลังออกมาฉับพลันผนึกชั้นแรกที่เพิ่มแรงกดทับแก่ผู้บุกรุกได้พังทลายลงทันทีภาพนี้ทำเอาผู้กล้าทั้ง4อ้าปากค้าง
''นายท่านต่อจากนี้อย่าได้ทำลายผนึกเพิ่มเป็นอันขาดเชียวไม่อย่างนั้นจอมมารจะหลุดออกมาจากผนึกหากเป็นแบบนั้นการนองเลือดครั้งใหญ่จะเกิดขึ้นอีกครั้ง''ผู้กล้าทั้ง4มีใบหน้าที่ไม่สบายใจอย่างรุนแรงเพราะผนึกมีทั้งหมด5ชั้น ซึ่งแต่ละชั้นถูกสร้างขึ้นมาจากนักเวทย์ร่วม1,000,000คน
''ผนึก? เจ้าเรียกสิ่งที่อ่อนแอแบบนี้ว่าผนึก? ฮ่า ฮ่า ฮ่า''ตูม! ตูม! ตูม! แค่อึดใจเดียวเท่านั้นผนึกที่เหลืออยู่ทั้งหมดได้ถูกทำลายลงพร้อมๆกับกริมที่มายืนอยู่เบื้องหน้าตัวตนที่ผู้คนต่างหวาดกลัว'จอมมาร' ร่างของมันก็คือมนุษย์ทั่วไปเพียงแต่ส่วนหัวของมันกลับมีหมวกเหล็กหุ้มอยู่บนหมวกเหล็กเองก็มีอักษรเวทย์โบราณตัวเล็กๆสีดำสลักลงไปจนบนหมวกไม่มีช่องว่างเหลืออยู่
''อึ่ก ผนึกถูกทำลายลงแล้ว...ที่รัก ขะ...ข้าจะออกไปแก้แค้นให้กับเจ้า...''จอมมารพึมพัมออกมาแกร่ก! ฉับพลันกริมได้เดินเข้าไปแล้วบีบหมวกเหล็กของจอมมารจนป่นปี้ ซู่ว! ควันสีดำได้โพยพุ่งจากนั้นจึงมีเสียงกรีดร้องของจิตวิญญาณมากมายดังขึ้น
''กลืนกิน''กริมไม่ได้ปล่อยให้โอกาสนี้ให้หลุดลอยไปเพราะในเมื่อตอนนี้การเพิ่มพลังของมันยากลำบากกริมจึงเน้นเพิ่มแรงกดดันแทน
''เจ้าเป็นใคร''หลังจากหมวกเหล็กถูกทำลายจอมมารดูเหมือนจะได้สติขึ้นซึ่งแววตาของมันไม่ได้ดุร้ายกลับกันแววตาของมันมีแต่ความกระจ่างใสซึ่งมีเพียงกริมคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็นใบหน้าทั้งหมดของจอมมารในตอนนี้
''ข้าเป็นคนที่ช่วยเจ้าจากอุปกรณ์ต้องสาปนั่นยังไงหละ เจ้าคงถูกเผ่าปีศาจใส่ความทรงจำปลอมๆมาสินะ''กริมมีแววตาเป็นประกายเพราะความสามารถของจอมมารในตอนนี้มันแข็งแกร่งผิดกับตอนแรกมากหากให้พูดกริมรู้สึกได้เลยว่ากริมต้องทุ่มพลังอย่างน้อย8-9ส่วนในการเอาชนะจอมมารในตอนนี้
''อั่ก! หัวของข้า...อ๊าก...''จอมมารยกมือขึ้นมากุมหัวจากนั้นจึงแผดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดความทรงจำกำลังหลั่งไหลเข้าไปในหัวของจอมมารอย่างต่อเนื่อง มันเป็นความทรงจำที่หายไปของมันคลื่น! อยู่ๆพลังของจอมมารก็แผ่ออกมารอบตัวโดยที่ตัวมันเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นตอนนี้พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ตูม! ตูม! ตูม! จนภูเขาไฟบางลูกเริ่มระเบิด
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า บัดซบ! วิหารคุณธรรม ผู้ควบคุมมิติ...''เหตุการณ์ต่างๆกลับมาสงบอีกครั้งจอมมารเองก็มีสภาพที่สงบจนน่าแปลกใจ มันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาซึ่งทำให้ผู้กล้าทั้ง4เกิดอาการตกตะลึงเพราะใบหน้าของจอมมารมันเป็นใบหน้าที่ทั้ง4เคยเห็นมาก่อน
''ทะ...ท่านอาเธอร์ ท่านอาเธอร์ผู้กล้าคนแรกที่ถูกอัญเชิญมาเพื่อต่อต้านกับคลื่นสัตว์อสูรเมื่อนานมาแล้ว''
''ไม่จริงใช่มั้ย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเรา...''
