-17-
เชียร์บาส
วันต่อมา
08.21 น.
มหาลัย
ฉันขับรถมาจอดที่หน้าตึกคณะ หยิบโน้ตบุ๊กกับหนังสือใส่กระเป๋า เดินลงจากรถและเข้าไปในตึก ไม่รู้ว่ายัยดรีมกับมิกมาหรือยัง
ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะไม้หินอ่อนก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา…
“อาเจียว!!”
“อะไร!! จะะโทำไมเนี่ย!!”
“ก็ไม่นึกว่าแกจะมาถึงแล้ว ฉันกำลังจะโทรหาแกพอดี”
“ในไลน์ก็บอกไว้ว่าให้มาเจอกันตอนแปดโมงครึ่งไม่ใช่หรือไง”
“ฉันคิดว่าแกจะมาสายนะสิ”
“ฉันไม่มาสายเหมือนมิกหรอก”
“ฉันมาแล้วเถอะ” เสียงชายหนุ่มพูดแทรกขึ้นก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้
“ตกลงอาจารย์นัดส่งกี่โมง” ฉันถาม
“เก้าโมงครึ่ง” มิกตอบ
“พวกแกทำเสร็จแล้วใช่ปะ” ดรีมถาม
“ใช่”
“เห้อ ส่งงานแล้วฉันจะได้รู้สึกสบายสักที” ฉันพูดพลางเอนศีรษะซบไปที่ไหล่ของดรีม
“ต้องอ่านหนังสืออีกเพราะมีสอบสิ้นเดือน อย่าลืม” มิกพูด
“อื้อ”
10.11 น.
แคนทีน
หลังจากที่เราสามคนขึ้นไปส่งงานกับอาจารย์ พูดคุยถึงแนวข้อสอบนิดหน่อยก็ออกมาจากห้อง อาจเพราะมันเย็นจนหนาวเหน็บก็เลยทำให้ฉันง่วงนอนขึ้นมาซะอย่างนั้น
ฉันกับดรีมตกลงกันว่าจะไปแคนทีน ส่วนมิกต้องไปทำธุระนิดหน่อยก็เลยแยกตัวออกไปก่อน ดีที่ตอนนี้ยังไม่เที่ยงคนที่แคนทีนก็เลยบางตา ไม่รู้สึกแออัด
“แกจะกินข้าวหรือเปล่า”
“ฉันอยากกินข้าวคลุกกะปิ” ฉันพูดพลางหยิบเงินในกระเป๋า
“ปากเหม็นนะ”
“เดี๋ยวก็กลับห้องแล้วจะกลัวอะไร”
“เผื่อเจอผู้ชายไงจ้ะ”
“แล้วไง…”
“รีบไปเถอะเดี๋ยวคนจะเยอะ”
“เออ แป๊บ”
ฉันเดินไปซื้อข้าวคลุกกะปิที่ร้านอาหารในแคนทีนก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะและกินอย่างเอร็ดอร่อย
“อิ่มปะ”
“โคตรอิ่ม” ฉันดื่มน้ำปั่นจนหมดแก้วเสร็จก็นั่งอืดอยู่กับที่
“อาเจียว”
“หื้ม”
“นั่นฐานัส” ดรีมชี้ไปที่หน้าทางเข้าแคนทีน
“แล้ว?”
“นั่น แกดูนั่นสิ” ดรีมพยักพเยิดอีกครั้ง ทำให้ฉันเหลือบตาขึ้นไปมอง ก็เห็นผู้หญิงร่างบางคนหนึ่งยืนขวางฐานัสอยู่ ดูเหมือนจะเป็แฟนคลับอีกคนที่ชื่นชอบเขา
“ก็คงเป็ผู้หญิงที่ชอบเขา”
“ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ”
“จะให้รู้สึกอะไร”
“ก็แบบ…หึงหวงอะไรแบบนี้”
“อะไรของแกวะดรีม ฉันจะไปหึงเขาทำไม”
“เอ้า!!”
