[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“ขี้ขลาด แน่จริงก็ลงมาสู้กันสิ แกจะใช้เวทย์หมู่โจมตีแบบนี้มันขี้ขลาด!”

เสียงร้องตะโกนดังมาจากทางฝั่งของวิทยาลัยกฤติน แอนเดอร์สันรู้สึกชอบใจกับชายที่กำลังส่งเสียง มันพูดเรื่องเกียรติในการต่อสู้ตลอดแต่กลับดูถูกคนอื่น เขาพอใจมากที่โลกใบนี้มีคนแบบมันอยู่เพราะจะทำให้ชีวิตของคนรอบตัวมันมีสีสันมากยิ่งขึ้น

“ขี้ขลาดเหรอ เดิมทีฉันก็คิดว่าจะสู้กับแกแบบลูกผู้ชาย แต่แกพูดถึงตระกูลเฟียร์ของฉันแบบเสียหาย เพราะงั้นนี่แหละคือผลที่แกพูดถึงตระกูลฉัน โดยไม่คิดให้ดีก่อน ตอนนี้แกมีทางเลือกสองทาง หนึ่งยอมแพ้ สองยอมรับการโจมตี ฉันไม่รู้หรอกนะว่ามันจะเป็นยังไงบ้าง ฉันมีเวลาให้ 10 วินาที จงเลือกซะ สิบ”

แอนเดอร์สันนับถอยหลังแล้วสร้างพายุหมุนขึ้นมาเรื่อยๆ ซึ่งพายุของเขาไม่ใช่พายุธรรมดาทั่วไป เดิมทีพายุมีเพียงแค่ความสามารถในการทุบทำลายด้วยอำนาจของลม แต่สำหรับพายุหมุนของเขาที่ได้รับการเสริมแกร่งจากฉายาสายลมสังหาร ทำให้การโจมตีจากธาตุลมของเขาทุกอย่างมีคมมีดแฝงไปทั้งหมด ภายใต้พายุหลายร้อยลูกที่เพิ่มจำนวนมากขึ้นไม่หยุดจึงเป็นพายุหมุนใบมีดที่พร้อมจะปั่นร่างตัวแทนวิทยาลัยกฤติน

คลืน ตู้ม!

ต้นไม้รอบๆถูกทำลายจนหมดสิ้น ก้อนหิน ดิน ทราย ทุกๆอย่างที่อยู่ภายในพื้นที่แข่งขันถูกพายุไล่ทำลายไปจนหมด ทางฝั่งนักเรียนของวิทยาลัยกฤตินที่รับรู้ได้ถึงพลังที่ต่างกันทุกคนก็เริ่มกลัวจนหัวหด แม้เวทย์จะถูกจำกัดเอาไว้ให้มีพลังทำลายแค่ 400 ปี แต่เวทย์ของแอนเดอร์สันที่เกิดขึ้นนี้มันซ้อนทับกันจนมากพอที่จะฆ่าพวกเขาด้วยจำนวนที่มากมายเกินไป

“ยอมแพ้ เรายอมแพ้แล้ว”

แม้จะไม่เต็มใจตัวแทนจากวิทยาลัยกฤตินจำเป็นต้องยอมแพ้ ถึงแม้พวกเขาจะต่อสู้ต่อไปเพื่อไม่ให้เสียเกียรติ แต่สิ่งที่คำนวณได้คือความเสียหายที่อาจจะถึงชีวิต ดังนั้นการหยุดต่อสู้จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้

“มันก็แค่นั้น”

เปาะ

แอนเดอร์สันดีดนิ้วเพียงเล็กน้อยส่งผลให้พายุหมุนของเขาหายไปทั้งหมด ก่อนที่กรรมการจะส่งพวกเขาออกมาด้านนอกแล้วให้ตัวแทนวิทยาลัยโดมินิคและวิทยาลัยเฟลิกซ์ได้เข้าแข่งขันต่อ

“พรเกี่ยวกับธาตุลมของมันทรงพลังมาก”

