ต้นฤดูหนาว ฟ้ายังมืดสลัว
เงาร่างหนึ่งตะเกียกตะกายขึ้นมาบนเนินเขา
เด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกปีเชิดหน้าปะทะลมหนาว เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก เขาอ้าปากหอบหายใจหนักหน่วง ั์ตาเป็ประกายฉายแววตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น
อวี๋เย่กำลังมุ่งหน้าไปหุบเขาหลิงเจียว เพื่อเข้าร่วมการล่าเหมันต์ของปีนี้
'ล่าเหมันต์' คือประเพณีของชาวเขา
หมู่บ้านสกุลอวี๋ สกุลไป๋ และสกุลเฝิงตั้งอยู่ในดินแดนทุรกันดาร ทุก่ปลายร่วงเข้าต้นหนาว ชายฉกรรจ์จากทั้งสามหมู่บ้านจะรวมตัวกันมุ่งหน้าสู่หุบเขาหลิงเจียวที่อยู่ห่างออกไปกว่าสองร้อยลี้
พวกเขาไปล่าสัตว์ป่าเพื่อหมักเกลือตุนไว้ข้ามหน้าหนาว หรือเก็บสมุนไพรไปแลกผ้า เกลือ และเครื่องเหล็กเพื่อจุนเจือปากท้อง
ทว่าหมู่บ้านสกุลอวี๋มีกฎเหล็ก... ผู้ที่ยังไม่พ้นวัยผู้เยาว์ ห้ามออกล่าสัตว์นอกหมู่บ้านเด็ดขาด
อวี๋เย่เพิ่งอายุสิบห้า เขายังไม่พ้นวัยผู้เยาว์ แต่กลับแอบหนีออกจากหมู่บ้าน และก้าวเดินบนเส้นทางล่าเหมันต์เพียงลำพัง
เขาวิ่งฝ่าความมืดมิดมาค่อนคืนจนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง
หมู่บ้านสกุลอวี๋และหุบเขาซิงหยวนถูกทิ้งไว้เื้ัจนลับสายตา รอบด้านมีเพียงเทือกเขาสลับซับซ้อน หมอกยามเช้าลอยคลุ้งปกคลุมทุกทิศทางจนพร่ามัว
ที่ตีนเขาคือหุบเขาแม่น้ำ
หากจำไม่ผิด มุ่งหน้าลงใต้ไปอีกสิบกว่าลี้ก็จะถึงเมืองหลิงเจียว ทางผ่านบังคับก่อนถึงหุบเขาหลิงเจียว
อวี๋เย่กวาดตามองลาดเลาครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งฝุ่นตลบลงจากเนินเขา
เพียงอึดใจ เขาก็ลงมาหยุดอยู่กลางหุบเขาแม่น้ำ
ที่นี่กว้างหลายสิบจั้ง สองฟากฝั่งมีต้นไม้ขึ้นหร็อมแหร็ม กองหินระเกะระกะ บรรยากาศเวิ้งว้างว่างเปล่า
อวี๋เย่เงยหน้ามองท้องฟ้า เขาเดินแทรกเข้าไปกลางกองหิน โยนไม้พรางเดินป่ากับห่อผ้าทิ้ง กระชากคอเสื้อคลุมหนังแกะให้คลายออก แล้วทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น
เมืองหลิงเจียวอยู่ไม่ไกล พักเอาแรงสักหน่อยค่อยเดินทางต่อก็ยังไม่สาย
เขาดึงห่อผ้ามาเปิด หยิบแผ่นแป้งข้าวกับถุงน้ำออกมา
แผ่นแป้งเย็นชืดและแข็งโป๊ก ต้องค่อยๆ บิเป็ชิ้นเล็กแล้วเคี้ยวอย่างยากลำบาก ส่วนถุงน้ำเย็บจากหนังเก้ง บรรจุน้ำได้ราวสามชั่ง
ชาวเขาชินชากับความแร้นแค้นมาั้แ่เกิด มีแค่น้ำกับแป้งประทังหิวก็เกินพอ
จังหวะที่กำลังจะกลืนอาหารลงท้อง เขากลับััได้ถึงความผิดปกติ
หุบเขาแม่น้ำถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกบาง
ฟุ่บ!
เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลวงหมอกยามเช้าเข้ามา ฝีเท้าของมันราวกับไม่แตะพื้น กระโจนทีเดียวกินระยะถึงสองสามจั้ง!
