ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“อั๊ก ค่อกๆ!”เสียงไอและกระอักเลือดดังตามมา แล้วเสียงคำรามของจ้าวหมาป่าก็ดังขึ้นมันพยายามอยู่สองสามครั้งก็ลุกขึ้นได้ ที่หัว คอ หน้าอก ท้อง และแขนของมัน เปรอะเปื้อนเลือดอาบไล้ไปทั่วตัวดูน่าสะพรึงกลัวขึ้นไปอีก “เจ้า เจ้า...”เมื่อเห็นดังนั้น สตรีชุดดำขยับตัวสีหน้าแปรเปลี่ยนกระทันหันนางไม่คาดคิดว่าจ้าวหมาป่าจะสามารถยืนหยัดขึ้นมาได้อีกครั้ง “แม่สาวน้อย องค์ราชาตายไม่ได้หรอกนะ!”จ้าวหมาป่าหอนคำราม ขยับออกห่างสตรีชุดดำ“อย่าห่วงไปเลย ข้าไม่ให้เจ้าตายง่ายดายแบบนี้หรอก มนุษย์สวยงามเช่นเจ้า ถ้าหากว่าไม่เล่นสนุกด้วยก็จะต้องสังหารทิ้งเช่นนั้นแล้วไม่น่าสงสารไปหน่อยหรือ? แม่นางน้อยเจ้ายังเด็กนัก เจ้าจะได้รับรู้ความพิเศษขององค์ราชาในไม่ช้าข้าจะเล่นสนุกกับร่างกายเจ้า แล้วค่อย กลืนเจ้าเข้าไปในท้องตอนที่เจ้ายังไม่ตาย....อั๊ก ๆ “ “นี่...แก!”สตรีชุดดำเมื่อได้ยินจ้าวหมาป่ากล่าวเช่นนั้น ก็เกรี้ยวกราดจนไม่สามารถกลั้นเลือดไว้ได้ริมฝีปากสีสดราวดอกซากุระบานเผยอออกเล็กน้อย เลือดสดๆ ไหลพุ่งออกมา
“สาวน้อย อย่าได้กังวลไปเลย องค์ราชาจะไม่ทำให้เจ้าบอบช้ำมากนักหรอก” เมื่อจ้าวหมาป่าเห็นเช่นนั้น แววตาอ่อนแรงกลับกลายเป็นเข้มแข้ง“เจ้าเพิ่งยิงศรสยบราชันย์ทั้งหมดสี่ดอก แต่ข้าจะคืนมันให้เจ้าเป็นเท่าทวีคูณโดยเร็วที่สุดความแกร่งกล้าของราชา เจ้าจะได้ลิ้มรสชาติของมันก่อนตาย”และแล้วจ้าวหมาป่าวั่งเทียนก็ลุกขึ้นยืน “ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนธรรมดาเช่นเจ้า จะงดงามขนาดนี้ หากไม่เชยชมสักหน่อยก็คงจะเสียดายแย่” นางทั้งอับอายทั้งโกรธ พลางตะโกนสาปแช่ง ตอนนี้มีเพียงนางคนเดียวที่หนีรอดมาไม่อาจยอมถูกฆ่าได้นางเพียงจ้องมอง จ้าวหมาป่าวั่งเทียนพูดจาลวนลาม หวนนึกถึงตัวเองยามนี้ก็อดแสดงสายตาวิตกไม่ได้ “เจ้า ช่างไร้ค่ายิ่งนัก ราชาอย่างข้าคือจอมปีศาจ ในสายตาของมนุษย์เช่นเจ้าและมนุษย์คนอื่นๆ ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อยู่แล้วนี่? ฮ่า ฮ่าๆๆ!”จ้าวหมาป่าหัวเราะเยาะ พยายามให้เก็บซ่อนร่างกายที่สั่นเทาไว้ภายใน มันอยู่ห่างจากสตรีชุดดำ เพียงแค่สองสามก้าวเท่านั้น "..." นางขบริมฝีมากแน่นไม่ส่งเสียง ร่างของนางสั่นเทาสีหน้าซีดเผือด
แม้ว่านางจะมีรูปร่างสูงใหญ่ไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับจ้าวหมาป่าแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับ ลูกไก่ในกำมือตอนนี้นางเป็นเหมือนกับลูกเจี๊ยบตัวน้อยสั่นเทาในมือหมาป่าจอมต่ำช้าจริงๆ เพียงชั่วครู่ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็สั้นลงอีกครา “เจ้าลูกเจี๊ยบตัวน้อย ได้เวลาสนุกกันแล้ว