โรแลนย่นคิ้วเล็กน้อย การต่อสู้ที่แอนเดอร์สันสร้างขึ้นมาเมื่อครู่นั้นดึงดูดความสนใจของใครหลายคนที่เข้ามาดูการแข่งขัน จากข่าวลือที่บอกว่าแอนเดอร์สันมีพรมากถึง 3 อย่างนั้นจึงทำให้หลายคนมาดูความพิเศษของเขาในการแข่ง  แอนเดอร์สันที่ได้แสดงพรเกี่ยวกับธาตุลมเมื่อครู่ก็ทำให้หลายคนพอใจและตกใจในความสามารถของเขา

อย่างไรก็ตามเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาดเช่นเดียวกัน มันจึงต้องทำให้ความสามารถของตัวเองมีมากไม่ต่างจากแอนเดอร์สัน ถึงแม้จะมีกลุ่มอำนาจเลือกฝ่ายแล้วก็ตาม หากมันสามารถเก็บนักล่าที่ไม่มีสังกัดให้เข้าร่วมด้วยได้นั้น หูตาของมันก็จะกว้างมากกว่าเดิม 

“เริ่ม!”

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น แอนเดอร์สันจึงมองดูวิทยาลัยโดมินิคสู้กับวิทยาลัยเฟลิกซ์ โดยพื้นที่ที่พวกเขาถูกส่งไปเป็นป่าเช่นเดียวกัน 

ทางฝั่งวิทยาลัยโดมินิที่พี่ 10 เป็นตัวแทนได้ประกาศตำแหน่งผ่านพลุสัญญาณ แต่วิทยาลัยเฟลิกซ์ที่มาด้วยการวางแผนนั้น พวกเขาต่างใช้งานพื้นที่ป่าในการลอบโจมตีอีกฝ่าย

“จุดประสงค์ที่แท้จริงของมันคืออะไรกัน”

แอนเดอร์สันมองดูพี่ 10 ที่กำลังยืนนิ่งรอให้คนของเฟลิกซ์เข้าโจมตี เขารู้สึกสงสัยว่าพี่ของเขา ต้องการอะไรจากการแข่งขันในครั้งนี้ หากว่าเป็นเขาจะเลือกอาศัยอยู่ภายในตระกูลซิกฟรีทต่อไปเพราะการจับกลุ่มอำนาจจบลงไปแล้ว เหลือเพียงแค่รอปะทะกันเท่านั้น เขาจึงไม่เข้าใจว่าพี่ชายเดินทางมายังการแข่งขันและเข้าเป็นตัวแทนเพื่อจุดหมายใด

หากความต้องการของพี่ 10 เพียงแค่ต้องการดึงดูดความสนใจให้มีการเลือกกลุ่มอำนาจรอบสอง เขาคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น แอนเดอร์สันจึงใช้เวลาว่างในการนั่งคิดถึงสิ่งที่พี่ 10 ต้องการจากสถานที่แห่งนี้

“จะเกี่ยวกับตระกูลเฟียร์ไหมนะ ถ้าหากว่าต้องการทำให้ฉันเป็นหมาบ้าก็มีโอกาสสูงที่จะเป็นแบบนั้น”

แอนเดอร์สันเท้าคางคิดพลางนึกไปถึงเรื่องตระกูลเฟียร์ ตอนนี้ผู้ต้องสงสัยคือพี่ 10 และตระกูลซิกฟรีท การปรากฎตัวของพี่ 10 จึงน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เช่นกัน อย่างไรก็ตามเขาต้องหยุดความคิดของตัวเองเอาไว้ก่อน เนื่องจากว่าพี่ชายของเขาไม่น่าจะต้องการใช้เขาให้ไล่ล่าพี่ชายแต่ละคน มันอาจจะมีเหตุผลอื่นอย่างเช่นต้องการฆ่าเขาเพื่อกู้หน้าก็ได้