พริบตาเดียวมันก็เข้ามาใกล้ในระยะสิบกว่าจั้ง เงานั้นชะงักฝีเท้า ปรายตามองมาทางเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะลอยลิ่วจากไป
อวี๋เย่รีบขยี้ตาอย่างแรง
พ่อเคยบอกไว้ เสือดาวที่ปราดเปรียวที่สุดยังกระโจนได้แค่สองสามจั้ง นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้!
เงาดำนั่นไม่ใช่สัตว์ป่า แต่มันคือคน! ดูเหมือนชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าบางเบา
หากเป็ชาวเขาเดินทาง ทำไมถึงก้าวเดินไร้สุ้มเสียง? แถมก้าวเดียวข้ามระยะทางไกลลิบ... หรือว่านั่นคือผีป่า?
อวี๋เย่ขนลุกซู่ สันหลังวาบเยียบเย็น
ชาวเขาไม่เคยกลัวเสือสิงห์กระทิงแรด แต่พวกเขาขยาดเื่ผีสางเทวดา
เพียงชั่วพริบตา เงาดำนั่นก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
พ่อเคยสอนไว้ ลูกผู้ชายชาวเขาต้องใจเด็ด แม้ความตายมาจ่อตรงหน้าก็ต้องตาไม่กะพริบ
พอคิดถึงพ่อ แววตาของเขาก็หม่นหมองลง
เขาไม่มีวันลืมคืนพายุหิมะโหมกระหน่ำเมื่อปีที่แล้ว 'ลุงห้า' เพื่อนสนิทของพ่อมาเคาะประตูบ้านเพื่อบอกข่าวร้าย... อวี๋เหยาน้องชายร่วมสาบานได้ทิ้งชีวิตไว้ที่หุบเขาหลิงเจียวเสียแล้ว
ส่วนเื่ที่ว่าตายยังไง ศพอยู่ที่ไหน ลุงห้ากลับอึกอัก อ้างแค่ว่าสัตว์ป่าดุร้าย ศพโดนกินจนไม่เหลือซาก
ตอนนั้นอวี๋เย่ร้อนใจแทบบ้า ติดตรงที่ไม่รู้ทาง พอไปขอร้องผู้ใหญ่ในหมู่บ้านก็ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาตั้งใจจะเข้าร่วมการล่าเหมันต์ในปีถัดมา แต่ก็โดน 'ปู่สาม' ด่าเปิงหาว่าเด็กเกินไป ห้ามออกล่าสัตว์เด็ดขาด
เขากำพร้าแม่ั้แ่เด็ก มีแค่พ่อกัดฟันเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก ใครจะคิดว่าพ่อต้องมาตายโหง ไร้ร่องรอยให้เห็นทั้งตอนเป็และตอนตาย แล้วจะให้เขายอมถอดใจอยู่เฉยๆ ได้ยังไง!
นี่คือเหตุผลที่เขายอมแหกกฎ ดื้อด้านจะไปหุบเขาหลิงเจียวให้จงได้
กำหนดออกเดินทางล่าเหมันต์ปีนี้คือ่ยามอิ๋น อวี๋เย่ที่เฝ้ารออย่างทรมานมาเต็มปี ตัดสินใจชิงหนีออกมาก่อนั้แ่เมื่อคืน หวังเพียงจะแอบสะกดรอยตามขบวนคนในหมู่บ้านไปเงียบๆ
เขาแทะแผ่นแป้งแข็งๆ พลางจมอยู่กับความหลัง
ความเ็ปผสมปนเปกับความคิดถึง ความเศร้าโศกโถมทับมาพร้อมกับความเหนื่อยล้า การวิ่งลุยป่าฝ่าเขามาค่อนคืนสูบเรี่ยวแรงเขาจนถึงขีดสุด...
