(จบ) รู้ตัวอีกทีวาฬน้อยผู้นี้ก็กลายเป็นที่รักของเหล่ามนุษย์แล้ว

บทที่ 53 สาเหตุที่ระดับสติปัญญาลดลง

ตอนเย็นหลังจากอิงอิงน้อยล้างหน้าล้างตาเสร็จ เยี่ยนลี่เฉิงก็ถือโอกาสตอนที่เด็กหญิงยังไม่นอนไปอาบน้ำและล็อกประตูด้วย

ก่อนหน้านี้ฉินอี้หานรับสายโทรศัพท์และออกไปทำธุระข้างนอก นอกจากพวกเขาสองคนพี่น้อง ในคฤหาสน์ยังมีป้าหวงอยู่อีกคน

ตอนที่เยี่ยนลี่เฉิงอาบน้ำ ป้าหวงอ่านการ์ตูนในห้องเป็นเพื่อนฉินอิงอิง

จนกระทั่งเยี่ยนลี่เฉิงแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกมา ป้าหวงถึงได้จากไปพร้อมกับยิ้มให้

ฉินอิงอิงหาวไปหนึ่งที เยี่ยนลี่เฉิงจึงรู้ว่าน้องสาวเริ่มง่วงแล้ว

“นอนเถอะ”

ฉินอิงอิงวางการ์ตูนไว้ข้างตัว เยี่ยนลี่เฉิงหยิบหนังสือมาวางไว้ที่ตู้ข้างหัวเตียงอย่างว่องไว

เขายัดผ้าห่มสอดใต้เตียงและนอนลงบนเตียงอีกฝั่ง

เพิ่งจะนอนลงไปได้สักพัก ฉินอิงอิงก็มุดเข้ามาหา

“พี่ลี่เฉิง นอนกอดอิงอิงสิ!”

นอนกอดกันจะรู้สึกสบาย แถมเธอยังไม่ตกเตียงอีก

น่ารัก น่ารักจริง ๆ

เยี่ยนลี่เฉิงยิ้มด้วยความรักใคร่เอ็นดู เขาดึงอิงอิงน้อยมาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองและปล่อยให้เธอนอนหนุนแขน

ไม่นานนัก ฉินอิงอิงก็หลับสนิท

เยี่ยนลี่เฉิงไม่ได้รู้สึกง่วงเลย เมื่อเห็นอิงอิงน้อยนอนหลับฝันหวานก็หยิบมือถือที่วางอยู่บนตู้ข้าง ๆ มาดู

มีหนึ่งข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน

‘เยี่ยนเสี่ยวหรูถูกเยี่ยนผิงตี’

เยี่ยนลี่เฉิงเห็นแล้วแววตาของเขาก็มีประกายเยาะเย้ยถากถางอย่างเย็นชาแวบเข้ามา

…สมควร!

มาเยาะเย้ยอิงอิงน้อยของเขา จะไม่ให้โดนตีได้ยังไง?

พวกเขายังไม่ทำอะไรก็เพราะขี้เกียจ และเพราะมีคนที่ทำให้เขากับอาฉินโกรธมากยิ่งกว่าเยี่ยนเสี่ยวหรู นั้นก็คือเยี่ยนผิงพ่อของเธอ

อาฉินเป็นคู่แข่งเรื่องการทำงานกับตระกูลเยี่ยน เยี่ยนผิงสู้อาฉินไม่ได้ มองย้อนกลับไปก็น่าจะดูออก เพราะ จู่ ๆ อาฉินก็พุ่งเป้าไปที่ตระกูลเยี่ยนนั้นเพราะเยี่ยนเสี่ยวหรูพุ่งเป้ามาที่อิงอิงน้อยก่อน ความโกรธที่เยี่ยนผิงเก็บเอาไว้มานานถูกระบายกับเยี่ยนเสี่ยวหรูที่อ่อนแอกว่า

อารองผู้นี้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

มองไม่เห็นความไร้ความสามารถของตัวเอง ได้แต่ใช้สารพัดวิธีโหดร้ายต่าง ๆ นานา เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ไม่ใช่ของ ๆ เขา

ตอนที่บริษัทไม่มีเรื่องวุ่นวาย เขาเป็นพ่อที่ดี เป็นสามีที่ดี เป็นคนรักที่ดี

ตอนที่บริษัทยุ่งจนหัวหมุน ขอแค่เขาจับจุดอ่อนได้ คนคนนั้นก็จะถูกใช้เป็นที่ระบายอารมณ์อย่างแน่นอน

ตอนนี้เยี่ยนเสี่ยวหรูกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของเยี่ยนผิงพอดิบพอดี

…เสียวจื่อยังอยู่โรงพยาบาล ไม่ไปเยี่ยมหน่อยเหรอ?

เยี่ยนลี่เฉิงเห็นข้อความที่อีกฝ่ายส่งมา มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

…ชีวิตเราขึ้นอยู่กับชะตาของสวรรค์!