การแสดงความแข็งแกร่งเพื่อจัดการกับเขาที่มีพรสวรรค์มากถึง 3 และเป็นคนที่หนีรอดจากการล่าของนักเวทย์มากมาย อาจจะส่งผลต่อแผนการของพี่เขาสักอย่าง จนได้ผู้หนุนหลังมากกว่าเดิม แอนเดอร์สันที่ไม่รู้ว่าพี่ของเขาวางแผนอะไรเอาไว้บ้าง จึงเงียบแล้วรอดูต่อไป กระทั่งการปะทะกันเริ่มต้นขึ้น พี่ของเขาก็บุกเข้าไปหาคนของเฟลิกซ์พลางใช้ไฟเผาจนคนเหล่านั้นบาดเจ็บหนัก จบการแข่งขันด้วยการที่วิทยาลัยโดมินิคเป็นผู้ชนะ

“ขอเชิญตัวแทนจากวิทยาลัยทั้ง 3 มาจับสลากอีกครั้ง”

การแข่งขันรอบแรกจบลง วิทยาลัยทั้ง 3 จึงต้องมาจับสลากใหม่อีกครั้ง วิทยาลัยคริสโตเฟอร์ที่เข้ามารอในรอบนี้จึงส่งตัวแทนไปจับสลากอีกเช่นเดิม 

“แอนเดอร์สัน เราจะได้เจอกันแล้วนะ”

“ครับ ผมรอที่จะได้เจอพี่เหมือนกัน หวังว่ามันจะสนุกนะครับ”

แอนเดอร์สันกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ล้วงมือลงไปในกล่องปรากฎว่าเขาไม่ได้ผ่านเข้ารอบ จำเป็นต้องต่อสู้กับวิทยาลัยคริสโตเฟอร์ ส่วนพี่ของเขาได้เข้าไปรอในรอบชิง

“เอาล่ะ การแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้นในอีก 30 นาที ขอให้วิทยาลัยคริสโตเฟอร์และวิทยาลัยอาร์เดลเตรียมตัวให้พร้อม”

เสียงประกาศทำให้อาจารย์ประจำตัวรายการแข่งขันทีมคู่ที่มากับแอนเดอร์สันปาดเหงื่อ เนื่องจากว่าโชคไม่ได้เข้าข้างแอนเดอร์สัน อย่างไรก็ตามหากอาจารย์รู้ว่าโชคที่อาจารย์ต้องการ กับโชคที่แอนเดอร์สันต้องการไม่เหมือนกันคงจะบ้าตายแน่นอน

สำหรับคนอื่น โชค ของพวกเขาอาจจะเป็นการเข้ารอบชิงโดยไม่ต้องสู้ แต่สำหรับแอนเดอร์สัน โชค ของเขาคือการได้เจอวิทยาลัยคริสโตเฟอร์และวิทยาลัยโดมินิค ด้วยการเจอ 2 วิทยาลัยนี้จะทำให้เขาระบายความคับแค้นที่อยู่ในใจออกมาได้บ้าง เขาจึงคิดว่ามันเป็นโชคที่ดีที่สุดในตอนนี้ ดีกว่าโชคที่ทำให้เขาไปนั่งรอพบเพียงแค่วิทยาลัยโดมินิคเท่านั้น

“โชคดีจริงๆ”

แอนเดอร์สันเดินลงไปในสนามพร้อมกับมองพี่เดินตามไปติดๆ ทันทีที่คนของวิทยาลัยคริสโตเฟอร์ปรากฎตัวแอนเดอร์สันก็ได้ส่งยิ้มพร้อมกับพูดท้าทาย

“ไว้เจอกันด้านในนะ”

วิ๊ง!

