อ้ามมมมมมมมม
พี่โรเซ่ ป้อนข้าวให้ผม ทำให้ผมคิดถึง มาเรีย น้องสาวสุดที่รักขึ้นมา ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรมั่ง ไม่ใช่ว่าตอนนี้เหล่าอัศวินคุณหมี กำลังรุมตอมอยู่หรอกนะ
ผมหวนคิดถึงค่ำคืนก่อนจากลา กับมาเรียมา เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผมสีฟ้า ดวงตาสีชมพูอ่อนๆ ความสูงประมาณ 149เซนติเมตร แบบที่โลลิค่อนชอบกัน เข้ามาจุ๊บที่ข้างแก้มซ้ายของผม และกระซิบกระซาบคำพูดก่อนจากลากันว่า "หนูก็อยากทำกับพี่แบบผู้ใหญ่เขาทำกันนะ " แล้วผมก็เดินจากเธอมา โดยให้สัญญาว่าซักวันจะกลับไปที่หมู่บ้าน พร้อมกับตราอันใหม่ที่ไฉไลกว่าเดิม
" โรเซ่ โอเน่จัง " ผมเรียกชื่อพี่สาวโรเซ่ ด้วยภาษาญี่ปุ่นเท่าที่ผมจำได้ และเริ่มพูดคุยกับเธอ
" น้องชาย ชื่ออะไรจ๊ะ ยังไม่แนะนำตัวเลย" พี่โรเซ่กล่าว ก่อนจะป้อน เฉ่าฟั่น(ข้าวผัด) ให้ผม
" ชื่อ ยูสึเกะ ฮะ พี่โรเซ่ ปีนี้อายุ 6ขวบ " *-*จริงๆแล้วผมอายุเป็นร้อยปีแล้ว แต่ตอนนี้สภาพร่างกาย กลายเป็นเด็ก พี่โรเซ่คงไม่รู้ว่ากำลังคุยอยู่กับตาแก่อายุร้อยปีอยู่หรอกนะ
ในขณะที่ผมกำลังคุยกับพี่โรเซ่อยู่นั้น ก็เห็นเธอมีท่าทีแปลกๆ เหมือนกับเก็บกดอะไรไว้ สุดกำลัง ผมถามด้วยความสงสัย
" พี่ฮะ เป็นอะไรไปหรือเปล่าฮะ เหมือนกับพยายามอั้นอะไรไว้ มันจะไม่ดีต่อร่างกายนะฮะ ปล่อยมันออกมาเถอะฮะ เชื่อผม ผมจะยืนหลับตาอยู่ตรงนี้" ผมกล่าวกับพี่โรเซ่ที่ข้างหูเธอเบาๆ แต่ร่างของเธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง และสิ่งที่เธออั้นเอาไว้อยู่ตั้งนานสองนานก็ไหลออกมาอย่างกับ ทำนบแตก
น้ำที่ไหลออกมาจากยอดภูเขาไฟของพี่โรเซ่ มันไหลเจิ่งนองออกมาเต็มขาของผม ทำเอาผมรุ้สึกดีเอามากๆ อุ่นๆร้อนๆ เพราะผมเป็นโรคจิตชนิดอ่อนๆ มันทำให้ผมไม่อยากล้างเท้าไปตลอดสัปดาห์เลย
เนื่องจากพี่โรเซ่ ถูกเชือกผูกขาไว้ ทำให้เปลี่ยนท่านั่งไม่ได้ เธอเลยทำได้แต่มองดูสภาพเลอะเทอะของเธอ อย่างเอียงอายและจำใจ หลังจากเธอฉี่ราด เธอก็ไม่คุยกับผมอีกเลยเป็นเวลาหลายวัน จนกระทั่ง การมาถึงของผู้หญิงอีกคน
ผมใช้เวลาช่วงนั้น ลวนลามพี่โรเซ่ ทางสายตาอย่างพึงพอใจ โดยเฉพาะการจ้องมองขาอ่อนของเธอ ถ้าชาตินี้ได้สัมผัสมันถึงตายก็ยอม
3วันต่อมา......