อวี๋เย่เริ่มสัปหงก
ฟ้าสางสว่างโร่
ม่านหมอกยามเช้ายังไม่จางหาย
เสียงกีบเท้าม้ากระทบหินดังประสานเสียงล้อเกวียนและเสียงหมาเห่า ทำลายความเงียบงันของหุบเขาแม่น้ำจนแตกกระเจิง
เกวียนเทียมม้าสองเล่มพร้อมฝูงชายฉกรรจ์กรูกันเข้ามา มีหมาล่าเนื้อสองสามตัววิ่งนำหน้า
ชาวเขาหมู่บ้านสกุลอวี๋รวมตัวกันที่หน้าศาลบรรพชนั้แ่ยามอิ๋น เชือดไก่ตัวผู้เซ่นไหว้ฟ้าดิน จุดประทัดปัดเป่าิญญาร้าย แล้วมุ่งหน้าออกล่าเหมันต์รวดเดียวจนถึงที่นี่
เกวียนเล่มแรกมีชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ นั่งคุมบังเหียน เขาสวมเสื้อคลุมกับหมวกหนัง หน้าเหลี่ยมตาโต ไว้หนวดสั้น มือถือแส้คอยหวดสะโพกม้าแก่เป็ระยะ
มันคือ 'อวี๋เป่าซาน' หลานชายของปู่สาม
ส่วน 'อวี๋โย่วไฉ' พ่อของมัน ควบเกวียนอีกเล่มตามมาติดๆ ชายวัยกลางคนผู้นี้รูปร่างบึกบึน ใบหน้าหยาบกร้านคล้ำแดดบ่งบอกถึงความกรำศึก
ชายฉกรรจ์อีกกว่ายี่สิบคนเดินเท้าตามมาด้านหลัง บ้างกำมีดถือกระบอง บ้างสะพายคันธนูพร้อมรบ ก้าวย่ำไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ
รั้งท้ายขบวนคือสองพ่อลูก คนพ่อนั้นหน้าตาทื่อมะลื่อ ถามคำตอบคำ ส่วนคนลูกชะเง้อคอมองซ้ายขวาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
"พ่อ สามวันห้าวันนี้พวกเราจะไปถึงหุบเขาหลิงเจียวไหม?"
"อืม"
"ท่านอาหกเขา..."
"รีบเดินเข้า!"
สองพ่อลูกคู่นี้คือ 'อวี๋เอ้อร์โก่ว' กับ 'อวี๋สือโถว' ผู้เป็พ่อ ส่วน 'อาหก' คือพ่อของอวี๋เย่ เรียกขานตามลำดับศักดิ์ในตระกูล
อวี๋เอ้อร์โก่วเพิ่งเคยมาหุบเขาหลิงเจียวครั้งแรก ความตื่นเต้นทำให้มันอดไม่ได้ที่จะถามนู่นถามนี่ไม่หยุด อวี๋สือโถวตั้งใจจะด่าสั่งสอนสักสองประโยค แต่ไม่รู้ทำไมถึงเกิดหงุดหงิดขึ้นมาดื้อๆ
โฮ่ง! โฮ่ง!
เสียงหมาเห่าดังมาจากข้างหน้า ขบวนเกวียนชะลอความเร็วลงทันที
ห่างออกไปสิบกว่าจั้งคือคอคอดของหุบเขาแม่น้ำ ตรงกองหินด้านข้างมีเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ขยี้ตาปรือๆ เหมือนเพิ่งสะดุ้งตื่น
"อวี๋เย่?" อวี๋เอ้อร์โก่วร้องลั่นด้วยความใ
ร่างที่ยืนโด่เด่อยู่กลางกองหินคือเด็กหนุ่มสภาพมอมแมม ผมเผ้าหลุดลุ่ย เสื้อคลุมหนังแกะขาดวิ่น หน้าตาเปื้อนฝุ่นดูไม่ได้ แน่นอนว่าต้องเป็อวี๋เย่ สหายร่วมสาบานที่มันคุ้นเคยที่สุด
ไม่ใช่แค่อวี๋เอ้อร์โก่วที่ตกตะลึง
อวี๋เป่าซานหันขวับมามอง กระตุกบังเหียนหยุดม้าทันควัน พอเกวียนจอดสนิท มันก็ตะคอกเสียงดุดัน "อวี๋เย่ เอ็งมาทำบ้าอะไรที่นี่!"
"ข้า..."
อวี๋เย่ดั้นด้นมาถึงนี่ กะจะแค่พักเหนื่อยสักงีบ ใครจะคิดว่าร่างกายล้าจัดจนเผลอหลับเป็ตายไปจริงๆ มาถึงขั้นนี้แล้วไม่มีอะไรต้องปิดบัง เขาโพล่งความจริงออกไป
"พี่เป่าซาน ข้าจะไปหุบเขาหลิงเจียว"
"เหอะ!" อวี๋เป่าซานแค่นเสียงหยัน ชี้หน้าด่าทอ "ท่านปู่ประกาศไว้ชัดเจนแล้ว ว่าเด็กเมื่อวานซืนห้ามร่วมล่าเหมันต์ เอ็งกล้าฝืนกฎตระกูลรึไง!"