“ไง” เสียงชายหนุ่มเอ่ยแทรกขึ้น
“ดี”
“หวัดดีค่ะ” ดรีมทักทาย
“กินไรมายัง” ฉันถามพลางเอามือบังปากไว้ด้วย ก็เพิ่งกินข้าวคลุกกะปิมา ไม่อยากให้ใครได้กลิ่น
“เรียบร้อยแล้วผมกำลังไปซ้อมบาส วันนี้มีแข่งถ้าคุณว่างไปเชียร์ผมได้นะ”
“ว่างๆ” ดรีมตอบ “มีแข่งกี่โมงล่ะ”
“สิบเอ็ดโมงครับ…คุณล่ะ ว่างไหม” เขาหันมาถามฉันพร้อมทั้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้
ฉันถดถอยหลังเนียนๆ ก่อนจะทำทีก้มหน้าหยิบของในกระเป๋า
“ก็…ไม่ได้ไปไหน”
“โอเค แล้วผมจะรอนะ” ฐานัสพูดจบก็เอื้อมมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป
“หึ้ย!!” ฉันเงยหน้าขึ้นมาเตรียมจะพ่นคำด่า แต่เกรงใจผู้หญิงแถวนี้
แก้มฉันเปื้อนหมด!!
“เขินอ่ะ”
“เขินอะไร!!”
“ก็อิจฉาแกไง ฐานัสดูจริงใจกับแกจะตาย”
“ชอบก็คบไปสิ”
“ถ้าเขาชอบฉัน ป่านนี้ฉันไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก”
“แล้วแกจะไปไหน”
“ก็ตามเขาไปซ้อมนะสิ จะได้กันพวกผู้หญิงที่คอยตามเขมือบเขาอยู่”
“…”
โรงยิม
กรี๊ด!!
อร๊าย!!
ฐานัส!!
ฐานัสสู้ๆ!!
ฉันใช้มือปิดหูด้วยความรำคาญก่อนจะเดินเข้าไปในโรงยิม ตอนนี้มีนักศึกษารวมถึงคนนอกเยอะมาก บนสแตนด์ก็แทบไม่เหลือที่ว่างให้นั่งแล้ว
“ไปนั่งข้างบนกัน” ดรีมลากฉันขึ้นไปชั้นบนสุด ซึ่งมีผู้หญิงนับสิบนั่งเรียงแถวกันยกป้ายเชียร์ฐานัสด้วยความตื่นเต้น
“แกเห็นผู้หญิงคนนั้นปะ นั่นคือข้าวปั้น รุ่นน้องปี 3 คณะนิเทศ” ฉันหันไปมองตามนิ้วชี้เรียวยาวของดรีม ก็เห็นหญิงสาวร่างบางนั่งอยู่ในกลุ่มใหญ่ เธอมีใบหน้าเล็กสวยและผิวขาว โดดเด่นที่สุดในกลุ่มเลยก็ว่าได้
“เออ สวยดี”
“น้องนั่นคือคนที่คุยกับฐานัสตอนอยู่แคนทีน…เธอชอบเขามาก”
“แล้วไง” ฉันรั้งสายตากลับไปมองสนามบาสที่ยังคงมีกลุ่มผู้ชายเล่นบาสกันอยู่
“ก็แค่อยากให้ดูว่าคู่แข่งน่ากลัวขนาดไหน”
“คู่แข่งของฉันมีคนเดียวก็คือโยลี”
“โธ่ แกไม่สงสารฐานัสที่ตามจีบแกบ้างเหรอ”
“เลิกพูดสักที”
“ดูเหมือนยัยนั้นจะแอบมองแกด้วย สงสัยนางจะรู้ว่าฐานัสจีบแกอยู่”
“ช่างเถอะ”
“ถามจริง…แกไม่ชอบฐานัสบ้างไง”
เขาก็เป็คนนิสัยดีคนหนึ่งแล้วก็หล่อด้วย จะว่าชอบก็ชอบแหละมั้ง…
“ฉัน…ฉันก็ชอบเขานิดหน่อย”
“แต่สุดท้ายคนที่อยู่ในใจของแกก็คืออาติอยู่ดี…โธ่…แกก็เลิกชอบเขาได้ล่ะ เขามีเ้าของไปแล้วและแกก็สู้อะไรผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลยสักอย่าง”
คำพูดของดรีมทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมาปักกลางหน้าอก มันปวดร้าวจนแทบอยากจะขาดใจตาย
“กรี๊ด!!”