ปั้ง
เสียงโยนนักโทษสาวเข้ามาในคุกเดียวกับผม ดังขึ้น ทำให้พี่โรเซ่ลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้า เธอมองไปยังสาวน้อยอีกคนที่นอนกองอยู่บนพื้น เธอคือมาเรีย น้องสาวผมนั่นเอง
" ยูสึเกะ โอนิจัง " มาเรียกล่าว ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นและเข้ามากอดผมก่อนจะกล่าวถ้อยคำแสนเพ้อฝันกับผม
"ในที่สุดก็เจอพี่ ทำไมพี่ถึงกลับเป็นเด็กล่ะ แต่ไม่เป็นไรน้องคนนี้จะเลี้ยงพี่เอง" ผมใช้นิ้วชี้ที่ปากของมาเรีย เพื่อให้เธอหยุดพูด
" น้องรัก มันมีเรื่องหลายๆอย่างที่พี่เล่าไม่ถูกนะ ไว้จะค่อยๆเล่าแล้วกัน " ผมกล่าวกระซิบกระซาบกับเธอ จนพี่โรเซ่ สงสัย และเดินเข้ามาจะร่วมวงสนทนาด้วย แต่ผมกับมาเรีย รีบแยกกันไปนั่งตรงอื่นในห้องขัง
ระหว่างที่ถูกจับขังนั้น มาเรียก็รู้สึกเบื่อ เธอเริ่มมองหาเหยื่อของเธอในคุก ใช่แล้วมันคือเหล่านักโทษ ยังไงล่ะ เธอเริ่มร่ายเวทย์ ฮีล ให้กับนักโทษทุกคนที่มองเห็น
คนแรกเป็นแม่มดสาวที่ถูกควักลูกตาออกมา อยู่ๆตาของเธอก็กลับมา พร้อมกับบาดแผลที่หน้าก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว และก็คนต่อไป ของคนต่อไป ก็ได้รับเวทย์ฮีลในทำนองเดียวกัน มันเป็นความพิเศษของตราแบบที่2 ที่มาเรียมีติดตัว ตราเวทย์สายนักฮีลยังไงล่ะ
ผมรีบเข้าไปหยุดมาเรียก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปกว่านี้ แต่ไม่ทันแล้ว นักโทษทั้งคุกนี้ ต่างถูกรักษาจนกลับมามีสภาพปกติทั้งหมด รวมทั้งพี่โรเซ่ก็ด้วย บาดแผลเล็กๆที่ขาของเธอก็ได้ถูกรักษาเหมือนกัน
ตูมมมมมมมมมมมมมมมม
นักโทษคนหนึ่งยิงพลังเพลิงออกมา และเริ่มพังคุก ในขณะที่แม่มดอีกคนก็ใช้เวทย์มนต์จากตาที่ถูกควักออกไปแต่ตอนนี้หายดีแล้ว ระเบิดผนังคุกซะกระเจิง จนสภาพคุกไม่ต่างจากกรงเหล็กขังนกพังๆ นักโทษทุกคนพังคุกออกมา กลายเป็นจลาจลย่อมๆ
ตุ้ง ปิ๊ง
จู่ๆห้องขังของผม ก็ถูกเปิดออกโดย จอมโจร คิโตะ เขาเป็นจอมโจรสายสะเดาะกลอน ผมจึงถูกมาเรียลากออกมาจากคุก และพวกเรากำลังจะเริ่มหนี โดยมีมาเรียวิ่งนำหน้าออกไปจากคุก แต่ตอนนี้คุกกำลังไฟไหม้ ผมเป็นห่วงพี่โรเซ่ จึงวกกลับมาหาเธอ แล้วใช้เวทย์กระแสลมบาดตัดเชือกให้เธอ ก่อนที่ไม้ที่เต็มไปด้วยไฟจะหล่นลงมาเกือบทับเธอ
" พี่โรเซ่ ไปกันเถอะ " ผมพูดพร้อมกับอุ้มเธอในท่าอุ้มเจ้าหญิง และวิ่งออกไปจากคุก
ข้างนอกเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เหล่านักโทษกำลังสุ้กับผู้คุมเกือบร้อยนาย โดยมีมาเรียกำลังฉีกกระชาก นักรบสวมเกราะหนักคนหนึ่งอยู่
ผมพยักหน้าให้ มาเรีย ก่อนที่ความชุลมุน จะทำให้ผมหลงกับน้องสาวอีกครา ตอนนี้ผมวิ่งตรงออกมาที่สวนโดยอุ้มพี่โรเซ่ไว้ ผมแอบลูบขาอ่อนของเธอไปด้วยในขณะหลบหนี
" เราจะไปไหนกันดีพี่โรเซ่ " ผมถามพี่โรเซ่ที่กำลังหน้าตาตื่น
" ไปบ้านของพี่มะ" พี่โรเซ่กล่าวออกความเห็น
และแล้วพวกเราสองคนก็หลบหนีไปทางบ้านของพี่โรเซ่ โดยไม่หันหลังกลับมามองความวุ่นวายที่อยู่ด้านหลัง
*******
หลายวันต่อมา.......
ณ หมู่บ้านของพี่โรเซ่ มันเป็นหมู่บ้านในบ้านนอก ที่เลี้ยง วัว เลี้ยงควาย และหมู
289
![[จบ]รักดุจสายน้ำ [Way to love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656562176_54656249.webp)