ท่านปู่ที่มันอ้างถึงคือปู่สาม ผู้าุโที่คนในหมู่บ้านเคารพยำเกรง ด้วยวัยชราภาพและร่างกายที่กรอบแกรบ ทำให้แกไม่ได้ร่วมล่าเหมันต์มาหลายปีแล้ว
"ลุงสาม..." อวี๋เย่มองข้ามหัวมันไปยังเกวียนคันหลัง ะโร้องขอ "ลุงสาม ให้ข้าตามไปด้วยเถอะ!"
ยังไม่ทันขาดคำ เสียงตะคอกของอวี๋เป่าซานก็ขัดขึ้นอย่างหยาบคาย
"อวี๋เย่ ไสหัวกลับหมู่บ้านไปซะ!"
อวี๋เย่ไม่แยแสอวี๋เป่าซาน หันไปะโเรียกชายอีกคนอย่างร้อนรน "ลุงห้า..."
รุ่นปู่ของอวี๋เอ้อร์โก่วอยู่อันดับห้า อวี๋สือโถวผู้เป็พ่อจึงถูกเด็กรุ่นหลังเรียกว่าลุงห้า เมื่อหลบเลี่ยงไม่พ้น แกจึงเอ่ยอย่างลังเล "พี่สาม ท่านดูสิ ไอ้เด็กนี่มันดื้อด้านจะตายชัก..."
พี่สามที่ว่าคืออวี๋โย่วไฉ พ่อของอวี๋เป่าซาน ชายวัยกลางคนที่คุมเกวียนคันที่สองลูบเคราครึ้มของตัวเอง พลางครางในลำคอ "มันยังเด็กเกินไป ข้าว่า..."
อวี๋เย่รีบแผดเสียงลั่น "พ่อข้าตายโหง ศพยังไม่ได้กลับมาฝัง! ท่านลุงท่านอาทุกคนก็รักใคร่ชอบพอกับพ่อข้าเป็อย่างดี จะทนดูดายไม่ยื่นมือเข้าช่วยเลยรึไง!"
ถ้าไม่ได้ไปเหยียบหุบเขาหลิงเจียว เขาไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!
ชายฉกรรจ์สูงวัยหลายคนพากันส่ายหน้าถอนหายใจ
"เฮ้อ ถือซะว่ามันเป็ลูกกตัญญูก็แล้วกัน!"
"พ่อแม่ตายเรียบ น่าเวทนาแท้!"
"กฎตระกูลฝืนยากก็จริง แต่น้ำใจคนมันก็เห็นๆ กันอยู่..."
"เอาเถอะ... ในเมื่อมันดึงดันไม่ยอมกลับ ก็อนุโลมให้ตามไปสักครั้ง ฝากพวกลุงน้าช่วยกันดูหูดูตามันหน่อยก็แล้วกัน"
อวี๋โย่วไฉนิ่งคิดครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไรต่อ แกสะบัดมือส่งสัญญาณ "เป่าซาน ออกเดินทาง!"
เพียะ! เพียะ!
เสียงแส้หวดอากาศ กีบเท้าม้าย่ำกระแทกพื้น ล้อเกวียนบดกลิ้ง หมาล่าเนื้อส่งเสียงเห่าเริงร่า ขบวนคาราวานเริ่มขยับเดินหน้า
อวี๋เย่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
เขาได้ไปหุบเขาหลิงเจียวแล้ว!
"อวี๋เย่!" เสียงะโเรียกดังแว่วมา
"เอ้อร์โก่ว!"
อวี๋เย่ขานรับ คว้าไม้พรางเดินป่า สะพายห่อผ้า แล้วสับตีนแตกวิ่งตามไปทันที
พอตามทัน ก็เห็นอวี๋เอ้อร์โก่วกำลังโบกมือหยอยๆ ให้
อวี๋เอ้อร์โก่วสูงกว่าเขาครึ่งศีรษะ อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี โพกหัวด้วยผ้าพันคอ สวมเสื้อคลุมหนังแกะ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มันกระซิบเสียงเบา "ไอ้น้อง เอ็งกล้าหนีออกจากหมู่บ้านคนเดียว แถมยังกล้าเถียงผู้ใหญ่อีก ใจถึงว่ะ!"
