ปลาวาฬซ่อนรัก

" ยัยดาาาาา..... แกเป็นยังไงบ้าง ฮือๆๆๆ " น้ำหวานวิ่งออกมารับเพื่อนรักที่พึ่งจะก้าวเท้าลงจากรถหญิงสาวพูดไปพลางสะอึกสะอื้นร้องไห้ไป

" ไม่ได้เป็นอะไร เจ็บที่หัวนิดหน่อย แล้วนี่แกร้องไห้ทำไม " ลดาเอ่ยถามเพื่อนรัก

" ก็ชั้นเป็นห่วงแกอ่ะ "

" เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า นี่ทุกคนวิ่งตามเธอออกมาหมดแล้ว " หมอกที่ยืนอยู่ข้างหลังเอ่ยขึ้น เมื่อน้ำหวานหันหลังกลับไปมองก็เป็นจริงดั่งที่เขาว่า เพื่อนทุกคนที่มารอฟังข่าวอยู่ที่บ้านของปลาวาฬต่างวิ่งตามน้ำหวานออกมาเมื่อรถยนต์คันหรูวิ่งเข้ามาในบ้าน

" โธ่...ดาวคนสวยของชั้น ใครกันช่างใจร้ายจริงๆ " เอมี่เอ่ยขึ้นเมื่อทุกคนเดินมานั่งที่โซฟารับแขก

" แล้วนี่รู้ตัวคนร้ายรึยัง ? " หมอกเอ่ยขึ้นบ้าง

" รู้แล้ว " กวินตอบแทนปลาวาฬและลดา

" ห๊ะ!! " ทุกคนอุทานขึ้นพร้อมกัน

" ใคร? / ใครวะ " หลายเสียงเอ่ยถามเพราะความอยากรู้

กวินจึงเป็นผู้เล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบให้เพื่อนๆฟัง หลังจากที่ได้ฟังแล้วทุกคนต่างลงความเห็นว่าไม่น่าเลยจริงๆ ไม่น่าที่รุ่นน้องสาวคนนี้จะคิดทำเรื่องแบบนี้ได้ คงอาจเพราะถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีที่ลดามีคนมาช่วยไว้ได้ทัน หากหวางโจวไม่เข้ามาช่วยเรื่องก็คงจะแย่ยิ่งกว่านี้

" เอ๊ะ !!! .... ฟังๆดูคนที่ชื่อหวางโจวอะไรนี่ แอบชอบแกอยู่รึเปล่าวะ " น้ำหวานเอ่ยขึ้นทะลุกลางป้องทำให้เพื่อนทุกคนเงียบกริบและหันไปหาลดาที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่

" ไม่รู้สิ " หญิงสาวตอบอย่างกระอักกระอ่วนใจ

" อันนี้เราตอบให้ ว่าจริง ผู้ชายคนนี้น่าจะแอบชอบเพื่อนลดาของพวกเราอยู่ " นิวพูดพลางอมยิ้มและเหล่ตาไปทางเพื่อนหน้านิ่งของเขา

" นิวรู้ได้ยังไงล่ะคะ ว่าเค้าแอบชอบลดาอยู่ " เอมี่ว่า

" ก็ผู้ชายคนนี้ไปแอบยืนดูลดาที่หน้าตึกคณะหน่ะสิ ใช่มั้ยไอ้วาฬ " นิวว่าพร้อมกับหันไปทางเพื่อนรัก

" กูไม่รู้ " คนหน้านิ่งตอบสั้นๆ นึกแล้วก็ยังเคืองอยู่ไม่หาย กล้าดียังไงมาให้นา่มบัตรกับคนรักของเขาต่อหน้าเขาแบบนี้

" มึงจะไม่รู้ได้ยังไงก็วันนั้นกูเห็นมึงนั่งดูรูปที่บอดี้การ์ดของมึงส่งมาให้อยู่ " นิวแย้งขึ้น

" มึงอยากตาย ? " ปลาวาฬเอ่ยสั้นๆ

" โอเค..จบข่าว " จบคำพูดของนิว เพื่อนๆต่างพากันกลั้นขำแทบไม่อยู่ก็เพราะทุกคนรู้ดีว่า หากเป็นเรื่องอื่นจะพูดอย่างไรปลาวาฬก็ไม่เคยโกรธเพื่อน แต่หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนรักของตนเมื่อไหร่.. จะนิดเดียวก็ไม่ได้

หลังจากที่เพื่อนๆแยกย้ายกันกลับบ้านปลาวาฬจึงพาคนรักของตนขึ้นไปดูห้องนอนของเขา ซึ่งนี่คงเป็นครั้งแรกที่คนรักสาวจะได้มานอนกับเขาที่บ้านหลังนี้เพราะหลังจากหมั้นหมายและจดทะเบียนสมรสกันแล้วพ่อตาก็ให้ปลาวาฬย้ายข้าวของไปนอนที่บ้านของหญิงสาว แต่กระนั้นแม้จะได้อยู่บ้านหลังเดียวกันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ทั้งคู่จะได้นอนห้องเดียวกัน

