บทที่ 6 รอคอยความโปรดปรานจากเขา
หลังจากเฉียวอันอันได้รับเช็ค เธอก็ตรงไปที่โรงพยาบาล และจ่ายค่ารักษาของพ่อทันที
ในห้องผู้ป่วย พ่อของหญิงสาวป่วยหนักอยู่ในสภาพกำลังสวมหน้ากากออกซิเจน ละอองน้ำลอยขึ้นมาจากหน้ากากออกซิเจน ทำให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่
เฉียวอันอันนั่งอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งกุมมือเหี่ยวราวกับไม้ของพ่อเอาไว้ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็คือพ่อของเธอ
ทันทีที่ประตูก็เปิดออก
เฉียวอันอันรีบลุกขึ้นหันไปมองที่ประตู คนที่เข้ามาก็คือหมอประจำตัวของพ่อ หมอกู้นั่นเอง
“อันอัน มาแล้วเหรอ?” หมอกู้ทักทายเธออย่างคุ้นเคย พลางตรวจสอบอาการของคุณเฉียว
“ค่ะ หมอกู้” หลังจากเห็นหมอตรวจเสร็จ เฉียวอันอันถามด้วยความร้อนใจ “อาการของพ่อเป็ยังไงบ้างคะ? การผ่าตัดปลูกถ่ายไขกระดูกทำได้ตามปกติใช่ไหมคะ?”
“อันอัน ผมมาบอกเื่นี้กับคุณ” หมอกู้ปิดแฟ้มประวัติคนไข้ พลางดันแว่นตาขึ้น “ผู้บริจาคเปลี่ยนใจกะทันหัน และเวลาที่คุณเฉียวที่จะฟื้นขึ้นมาก็เหลือน้อยลง ผมเกรงว่า…”
“เป็ไปได้ยังไงคะ?!”
เฉียวอันอันแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ถลาเข้าไปดึงแขนเสื้อของหมอ “ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอคะ ทำไมถึงเปลี่ยนใจโดยไม่มีเหตุผล หมอกู้ช่วยบอกข้อมูลติดต่อของอีกฝ่ายให้ฉันหน่อย ฉันจะไปขอร้องพวกเขา ฉันมั่นใจว่าต้องได้แน่”
หมอกู้ละสายตาออกไม่กล้ามองน้ำตาในดวงตาของเฉียวอันอัน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่พูดว่า “เราพยายามเจรจาไปหลายครั้งแล้ว แต่ดูเหมือนว่าครอบครัวของอีกฝ่ายจะตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เราไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยข้อมูลติดต่อของเขา อันที่จริงกรณีแบบนี้ไม่ใช่เื่แปลก ยังมีคนจำนวนมากที่เข้าใจผิดเกี่ยวกับการบริจาคไขกระดูก ซึ่งยากที่จะเปลี่ยนแปลงในทันที คุณพ่อของคุณก็ทนต่อความเครียดแบบนี้ไม่ได้ ผมแนะนำว่า…”
“หยุดพูดเถอะค่ะ เราจะรักษาต่อไป” มือของเฉียวอันอันหลุดจากแขนเสื้อของเขา เธอมองไปทางคุณพ่อด้วยสายตาว่างเปล่า “ขอให้หาไขกระดูกที่เข้ากันต่อไปด้วยนะคะ หมอกู้”
พ่อเป็เพียงญาติคนเดียวของเธอ นอกจากน้องชาย เธอจะไม่ยอมทิ้งเขาเด็ดขาด!
หมอกู้รู้ว่าตัวเองห้ามเธอไม่ได้ เขาจึงหยุดพูดเกี่ยวกับเื่นี้
เขามองใบหน้าซีดเซียวของเธอ แล้วก็เป็กังวลขึ้นมา “อันอัน สุขภาพของคุณ ่นี้เป็ยังไงบ้าง?”
เฉียวอันอันได้ยินดังนั้น เธอยิ้มอย่างขมขื่นและหัวเราะกับตัวเอง “ถ้าฉันเลื่อนเวลาออกไปได้หนึ่งวัน ก็เท่ากับกำไรไปอีกวันแล้ว”
เมื่อเห็นหญิงสาวรู้สึกสิ้นหวัง เขาก็อยากให้กำลังใจเธอ แต่พยาบาลได้เข้ามาบอกว่ามีคนไข้ฉุกเฉิน หมอกู้เลยต้องรีบไป
หลังหมอกู้ออกไปแล้ว ก็มีคนสองคนโผล่มาที่ทางเดินหน้าประตู พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างแ่เบา
“น่าสมเพชจริง ๆ แม่ทุ่มเทให้พ่อมาตั้งนาน แต่พ่อไม่ยอมแบ่งสมบัติให้เราสักหยวน นี่แหละคือผลกรรม!”
ฉินเหลียนเหลือบมองเฉียวอวี่โม่ แล้วเยาะเย้ย “เื่นี้มันอยู่ที่เราจะจัดการ กว่าจะเอาผู้บริจาคคนนั้นมาได้ฉันก็ลงทุนไปเยอะ ไม่มีไอ้แก่คนนี้แล้ว การจัดการกับพี่น้องสองคนนั้นก็ไม่ใช่เื่ยาก”
“แม่ เฉียวอันอันได้เงินมาเยอะขนาดนี้ เป็เพราะคุณจิ้นหรือเปล่า หรือว่า ผู้หญิงเลวอย่างมันจะไปยั่วยวนคุณจิ้น? คุณจิ้นจะเปลี่ยนใจไม่หมั้นกับฉันหรือเปล่า?” เฉียวอวี่โม่นึกถึงตรงนี้ ก็อดใจหายไม่ได้
ถ้าเฉียวอันอันใช้ใบหน้าแบบนั้นยั่วยวนต่อหน้าคุณจิ้น ตระกูลจิ้นจะมีที่ให้เธออีกเหรอ เธอต้องลงมือก่อน!
“ไม่ต้องกังวล มันต้องตายไปพร้อมกับไอ้แก่นั่น” ฉินเหลียนบีบกระติกน้ำร้อนในมือของเธอแน่นด้วยสีหน้าร้ายกาจและน่ากลัว