หน้าจอแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์…

ผ่านไปได้สองสามนาทีก็ยังขึ้นว่าพิมพ์อยู่เหมือนเดิม เยี่ยนลี่เฉิงจินตนาการได้ว่าอีกฝ่ายคงเขียน ๆ ลบ ๆ

เด็กชายพิมพ์อักษรยาว ๆ ราวหนึ่งบรรทัดอย่างรวดเร็ว

ต่อไปไม่ต้องพูดถึงเธอแล้วนะ

อีกฝ่ายส่งสติ้กเกอร์หน้าตาไม่ได้รับความเป็นธรรม

เยี่ยนลี่เฉิงลูบผมอันอ่อนนุ่มของอิงอิงน้อย เมื่อเห็นแก้มกลม แววตาที่เป็นประกายเย็นชาก็ถูกหลอมให้กลายเป็นความรักใคร่เอ็นดู

…เธอไม่ได้โง่ เธอรู้ว่าต้องปกป้องตัวเองยังไง!

น้องสาวของเขาคนนั้น ถึงจะยังเด็กแต่ก็ระมัดระวังพอตัว

อีกฝ่ายส่งข้อความมาว่าราตรีสวัสดิ์ เยี่ยนลี่เฉิงก็ตอบกลับว่าราตรีสวัสดิ์ จากนั้นเยี่ยนลี่เฉิงก็ล้างข้อความในห้องแชต

เป็นจังหวะที่ฉินอิงอิงพลิกตัว น่องอ้วน ๆ ของเธอพาดอยู่บนเอวของเขา

ฉินอิงอิงได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอีกแล้ว

“อิงอิงน้อย เธอต้องนอนเองนะ!”

“ไม่ ๆ ๆ! ฉันไม่เอาด้วยหรอก! ฉันอยากนอนกอดพี่ลี่เฉิง!”

ราวกับกำลังโกรธอยู่ เธอยื่นมือทั้งสองออกมากอดเอวบางของเยี่ยนลี่เฉิงไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

เยี่ยนลี่เฉิงเห็นแขนเล็ก ๆ ของอิงอิงน้อยที่กอดตัวเองอยู่ก็อดขำไม่ได้

นี่เธอฝันอยู่เหรอ?

หรือฝันว่าเขาวิ่งหนีก็เลยกอดเขาไว้จนแน่นขนาดนี้?

“อิงอิงน้อย ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! เธอเป็นผู้หญิง!”

ฉินอิงอิงโต้กลับอยู่ในใจ “หนูเป็นผู้หญิงแล้วยังไง? เมื่อก่อนหนูกับพวกลุง พวกพี่ก็อยู่ด้วยกันบ่อย ๆ เราทั้งบ้านนอนตัวติดกันจนชินแล้ว!”

เสียงในสมองหายไป…

ฉินอิงอิงแสดงท่าทีได้ใจอย่างอดไม่ได้

เยี่ยนลี่เฉิงก้มหน้าลงมองเธอพอดี พบว่าจู่ ๆ เธอก็ยิ้ม แถมยังยิ้มอย่างได้ใจเล็กน้อยด้วย เขาอดหัวเราะไม่ได้เหมือนกัน

“หรือว่าจะฝันถึงของอร่อย?”

เหมือนว่าฉินอิงอิงจะได้ยินที่พี่ชายผู้ให้อาหารพูดเลยตอบกลับอย่างอดไม่ได้

ผลคือปากเล็กไม่ทันได้อ้าออกอย่างที่คิด

นี่มันอะไรกันน่ะ?

เสียงในสมองที่เงียบไป ดังขึ้นมาอีกแล้ว

“อิงอิงน้อย รู้ไหมทำไมบางครั้งเธอถึงพูดไม่ตรงกับใจตัวเอง?”

ฉินอิงอิงเอ่ยถามอยู่ลึก ๆ ในใจ “ทำไมล่ะ?”

“เพราะฉันไง!”

ฉินอิงอิงทำหน้าบึ้ง “แล้วเธอเป็นใครกันแน่!”

“ต่อไปเธอก็จะรู้เอง! แต่ตอนนี้เธอต้องฟังสิ่งที่ฉันพูด ถ้าไม่ฟัง หลังจากนี้ไปเธอจะพูดไม่ตรงกับใจตัวเองอีก!”

ในฐานะลูกวาฬน้อยแปซิฟิก เธอกลับถูกคนที่ไม่รู้ว่าเป็นใครและไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรมาข่มขู่?

คิดจะมาขู่กันเหรอ นอนฝันกลางวันไปเถอะ!

“งั้นฉันก็จะไม่พูด! ยังไงเริ่มแรกฉันก็พูดได้แค่ภาษาวาฬเพชฌฆาตอยู่แล้ว!”

“พ่อกับพี่ชายไม่สนหรอก พวกเขาชอบฉันมาก!”