''ไม่ผิดแน่นอนใบหน้านั้น ไอ้พวกวิหารคุณธรรม''ผู้กล้าทั้ง4พูดไม่ออกเมื่อพบว่าจอมมารคืออาเธอร์เพราะตั้งแต่ถูกอัญเชิญมาทั้งหมดต่างได้รับรู้ประวัติของอาเธอร์ที่เป็นผู้กล้าคนแรกเป็นอย่างแรกโดยตำนานของอาเธอร์มีมากมาย ฆ่าล้างกองทัพสัตว์อสูร ปกป้องราชวงค์ต่างๆ ฆ่าปีศาจที่มารุนราน
''พวกเจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ อ่อ...พวกเจ้าก็คือผู้กล้าที่ถูกอัญเชิญมาเหมือนกันสินะพวกเจ้ารู้สึกยังไงบ้างที่ได้รับชื่อเสียงเงินทอง แต่ดูจากสภาพแล้วพวกเจ้าคงได้รับรู้ธาตุแท้ของวิหารคุณธรรมแล้วใช่มั้ย''อาเธอร์ค่อยๆลุกขึ้นจากนั้นจึงมองกริมด้วยแววตาลึกซึ้งความทรงจำตอนที่มันเป็นผู้กล้าได้กลับมาแต่ความทรงจำที่มันเข้าสู้เส้นทางจอมมารกลับหายไป
''เจ้าจำเรื่อง7บาปได้มากแค่ไหน ประตูที่ใช้ไปโลกอื่นตั้งอยู่ที่ใด''กริมไม่สนใจสายตาของอาเธอร์มันถามเรื่องที่ต้องการจะรู้ทันที
''ความทรงจำส่วนนั้นหายไปแล้ว ตอนนี้ข้าจำได้แค่เรื่องที่อยู่ในมิตินี้''อาเธอร์พูดออกมาแบบคลุมเครือมันพูดเหมือนกับว่าจำได้แต่มันก็จำไม่ได้
''ช่วยไม่ได้...ต่อจากนี้เจ้าจะทำยังไงต่อหรือว่าจะไปแก้แค้น''กริมมองลึกเข้าไปในดวงตาของอาเธอร์ซึ่งสามารถบอกได้เลยว่าอาเธอร์กำลังโกรธแต่แค่ไม่แสดงอาการออกมาเท่านั้น
''ข้าต้องแก้แค้นแน่ๆแต่ไม่ใช่ตอนนี้เพราะศัตรูมันไม่ได้เอาชนะได้ง่ายๆผู้ควบคุมที่อยู่ในมิตินี้มีทั้งหมด4คนนั่นคือตัวตนสูงสุดแล้ว นี่ยังไม่รับรวมร่างจุติของเทพเจ้าอีก...ข้าต้องกลับไปหากองกำลังของข้าก่อนส่วนเรื่องที่ท่านได้ช่วยเหลือข้าเอาไว้...ข้าสัญญาด้วยจิตวิญญาณเมื่อแก้แค้นเสร็จข้าจะติดตามท่าน''อาเธอร์หายตัวไปทันทีที่พูดจบ กริมถึงกับขมวดคิ้วเพราะอาเธอร์ดูเหมือนจะอยู่มานานมากๆนานจนรู้เรื่องอะไรหลายๆอย่าง แต่...มันเล่นหายไปดื้อๆโดยที่กริมไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมแบบนี้จริงๆ?
''พี่สาวทั้งหมดเอาผลึกยืนยันตัวตนมาให้ข้า''ถั่วงอกที่ตามเรื่องราวไม่ทันได้แต่ยื่นผลึกออกมาแบบงงๆเมื่อกริมรับมากริมก็เปลี่ยนอักษรเวทย์ในนั้นอย่างรวดเร็ว กริมสร้างเรื่องหลอกลวงเข้าไปแทนเพราะผลึกพวกนี้กริมได้ตรวจสอบมาทั้งหมดแล้วมันสามารถบันทึกการกระทำของเจ้าของได้
''ภารกิจนี้ช่างมันเมื่อเรากลับไปที่โรงเรียนเราจะยกเลิกภารกิจนี้แล้วหาภารกิจอื่นทำแทน ส่วนตอนนี้...''บูม! กริมลอยตัวขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะกระจายพลังเวทย์ อักษรเวทย์โบราณนับไม่ถ้วนกระจายตัวออกไปฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! อักษรทั้งหมดได้ลอยอยู่ในอากาศแล้วจางหายไปในเวลาต่อมา
''นายท่าน ท่านทำอะไรลงไป...ท่านคืนชีพให้กับพวกมันทั้งหมดทำไม''ผู้กล้าคนหนึ่งกลืนน้ำลายลงคอเพราะคนที่ตายไปก่อนหน้านี้ต่างลุกขึ้นมาเดินไปเดินมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
''แค่ภาพมายาเท่านั้นแหละ เจ้าคิดดูถ้าคนอื่นรู้เรื่องที่จอมมารหลุดไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างต่อจากนี้ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครเดินทางมาที่นี่''กริมถอนหายใจออกมาภาพมายานี้แข็งแกร่งมากก็จริงแต่ถ้ามีคนเดินเข้ามาในเขตนี้จะรู้ได้ทันทีว่ามันคือภาพมายาเพราะคนในภาพมายาจะทำแบบเดิมซ้ำๆและไม่สามารถตอบโต้หรือพูดคุยได้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่149:อาเธอร์

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่149:อาเธอร์

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้