คุณอรรณพสั่งแม่บ้านให้จัดห้องนอนห้องใหม่ให้กับลูกเขยของตนโดยคนเป็นพ่อให้เหตุผลว่า นี่เป็นเพียงการแต่งานในนามเท่านั้น รอให้ทั้งคู่เรียนจบซะก่อนค่อยคิดเรื่องที่จะสร้างเรือนหอหรือออกไปอยู่คอนโดด้วยกันตามลำพัง

ทุกคนได้แต่ทำตามความต้องการของคนเป็นพ่อโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆเพราะเท่านี้ก็ถือว่าคุณอรรณพลดข้อตกลงลงมามากแล้ว ส่วนคุณประภาศิริเองก็ไม่อยากจะขัดความต้องการของสามีสักเท่าไหร่เพราะรู้ดีว่าสามีของตนรักและหวงลูกสาวมากแค่ไหน

" ชอบมั้ย ? " ใบหน้าคมเอ่ยถามคนรักเมื่อพาเธอเดินเข้ามาภายในห้องนอน

" ชอบบบ...สีเหมือนห้องที่บ้านเลยอ่ะ " หญิงสาวว่าพลางหันไปหาคนรักที่ยืนอยู่ด้านหลัง เธอทำตาโตคล้ายคนตกใจหลังจากนั้นใบหน้าหวานก็ขมวดคิ้วทำสีหน้าสงสัย

" .... " ปลาวาฬไม่ได้พูดอะไร เขาอมยิ้มและพยักให้เธอ

" เปลี่ยนทำไมล่ะ วาฬก็เอาสีที่วาฬชอบสิ ไม่เห็นต้องเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อดาเลย "

" วาฬชอบทุกสีที่ดาชอบ ดาชอบอะไรวาฬก็ชอบอันนั้นแหละ "

" ก็ไม่เห็นต้องเปลี่ยนทุกเรื่องเลย นี่สีห้องยังมาเปลี่ยนตามดาอีก เว่อร์ไปล่ะ " หญิงสาวเอ่ยแซวคนรักหนุ่ม อะไรเขาจะตามใจเธอขนาดนี้ ขนาดสีห้องนอนเขายังสั่งให้คนมาทำใหม่ให้เหมือนสีห้องที่บ้านของเธอ เธอแค่บอกว่าชอบสีขาว ของทุกอย่างเขาก็เปลี่ยนมาใช้สีขาวจนเกือบหมด ทั้งรถยนต์ เคสโทรศัพท์ กระเป๋า เสื้อยืดที่แต่ก่อนชอบใส่สีดำเดี๋ยวก็เปลี่ยนมาใส่เฉพาะเสื้อสีขาวเป็นส่วนใหญ่ มาล่าสุดก็คงเป็นสีห้องนอนนี่แหละ

" เว่อร์อะไร ... ฮึ " ชายหนุ่มหมุนตัวคนรักให้หันกลับไปทางเดิม หลังจากนั้นเขาก็สอดมือเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลัง ใบหน้าคมวางเกยไปกับไหล่ของคนรักสาว

" ทำแบบนี้ ดาก็เสียคนแย่ซิ เล่นมาตามใจกันทุกเรื่องแบบนี้ "

" วาฬรักดา อะไรทำให้ได้ก็ทำหมดแหละ ยิ่งพอมาเกิดเรื่องวันนี้ขึ้นวาฬยิ่งรู้ว่ารักดามากแค่ไหน วาฬอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีดา ...ดารู้มั้ยวันนี้วาฬแทบจะเป็นบ้าที่รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับดา ทั้งตกใจทั้งกลัว ... กลัวจะหาดาไม่เจอ "

" ดาก็ปลอดภัยแล้วนี่ไง ทำหน้าแบบนี้ไม่หล่อนะ " หญิงสาวหันกลับมาหาคนรักแล้วยกมือขึ้นแตะลงบนแก้มทั้งสองข้างของเขา สายตาเศร้าสร้อยของเขาในตอนนี้ทำให้เธออดสงสารไม่ได้ เธอเชื่อว่าเขารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ เพราะหากเป็นเธอที่ต้องเป็นฝ่ายตามหาเขา รู้ว่าเขามีอันตรายเธอเองก็คงจะแทบบ้าเหมือนกัน

" ขอบคุณ ขอบคุณที่ปลอดภัยและกลับมาหากันแบบนี้ " ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับแนบหน้าผากลงชิดกับหน้าผากของคนรัก

" ขอบใจ ขอบใจเหมือนกันที่รักกันแบบนี้นะ " หญิงสาวเองก็พูดกับคนรักของตน เธอรับรู้ความรักที่เขาส่งมาให้...เธอเองก็อยากส่งผ่านความรักให้เขาเช่นกัน สองแขนเรียวยกขึ้นโอบกอดคนรัก ปากเล็กๆของเธอก็พร่ำบอกว่ารักเขามากเช่นกัน