เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากห้องครัวพวกนางก็เดินตรงไปยังมารดาที่กำลังตั้งใจในการเย็บผ้าพอนางเดินไปถึงมารดาของนางจึงเอ่ยถาม
"ยังไม่มีใครกลับมาอีกหรือเ้าคะท่านแม่"
"ยังเลยลูก แต่น่าจะกำลังกลับกันมาแล้วละ"
"เช่นนั้นท่านแม่พักก่อนนะเ้าคะ นี้เ้าค่ะน้ำมะตูมข้าทำมาให้ลองทานกันดูมันดีต่อสุขภาพมากเลยนะเ้าคะ"
หนิงลี่ยื่นมือออกไปรับแก้วน้ำพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้บุตรสาวทั้งสองของนางที่ตอนนี้ทั้งสองได้เติบโตขึ้นไปอีกแล้ว
"ขอบใจมากจ่ะ อืมมันอร่อยมากเลย รสหวานกำลังดีกลิ่นก็หอมชวนสดชื่นยิ่งนัก"
"ใช่ไหมเ้าคะท่านแม่"
หนิงเซียนเอ่ยสนับสนุนมารดาของตน
"ท่านแม่เ้าคะ ที่บ้านเราส่วนใหญ่ใช้ฟืนหรือเ้าคะแล้วทำไมเราไม่ใช้ถ่านกันละเ้าคะ"
"ใช่จ่ะลูกแทบทุกบ้านก็ใช้ฟืนกันหมดนั้นแหละจ่ะเพราะถ่านมันแพงมีแต่บ้านคนมีเงินเท่านั้นถึงจะใช้ถ่านเพราะกระสอบนึงตกกระสอบละห้าสิบอีแปะเลยนะลูก"
"ห่ะ!!! กระสอบละห้าสิบอีแปะเลยหรือเ้าคะทำไมมันแพงขนาดนั้นกันละเ้าคะ"
"เพราะคนที่เผาถ่านเป็นั้นมีน้อยอีกอย่างการเผาถ่านมันก็ยากด้วยกว่าจะได้แต่ละครั้งมันเลยมีราคาแพงน่ะ"
"โอ้เช่นนั้นข้าจะเผาถ่านขายแล้วละเ้าคะ ราคาดีขนาดนี้ต้องเผาแล้วละ"
"เ้าเผาถ่านเป็หรืออย่างไรกันเล่าฮวาเออร์"
"เป็สิเ้าคะ แค่เผาถ่านง่ายนิดเดียว แต่เราต้องมีไม้ให้เผาก่อน แต่เอะเราซื้อที่ดินแล้วนี้นาถึงอย่างไรก็ต้องตัดทิ้งอยู่แล้วข้านำมันมาเผาเป็ถ่านไปขายส่วนนึงแล้วก็เก็บไว้ใช้ส่วนนึงด้วยดีกว่า"หนิงฮวาเอ่ยอย่างอารมดีนางไม่คิดเลยว่าสมัยนี้ถ่านจะราคาแพงขนาดนี้ถึงว่าที่บ้านนางใช้แต่ฟืนตลอด
"โอ๊ะ ท่านแม่ที่บ้านเรามีมะพร้าวหรือไม่เ้าคะ"
"หืมมม มะพร้าวหรือมันคือสิิ่งใดรึ"
"อ่า ที่นี้ยังไม่รู้จักมะพร้าวสินะเ้าคะมันมีลักษณะต้านสูงทรงกระบอกใบยาวเป็แฉกๆผลดิบมันจะสีเขียวอ่อนแต่ถ้าสุกแล้วผลมันจะเป็สีน้ำตาลและมันจะแข็งมากเ้าค่ะชอบขึ้นในที่ชุ่มมีน้ำเยอะๆ"
"อ้อถ้าลักษณะแบบนั้นเหมือนแม่จะเจอแถวริมลำธารหลังบ้านเรานะ"
"จริงหรือเ้าคะ ดีเลยพรุ่งนี้ข้าจะได้ไปเก็บมาไว้เพาะปลูกและนำมาทำน้ำกะทิทำหนมหวานทาน"
หนิงฮวาเอ่ยอย่างอารมดีหลังจากที่หนิงฮวาพูดคุยกับมารดาและพี่สาวได้ซักพักทั้งสามคนก็กลับมาถึงบ้านหนิงซวนกับหนิงจินนั้นมาถึงก่อนหนิงเทียนเพียงเล็กน้อย เมื่อหนิงฮวากับหนิงเซียนเห็นว่าทั้งสามคนกลับมาเหนื่อยๆจคงช่วยกันไปยกน้ำมะตูมมาให้ทั้งสามทานแก้กระหายน้ำก่อนจะได้ทานข้าว
"นี้เ้าค่ะท่านปู่ ท่านพ่อ จินเออร์ น้ำมะตูมหอมอร่อยสดชื่นทานแล้วรับรองจะต้องร้องว้าวและติดใจในรสชาติของมันอย่างแน่นอนเลยเ้าค่ะ ฮ่าๆ"
หนิงฮวาเอ่ยพรีเซ็นสินค้าของตนเองด้วยสีหน้าภูมิอกภูมิใจเป็อย่างยิ่ง
"โอ้ ขนาดนั้นเชียวรึฮวาเออร์ ไหนปู่ลองชิมดูสิว่าจะจริงดังที่เ้าคุยโวไว้หรือไม่ ฮ่าๆ"
พอหนิงเทียนได้ลองทานดูเท่านั้นแหละเขาถึงกับแสดงสีหน้าใออกมาให้ได้เห็นกันเพราะเขาไม่คิดว่าไอ้ลูกมะตูมของหลานสาวเขาที่คุยนักคุยหนานั้นมันจะอร่อยตามที่หลานเขาบอกจริงๆ
"เป็อย่างไรบ้างเ้าค่ะ รสชาติอร่อยหรือไม่เ้าค่ะ"
"อืมมม อร่อยอย่างที่เ้าคุยเอาไว้จริงๆด้วย ฮ่าๆ หลายข้าช่างเก่งจริงๆ"
"ขอบคุณเ้าคะท่านปู่ แล้วเื่ที่ดินเรียบร้อยดีหรือไม่เ้าค่ะ"
"อ่า เื่ที่ดินเรียบร้อยดีได้หัวหน้าหมู่บ้านท่านช่วยดำเนินการทุกอย่างให้ปู่ทำแค่จ่ายเงินค่าที่ดินแล้วก็ค่าดำเนินการเพียงเท่านั้น"
"เช่นนั้นก็ดียิ่งเ้าคะ ถ้างั้นพวกเราไปทานข้าวเที่ยงกันเถอะเ้าคะ ข้าทำอาหารไว้เรียบร้อยแล้วมีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลย"
เมื่อหนิงฮวาเอ่ยจบทุกคนก็ลุกขึ้นเดินพากันไปยังโต๊ะทานข้าว เมื่อหนิงฮวาและพี่สาวจัดโต๊ะอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งหมดก็พากันทานข้าวอย่างมีความสุข เพราะทุกวันนี้อาหารที่หนิงฮวาทำนั้นช่างอร่อยและไม่เคยทานที่ไหนมาก่อนเลยจนทุกคนในบ้านเริ่มจะมีเนื้อมีหนังกันขึ้นมาบ้างแล้ว ส่วนจินจินน้อยของนางนั้นเริ่มที่จะมีแก้มคล้ายลูกซาลาเปาบ้างแล้วเช่นกันเห็นแบบนี้แล้วหนิงฮวาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ครอบครัวของนางนั้นกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ
366