ตอนนี้ในสนามมีคนกำลังเดินออกมาจากห้องด้านใน เสียงคนดูก็ยิ่งดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงของดรีมแล้ว
ฉันเห็นฐานัสใส่เสื้อกล้ามสีน้ำเงิน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่แน่นเปรี๊ยะ ผิวขาวเนียนยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้เขาอีกเท่าตัว
“หล่อว่ะ แม่ง”
“ใจเย็นๆ นะ” ฉันปลอบใจดรีมที่นั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ข้างๆ
“ทำไมเขาหล่อได้ขนาดนั้นวะ แกลองจินตนาการดิ ถ้าได้เห็นเขาในสภาพที่ไร้เสื้อผ้าจะเป็ยังไง”
“น่าเกลียด”
“แหม กล้าสาบานไหมล่ะว่าแกไม่เคยคิดแบบนี้กับอาติของแกน่ะ”
อะไรกัน…ฉันเคยคิดแบบนี้ตอนไหน…
ฉันครุ่นคิดถึงหุ่นและรูปร่างของอาติก็แค่ตอนนอนเท่านั้นเอง จินตนาการว่าเขานอนอยู่ใกล้ๆ และเราก็หลับไปพร้อมกัน ไม่เคยคิดอะไรทะลึ่งแบบนั้นสักหน่อย…
“ฐานัสโคตรหล่อเลยว่ะ” ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างหน้ายกมือขึ้นเท้าคาง และจ้องมองไปยังชายหนุ่มในสนามด้วยแววตาเป็ประกาย
“เออ ได้ยินว่าข้าวปั้นที่เป็ดาวคณะนิเทศก็ชอบฐานัสไม่ใช่เหรอ”
“ได้ยินมาเหมือนกัน แต่ไม่เห็นฐานัสจะสนใจ”
“แกได้ยินข่าวไหม เื่ฐานัสกับอาเจียว”
“ทำไมวะ มีอะไร”
“ก็มีข่าวว่าอาเจียวตามจีบฐานัสอยู่”
“เอ้า ไหนบอกว่าอาเจียวชอบผู้ชายที่เป็ผู้บริหารบริษัท Tin ไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ แต่พอเจอฐานัสก็ตกหลุมรักจนลืมผู้ชายคนนั้นไปเลยนะสิ”
ฉันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแสยะยิ้มด้วยความขบขัน ได้ฟังข่าวลือที่พวกผู้หญิงนั่งคุยกันแล้วอยากจะะโออกไปจริงๆ ว่า…
ฉันไม่ได้จีบ!! เขาเป็คนมาจีบฉันเองต่างหาก!!
เื่ข่าวลือในมหาลัยมันเป็อะไรที่ปากต่อปาก ใส่ไข่ใส่ไฟจนไม่หลงเหลือความจริงอยู่เลย เฮ้อ…
ปี๊ด
เสียงเป่านกหวีดของกรรมการดังขึ้น ทุกคนในสนามเริ่มใช้ทักษะในการแข่งขัน ถึงฉันจะนั่งนิ่งแต่ก็ตื่นเต้นทุกครั้งที่เขาชู้ตบาสเข้าห่วง ไม่นึกว่าเขาจะเล่นเก่งขนาดนี้ ทำคะแนนให้ทีมตัวเองจนขึ้นนำไปแล้ว
ฉันเห็นฐานัสเดินมาริมขอบสนาม หยิบขวดน้ำขึ้นมากระดกดื่ม น้ำบางส่วนไหล่ออกมามุมปาก ยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่
ทำไมสายตาฉันดีขนาดนี้วะ เห็นอะไรได้ขนาดนั้นเลยหรือไง…
“เขาดูดีเกินไปแล้ว” ดรีมพึมพำ ซึ่งฉันก็ได้แต่แอบพยักหน้าอยู่ในใจ
30 นาทีต่อมา
ตอนนี้ได้เวลาพักครึ่งของ่หลัง ทีมของฐานัสได้คะแนนนำอยู่
“แกดูผู้ชายคนนั้นสิ หล่อว่ะ ฉันชอบ”
ยัยดรีมเอาแต่นั่งจ้องมองผู้ชายไม่วางตา คอยแต่พูดอะไรนักหนาก็ไม่รู้
“นั่นๆ คนนั้นก็ดูดี ดูกล้ามสิ”
ขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากด่าเพื่อนสนิท สายตาก็พลันไปเห็นฐานัสเดินขึ้นมาบนแสตนด์ช้าๆ ทำให้บริเวณรอบข้างเกิดเสียงกรี๊ดกร๊าดดังลั่น
ฉันมองเขาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้…เข้ามาใกล้…เข้ามาใกล้เรื่อยๆ จน…
มาแล้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
11K
