ตอนที่ 40: หากเจ้าจะฆ่าคนที่ข้ารัก…ข้าจะเป็นศพแรกที่เจ้าต้องเหยียบ
สามวันหลังศาลาประชาชนถูกปิด
ทั่วเมืองหลวงยังคงเต็มไปด้วยกระแสเสียงของประชาชน
บางคนเขียนชื่อผู้ต้องสงสัยติดหน้าบ้าน
บางกลุ่มเริ่มรวมตัวเพื่อ “ขอศาลกลับคืน”
บางขุนนางเริ่มลาออก หรือส่งหนังสือแสดงตนว่า “จะไม่รับตำแหน่งจนกว่าจะมีศาลใหม่”
แผ่นดินไม่ได้เปลี่ยนเพราะผู้ปกครองสั่ง
แต่มันเปลี่ยน…เพราะคนเลิกกลัว
…
ภายในตำหนักฮ่องเต้
องค์เหนือหัวประทับสงบ สีพระพักตร์ซีดลงแต่ดวงเนตรแน่วแน่กว่าเคย
ข้างพระองค์คือม้วนคำสั่งใหม่ที่ทรงเขียนด้วยพระหัตถ์:
“ตั้งเหยียนซือหรงเป็นผู้ตรวจราชการพิเศษฝ่ายพลเรือน มีอำนาจเสมอเสนาบดี”
“ตั้งองค์ชายเฉิงเป็นรัชทายาท โดยให้สิทธิ์คัดเลือกขุนนางรุ่นใหม่”
…
ราชินีไม่ได้เสด็จร่วมประชุม
แต่ม้วนคำสั่งเหล่านี้…กำลังถูกส่งไปทั่วทั้งวัง
…
ด้านเหยียนซือหรง – ณ จวนพักหลังศาลาประชาชน
เธอกำลังเตรียมเอกสารรายชื่อ “ขุนนางรุ่นใหม่” ที่จะเสนอเข้ารับตำแหน่ง
องค์ชายเฉิงนั่งอยู่ข้างเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า
“เจ้าไม่เหนื่อยหรือ?”
ซือหรงยิ้มจาง
“ข้าเหนื่อย…แต่ยังไม่เท่าตอนที่ไม่มีใครฟัง”
เขาจับมือเธอไว้แน่น
“ถ้าเจ้าจะเดินไปจนสุดทาง…ก็ขอให้ข้าได้อยู่ในทุกก้าว”
…
แต่ในคืนนั้นเอง—สายลับจากค่ายเสวี่ยอิงก็เคลื่อนไหว
กลุ่มนักฆ่าชั้นในสามคน บุกเข้าที่พักของ หลี่อิ๋นหยาง
…ชายผู้เป็นดั่งเงาเคียงข้างเหยียนซือหรงตลอดมา
เขาต่อสู้สุดชีวิต ขณะพยายามส่งสัญญาณเตือน
แต่ก่อนจะรอดออกมาได้
เขากลับหายตัวไป
…
รุ่งเช้า
ข่าวมาถึงเหยียนซือหรงและองค์ชายเฉิงพร้อมกัน
“หลี่อิ๋นหยาง…ถูกลักพาตัวไป”
“และคนที่ส่งคำเตือนคือเสวี่ยอิง”
…
ในม้วนสารของนาง เขียนเพียงสั้น ๆ
“ถ้าเจ้าต้องการชีวิตเขาคืน…จงมาคนเดียว”
“แลกด้วยอำนาจที่เจ้าเพิ่งได้รับ—และความเงียบของเจ้าเอง”
…
ซือหรงอ่านจบ มือเย็นเฉียบ
องค์ชายเฉิงพูดทันที
“เจ้าไปไม่ได้ ข้าจะไม่ให้เจ้าทำแบบนั้น!”
เธอหันมาสบตาเขา
“ข้าไม่ยอมให้คนที่ยืนเคียงข้า…ต้องตายเพราะชื่อของข้า”
“แม้จะต้องแลกทุกสิ่ง ข้าก็จะพาเขากลับมา”
…
ฉากสุดท้ายของบท
กลางป่ารกร้างนอกเมือง
เหยียนซือหรงปรากฏตัวเพียงลำพัง
ไม่มีอาวุธ ไม่มีองครักษ์ ไม่มีแม้แต่อาภรณ์ของขุนนาง
มีเพียงสายตาแข็งกร้าวของหญิงที่ยอมตาย…ดีกว่าปล่อยให้คนที่ตนรักต้องตายแทน
เสวี่ยอิงยืนรออยู่แล้ว
ข้างกายนางคือหลี่อิ๋นหยางที่ถูกมัดและมีรอยเลือดซึมเต็มผ้า
…
เสวี่ยอิงเอ่ยเบา ๆ
“ข้าไม่ต้องการอำนาจของเจ้า…ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้ว่า ข้ายังอยู่”
…
และเหยียนซือหรงก็เดินเข้าไป
พูดประโยคที่ดังที่สุดในชีวิตเธอ
“ถ้าเจ้าจะฆ่าเขา…”
“…เจ้าต้องเหยียบศพข้าก่อน”
…
จบบท
⸻
ตอนที่ 41
บทชี้ชะตา – การเจรจาระหว่างเหยียนซือหรงกับเสวี่ยอิง
อาจลงท้ายด้วยการล้างแค้น หรือการตายของใครสักคน
และองค์ชายเฉิง…จะฝ่าทัพเข้ามา โดยไม่สนว่าศึกครั้งนี้จะทำให้เขาต้องหักหลังแม่
2.57M