มาให้ข้ากอดซะดีๆ!” จ้าวหมาป่าหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ลิ้นสีแดงเลียริมฝีปาก น้ำลายของมันไหลย้อย กรงเล็บยักษ์ค่อยๆ เอื้อมมาจับ ด้วยเรี่ยวแรงที่มีนางรู้ดีว่าไม่อาจหนีพ้น ได้แต่หลับตาอย่างหมดหวังทันใดนั้นนางพลันรู้สึกได้ถึงบุคคลผู้หนึ่งจึงลืมตาขึ้นภายในดวงตาสวยงามคู่นั้นสั่นระริกราวคลื่นน้ำฤดูใบไม้ร่วงปรากฎความประหลาดใจและตื่นเต้น "ยอมแต่โดยดีรึ?"เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของนาง จ้าวหมาป่าก็ตกตะลึง รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลอยู่ในใจ ถึงอย่างนั้นก่อนที่จะคิดว่าความรู้สึกเช่นนั้นมาจากที่ใด พลันปรากฏร่างๆ หนึ่งกระโดดขึ้นมาด้านหลังมันอย่างเงียบเชียบ“ลูกไม้เดิมๆ น่า เจ้าลูกเจี๊ยบแสนสวย หากเจ้าอยากสนุกข้าจะเล่นกับเจ้าสักรอบข้าจะพาเจ้าไปยังดินแดนของเหล่าปีศาจ ที่ไร้ซึ่งมนุษย์ ไร้ซึ่งหมาป่า” คนที่ปรากฏตัวขึ้น แน่นอนย่อมเป็นถังฮวน!
กว่าจะรู้ตัวเสียงฝ่ามือเพลิงอัคคีของถังฮวนก็ฟาดใส่ศีรษะมหึมาของจ้าวหมาป่าแล้วเพลิงอัคคีเผาไหม้เนื้อหนังและขนของมันจนส่งกลิ่นเหม็นไหม้ฟุ้งแล้วเสียงร้องของจ้าวหมาป่าก็ดังขึ้น กลิ่นที่เกิดจากการเผาไหม้ตลบอบอวลไปในอากาศทันที “อ๊ากกกก!"จ้าวหมาป่าร้องโหยหวน ร่างของมันทรุดลงกับพื้น วาดกรงเล็บตะปบไปด้านหลัง ทว่ากลับพบเจอเพียงความว่างเปล่า เมื่อลงมือเสร็จสิ้น ถังฮวนก็กระโดดออกไปทันที แท้จริงแล้ว จ้าวหมาป่าวั่งเทียนนั้นเป็นถึงหนึ่งในแปดราชาปีศาจ อูฐผอมแห้งอย่างไรก็ใหญ่กว่าม้าตอนนี้อย่าเพิ่งมองว่ามันจะล้มลงในยามใด ใครจะรู้ได้ว่า มันอาจจะจู่โจมกลับเพื่อป้องกันตัวหลังถูกโจมตีไปเมื่อกี้นี้ก็เป็นได้ มันไม่คุ้มกันเลยหากจะถูกจ้าวหมาป่าฆ่าในยามประมาทเลินเล่อ อย่างไรก็ตามการโต้ตอบของจ้าวหมาป่า ทำให้ถังฮวนรู้สึกตระหนกไม่น้อยถ้าเขาไม่กระโดดหลบออกมาเสียก่อน หรือช้ากว่านี้เพียงเสี้ยววินาทีแค่กรงเล็บนั้นก็เพียงพอที่จะฉีกกล้ามเนื้อเขาได้แล้ว “เจ้ามนุษย์โสโครก กล้าดียังไงมาลอบทำร้ายราชาเช่นข้า!”จ้าวหมาป่าหมุนขวับแล้วล้มลง มันดูเดือดดาลยิ่ง "นังแพศยา ไม่เพียงลอบกัด แต่ข้าจะฆ่าเจ้าด้วย!" ถังฮวนหัวเราะเยาะพร้อมชักกระบี่เพลิงเมฆาออกมา จ้าวหมาป่าขยับถอยเพราะตัวมันไร้ดาบในมือไม่เพียงแต่ถังฮวนจะเคลื่อนพลังปราณแท้เท่านั้น ยังรวบรวมพลังปราณอัคคีพิสุทธิ์ด้วยพลังรุนแรงที่กระจายออกจากตัวกระบี่ทำให้บริเวณใกล้ๆ โดยรอบร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว “เจ้าเป็นนักหลอม?”