เวทย์เคลื่อนย้ายเปิดใช้งานเพื่อส่งแอนเดอร์สันเข้าไปในมิติพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นสำหรับเปิดใช้ในการแข่งขันรอบสอง ทันทีที่เขาและมอฟี่ถูกส่งเข้ามาด้านใน แอนเดอร์สันก็พบเข้ากับป่าไม้ยืนต้นแห่งตาย รอบๆเต็มไปด้วยหมอกสีขาวอย่างกับว่าสถานที่แห่งนี้เป็นป่าร้างไร้ผู้คน อย่างไรก็ตามเขากลับไม่ได้สนใจว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นอย่างไร เขาสนใจเพียงแค่ว่าจะทำยังไงให้การแข่งขันในรอบนี้มันตื่นเต้นที่สุด โดยมีเวทย์ตระกูลเฟียร์เป็นตัวชูโรง

“รุ่นพี่ ครั้งนี้ผมคิดว่าจะลงมือเอง รุ่นพี่รออยู่ที่นี่นะ”

“ได้สินะ นายไปเถอะ”

แอนเดอร์สันร่ายเวทย์สายลมเสริมความเร็วใส่ร่างกายผ่านการใช้เวทย์ของตระกูลเฟียร์ ที่ทำให้เขาสามารถใช้เวทย์เกิน 400 ปีไปได้เล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็ใช้เวทย์สายฟ้าเสริมกำลังเข้าใส่ร่างกายอีกทอดหนึ่งเพื่อทำให้มันรวดเร็วมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก ปิดท้ายด้วยการเสริมเวทย์เสริมกำลังจากทุกๆธาตุส่งผลให้คนที่มองจ้องตื่นตกใจเพราะสิ่งที่แอนเดอร์สันใช้เป็นเวทย์ระดับ 8 ทั้งหมด

เปรี้ยง!

เพียงแค่เสียงฟ้าลั่นเกิดขึ้นชั่วครู่ จู่ๆร่างของแอนเดอร์สันก็พุ่งหายเข้าไปในหมอกท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองจ้องหาตัวของเขา 

ภาพมุมสูงจากเวทย์ตรวจสอบที่ใช้สำหรับจับภาพการต่อสู้ล้วนวิ่งตามกระทั่งมันสามารถจับภาพแอนเดอร์สันได้อีกครั้งนั้น ทุกคนต่างก็เห็นแอนเดอร์สันร้องตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่งปลดปล่อยเวทย์สายลมออกไปจากฝ่ามือทั้งสองข้างทำลายทุกๆอย่างเหมือนกับคนบ้าเสียสติระหว่างที่เขาวิ่งหาศัตรู

“เฮ่ พวกแกอยู่ไหนเอ่ยคนจากคริสโตเฟอร์ พวกแกอยู่ที่ไหน!”

ตู้ม!

หมอกสีขาวถูกพัดออกไปเผยให้เห็นต้นไม้สีดำยืนต้นแห้งตายรอบๆตัวของแอนเดอร์สัน เขาที่ยังตรวจไม่พบคนของคริสโตเฟอร์ก็ได้วิ่งต่อไปอีก แม้เขาจะสามารถเชื่อมต่อต้นไม้เพื่อสำรวจรอบข้างได้ก็จริง แต่ต้นไม้เหล่านี้มันไม่ได้มีชีวิตจริงๆ ทุกอย่างที่นี่ถูกสร้างขึ้นจากพลังเวทย์มหาศาล ดังนั้นเขาจึงเชื่อมต่อมันไม่ได้ สิ่งที่เขาสามารถใช้ตามหาตัวของนักเรียนคริสโตเฟอร์ได้มีเพียงแค่การรับรู้ข้อมูลจากสายลมที่พัดผ่านมาเท่านั้น ซึ่งเขาก็เจอพวกมันแล้วแต่แอนเดอร์สันเลือกที่จะแกล้งทำเป็นไม่รู้เพื่อที่เขาจะได้ทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง เพื่อแสดงออกให้ทุกคนที่คิดจะต่อต้านเขารู้ว่า เขาพร้อมที่จะฆ่าพวกมันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มนี้

คลืน!