รูปร่างหน้าตาของอวี๋สือโถวถอดแบบมาจากอวี๋เอ้อร์โก่วไม่มีผิดเพี้ยน แค่มีริ้วรอยกับหนวดเคราเพิ่มขึ้นมา แกเป็คนพูดน้อย เดินย่ำต๊อกไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวหลัง ก่อนจะส่งเสียงห้วนๆ ในลำคอ "เดินเป็เพื่อนเอ้อร์โก่วมันไปซะ!"
อวี๋เย่ยังคงลิงโลดไม่หาย
ตอนแรกนึกว่าแหกกฎแล้วจะต้องโดนจับมัดไปลงโทษ ใครจะคิดว่าดันทุรังเถียงหัวชนฝากลับได้สมดั่งใจหมาย
เื่แบบนี้ถ้าไม่ลองเสี่ยงดูสักตั้ง ใครจะรู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาหน้าไหน
อวี๋เอ้อร์โก่วคือสหายที่โตมาด้วยกันั้แ่เด็ก และเป็มันนี่แหละที่แอบคาบข่าววันเวลาออกล่าเหมันต์มาบอก เขาถึงหนีตามมาได้สำเร็จ
อวี๋เอ้อร์โก่วยืดอกอย่างภาคภูมิ ตบเอวตัวเองดังป้าบ "ไปหุบเขาหลิงเจียวคราวนี้ ข้าจะคุ้มกะลาหัวเอ็งเอง ดูนี่สิ!"
พอสหายสนิทได้เดินร่วมทาง บรรยากาศก็ครึกครื้นขึ้นทันตา
"มีดล่าสัตว์งั้นเหรอ?"
ที่เอวของอวี๋เอ้อร์โก่วเหน็บฝักมีดหนังขนาดใหญ่ เผยให้เห็นด้ามโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง มันตบด้ามมีดอย่างโอ้อวด "มีดล่าสัตว์ของพ่อ ตกทอดมาถึงมือข้าแล้ว เอ็งมีอาวุธเจ๋งๆ บ้างไหม เอามาให้ดูเป็บุญตาหน่อยซิ"
ชาวเขาไม่ขาดแคลนมีดพร้าหรือขวาน แต่มีดล่าสัตว์ชั้นดีแบบนี้ ถือเป็ของมีค่าที่หาไม่ง่าย
"มีดล่าสัตว์ของพ่อข้า หล่นหายไปในหุบเขาหลิงเจียวหมดแล้ว"
"นี่เอ็งมามือเปล่ารึไง?"
"ข้ามีมีดสั้นอยู่เล่มนึง" อวี๋เย่ตบเอวเบาๆ
ในอกเสื้อเขาซุกมีดพกไว้เล่มหนึ่ง มันเป็ของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของพ่อ เขาจึงไม่อยากเอาออกมาให้เห็นพร่ำเพรื่อ
อวี๋เอ้อร์โก่วหัวเราะลั่น "ฮ่าๆ! มีแค่มีดพกเล่มจิ๋ว เอ็งจะไปฟันคอสัตว์ร้ายได้ยังไงวะ ถ้าอาหกยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีทางปล่อยให้เอ็งมาตายโง่ๆ แบบนี้แน่..."
"ถุย! ถุย!"
ยังพูดไม่ทันจบ อวี๋สือโถวก็หันขวับมาถ่มน้ำลายลงพื้นสองที แกยกมือไหว้ฟ้าพึมพำ "สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง อย่าได้มีเสนียดจัญไร!"
ว่าแล้วก็หันไปด่าลูกชายเสียงเขียว "กลางวันแสกๆ ห้ามพูดจาเป็ลางชั่วเด็ดขาด!"
อวี๋เอ้อร์โก่วรีบหุบปากฉับ
อวี๋เย่เองก็ไม่กล้าปริปาก เขาเข้าใจกฎเกณฑ์ของชาวเขาดี
การเดินทางในป่าเขา ห้ามพูดถึงความเป็ความตายเด็ดขาด เพื่อป้องกันไม่ให้ลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์จนชักนำหายนะมาสู่ตัว
ไม่มีใครตอบได้ชัดเจนว่า 'สิ่งศักดิ์สิทธิ์' ที่ว่านั้นคืออะไร แต่มันชวนให้ยำเกรง ทุกคนต่างเชื่อฝังหัวว่ามันมีตัวตนอยู่ทุกหนแห่ง และดลบันดาลได้ทุกสรรพสิ่ง
ทว่า... หากสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ขนาดนั้นจริงๆ ทำไมถึงไม่คุ้มครองพ่อแม่เขาล่ะ?
720