เสียงในหัวดังขึ้นมาอีกครั้ง “แต่คนอื่นจะหัวเราะเยาะที่เธอพูดไม่ได้ อย่างเช่นเยี่ยนเสี่ยวหรูกับฉินเฉิงฮ่าวไง ไม่ใช่เหรอ?”

ฉินอิงอิงเมินเฉยต่อเรื่องเยี่ยนเสี่ยวหรู แต่กับฉินเฉิงฮ่าวเธอปรับความเข้าใจกับเขาแล้ว “เธออยากยุแยงให้ฉันแตกหักกับพี่เจ็ดสินะ?”

“เปล่า! ฉันก็แค่พูดความจริง!”

“แล้วก็นะ อิงอิงน้อย วันนี้เธอก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ เธอเข้าใจเรื่องลูกทางสายเลือดกับลูกที่รับมาเลี้ยง แต่กลับบอกเยี่ยนเสี่ยวหรูว่าไม่เข้าใจ ไม่สงสัยเหรอว่าทำไมจู่ ๆ ระดับสติปัญญาถึงถูกลดทอน?”

“ในฐานะวาฬเพชฌฆาต เดิมทีก็ไม่มีทางรู้จักคำว่าระดับสติปัญญาอยู่แล้วรึเปล่า?”

“ฉินอิงอิง เธอน่าจะคิดสักนิดว่า ทำไมเธอถึงฉลาดกว่าวาฬเพชฌฆาตตัวอื่น และรู้ในสิ่งที่วาฬเพชฌฆาตไม่ได้รู้เลยสักนิด เธอไม่แปลกใจเหรอ?”

ฉินอิงอิงเม้มปากและขมวดคิ้ว

“เพราะเธอสินะ!”

“ใช่!” อีกฝ่ายไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย

ฉินอิงอิงไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะนั่นหมายความว่าจริง ๆ แล้วเธอไม่ใช่ลูกวาฬตัวน้อยที่ฉลาดแต่เพราะเสียงนี้ เธอถึงได้รู้อะไรเยอะแยะมากมาย

“ฉันไม่เชื่อ!”

เสียงนั่นหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ฟังดูอ่อนโยนมาก

“เธอเชื่อรึเปล่าไม่สำคัญ ยังไงนี่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่เป็นรูปธรรม”

ฉินอิงอิงกำหมัดและเริ่มจะหัวร้อน

“แล้วทำไมเมื่อก่อนฉันถึงไม่เคยได้ยินเสียงเธอเลยล่ะ?”

ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่ปิดบังและตอบตามตรง

“เพราะตอนนั้นเธอยังเด็กมาก ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง เราไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน ต่อให้อยากจะสื่อสารกันก็มีอุปสรรคใหญ่มาขวางกั้น”

ฉินอิงอิงปวดหัวแทบบ้า “เธอเป็นมนุษย์?”

อีกฝ่ายยิ้มอีกครั้ง “อิงอิงน้อยฉลาดจริง ๆ”

ฉินอิงอิงรู้สึกแย่มาก

เธอเป็นลูกวาฬตัวน้อย ทำไมสมองถึงได้ยินเสียงมนุษย์ แถมตัวเองยังต้องมาเป็นมนุษย์อีก

“ทำไมฉันต้องกลายเป็นคนด้วย?”

“แล้วเมื่อไหร่ฉันจะกลับไปเป็นวาฬเหมือนเดิมได้?”

อีกฝ่ายไม่พูดอะไรอีก

ฉินอิงอิงลนลานแล้ว

“พูดสิ!”

“บอกฉันมา!”

เธอตระหนกมากจนเผลอตะโกนออกมา

เยี่ยนลี่เฉิงที่กำลังอ่านหนังสืออยู่รีบวางหนังสือลงแล้วมองดูเธอ

“อิงอิงน้อย เป็นอะไรไป?”

ฉินอิงอิงค่อย ๆ ลืมตาและมองพี่ชายผู้ให้อาหาร เธอรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรม

“พี่ลี่เฉิง มีคนรังแกหนู”

พอฉินอิงอิงอ้าปากพูดก็พบว่าสมองของตัวเองว่างเปล่าอีกแล้ว

เมื่อกี้เธอฝันว่าอะไรแล้วนะ?

เธอนิ่งไปและมองเยี่ยนลี่เฉิงอย่างสับสนมึนงง

“พี่ลี่เฉิง เมื่อกี้หนูพูดอะไรเหรอ?”

รอยยิ้มของเยี่ยนลี่เฉิงหายไป “อิงอิงน้อยบอกว่ามีคนรังแก”

ฉินอิงอิงส่ายหน้า “จะเป็นไปได้ยังไง! ใครจะกล้าทำร้ายหนูคะ?”

เธอหาวออกมา ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยนลี่เฉิงและหลับไปอีกครั้ง 

เยี่ยนลี่เฉิงโดนฉินอิงอิงทิ้งให้งงค้างอยู่กลางอากาศ “...”