พื้นดินและป่าไม้ในตำแหน่งที่คนของวิทยาลัยคริสโตเฟอร์หลบอยู่ถูกดึงด้วยสายลมจนลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เผยให้เห็นนักเรียนคริสโตเฟอร์ที่พยายามจะใช้วิธีลอบสังหาร พวกมันที่ไม่สามารถลอบโจมตีได้จึงเปลี่ยนไปใช้วิธีการเผชิญหน้าโดยตรง

“อยู่นี่เอง ตามหาแทบแย่ เอาล่ะ เรามาคุยอะไรกันสักเล็กน้อย ฉันสัญญาว่าจะไม่ฆ่าพวกแก”

“เหอะ ถูกลดพลังลงให้มีพลังต่อสู้แค่ 400 ปีเช่นกัน แกยังคิดว่าจะฆ่าพวกเราได้อยู่เหรอ”

“ก็ไม่รู้สินะ แต่ก็ขอลองดูหน่อยก็แล้วกัน”

พรึ่บ!

แอนเดอร์สันหายไปด้วยความเร็วที่น่ากลัว ทุกคนที่นั่งมองต่างขนลุกชันเพราะเขากำลังไล่ล่าคนของคริสโตเฟอร์ที่พยายามแยกย้ายกันวิ่งหนีไปตั้งตัวใหม่ ทว่าแอนเดอร์สันกลับใช้คำสาปใส่ร่างของพวกมันจนไม่สามารถขยับเขยื่อนไปไหนได้  

“นี่ เรามาเข้าสู่ช่วงคำถามกัน” ตัวแทนของคริสโตเฟอร์พยายามดิ้นให้หลุดจากคำสาป อย่างไรก็ตามคำสาปที่แอนเดอร์สันใช้กลับทรงพลังมากแม้จะยังไม่ทำอันตรายใดๆก็ตาม แต่การหยุดพวกมันสองคนเอาไว้ก็ทำให้พวกมันกลัว

“เอาล่ะ ตอบคำถามมาซะ ในช่วงที่เด็กตระกูลเฟียร์ถูกเล่นงานที่วิทยาลัยคริสโตเฟอร์ พวกแกสองคนเกี่ยวข้องไหม”

ความคิดอยากจะปฎิเสธ แต่คำสาปกำลังทำให้พวกมันพูดความจริง ทันทีที่ปากของนักเรียนทั้ง 2 อ้ากว้างพวกมันก็ได้ตอบคำถามแอนเดอร์สัน

“ใช่ พวกเราจัดการพวกมันเอง ทุกๆวันเราจะให้พวกมันนำยามาให้และข่มขู่ว่าทั้งหมดเป็นเพราะแกที่ทำให้พวกมันต้องตกอยู่ในสภาพถูกทำร้าย”

“อ๋อ แสดงว่าพวกแกทั้งสองมาจากตระกูลใหญ่สินะ แล้วตระกูลนั้นก็เข้าร่วมกับนายน้อยคนที่ 10 ของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์”

“ใช่”

“ดี ดีมาก ในเมื่อพวกแกทำพวกเขาเจ็บ งั้นฉันก็จะทำให้พวกแกเป็นแบบนั้นเช่นกัน ถ้าอยากยอมแพ้ก็ให้พูดดังๆจนกว่าฉันจะได้ยิน แต่ถ้าไม่ยอมแพ้แกก็รอให้ตัวเองสลบไปก็พอ”

แอนเดอร์สันร่ายคำสาปใส่ร่างของชายทั้งสอง ทันใดนั้นทุกคนก็เบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าแอนเดอร์สันกำลังร่ายวงเวทย์รักษาระดับ 7 เอาไว้บนหัวของตัวแทนวิทยาลัยคริสโตเฟอร์ทั้ง 2 คน หลังจากที่ทุกคนรู้ว่าการทรมานกำลังจะเริ่มขึ้นแอนเดอร์สันก็ได้ร้องตะโกนบางอย่างจนทำให้อาจารย์จากวิทยาลัยคริสโตเฟอร์โกรธ

“ถ้าอย่างนั้น พวกคุณก็อยู่เฉยมองดูการทรมานซะ มองดูมันเหมือนตอนที่เห็นเด็กตระกูลเฟียร์ถูกเล่นงานแล้วไม่คิดจะทำอะไร!!!”

อ้าก!