จ้าวหมาป่าตวัดมือใช้เป็นเกราะปกป้อง ในขณะเดียวกัน ถังฮวนพลันบิดข้อมือ ฉับพลันกระบี่ก็เปลี่ยนไปเมื่อสองมือของเขาว่างเปล่า กระบี่เพลิงเมฆาก็พุ่งใส่คอหอยมันดุจสายฟ้า! บริเวณดังกล่าวเป็นจุดสำคัญของพวกมนุษย์หมาป่า มันบอบบางกว่าหน้าอก ท้อง และแขนขามากยิ่งไปกว่านั้นจ้าวหมาป่านั้นก็ตกอยู่ในสภาพที่อ่อนล้าเต็มที ทำให้กระบี่คมกริบร้อนระอุพุ่งเสียบทะลุคอหอยมันโดยไม่ยากเย็น เมื่อจับด้ามกระบี่ที่พุ่งมาของถังฮวน ร่างของมันล้มพับลง"อ๊าาาา... " ปากที่ใหญ่และน่ารังเกียจส่งเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บปวด กรงเล็บเอื้อมมากุมกระบี่ที่ทะลุคอทางด้านหลังและด้านหน้าดวงตาปูดโปนเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ยังคงเบิกโพลงจ้องถังฮวนที่สุดท้ายก็ยืนขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน “เพล้ง!” เพียงชั่วครู่ กระบี่เพลิงเมฆาก็ถูกมันทำลายแล้วจ้าวหมาป่ายกแขนขึ้นหวังพุ่งเขวี้ยงกระบี่หักท่อนนั้นใส่ถังฮวนแต่ก่อนที่กระบี่จะพุ่งออกไปมันก็ล้มพับลง ชักกระตุกสองสามครั้งแล้วแน่นิ่งไปดวงตาของมันยังคงเบิกกว้าง คล้ายกับนึกไม่ถึงว่าหนึ่งในแปดราชาปีศาจจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของมนุษย์หนุ่มผู้หนึ่ง! "เฮ้ออ!"ถังฮวนที่เพิ่งโล่งอกจึงถอนหายใจออกมาได้ หัวใจของเขาแทบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม แม้ว่าเขาจะเลือกลงมือจู่โจม แต่จิตใจกับเคร่งเครียดอย่างยิ่งจนอดประหม่าไม่ได้ที่สำคัญระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองค่อนข้างมากโชคดีที่จ้าวหมาป่าได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมยังถูกทำร้ายซ้ำจากสตรีนางนั้น จึงไม่รู้ตัวว่าเขาอยู่ด้านหลังด้วยเหตุนี้จึงเป็นเขาที่กำชัยชนะได้ในที่สุด บัดนี้จ้าวหมาป่าสิ้นชีพเรียบร้อยแล้ว ถังฮวนจึงโล่งใจ แต่เมื่อเห็นกระบี่ที่ถูกจ้าวหมาป่าหักไปก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ อาวุธชิ้นแรกที่เขาสร้างขึ้นมาถูกทำลายไปซะแล้ว “อิ๋ง!”เสี่ยวเป่ากระโดดออกจากโพรงหญ้าที่อยู่ไม่ไกล สับขาวิ่งมาอย่างรวดเร็วไม่เท่าไรก็วิ่งมาถึงถังฮวนแล้วกระโดดขึ้นไปบนไหล่ "แม่นาง!”ถังฮวนสัมผัสหัวน้อยๆ ของมันแล้วจึงหันกลับมามอง แวบแรกเขายังไม่ทันสังเกตสตรีนางนั้นแต่เมื่อสองตาเหลือบมองเห็น นางก็ล้มกองกับพื้นไม่ไหวติงไปเสียแล้ว “สลบไปแล้วรึ?”ถังฮวนเดินข้ามร่างจ้าวหมาป่าไปโดยไม่ใส่ใจ สตรีนางนั้นหมดสิ้นเรี่ยวแรงไม่อาจทรงตัวอยู่ได้แท้ๆ แต่นางยังคงยืนหยัดจนกระทั่งหมดสติไป นี่ถือเป็นเรื่องอัศจรรย์นัก ถังฮวนไม่ได้รู้เลยว่านางไม่ได้สลบไปเพราะหมดเรี่ยวแรงแต่เพราะตกตะลึงในสิ่งที่จ้าวหมาป่าพูดก่อนจะถูกจัดการไปต่างหาก!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 42 สังหารจ้าวหมาป่า!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 42 สังหารจ้าวหมาป่า!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้