วันเวลาหมุนผ่านไปไว เหมือนโกหก เหมันตฤดูอันหนาวเหน็บได้ผ่านพ้นไปแล้ว จนก้าวเข้าสู่คิมหันตฤดู อากาศร้อนระอุดั่งนรก แสงแดดลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบผิวกาย ตรงส่วนใดก็ทำให้บริเวณนั้นร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา จองอิมยังคงทำงานเป็สาวใช้ที่โรงซักล้างอยู่เช่นเดิม เหมือนวันแรกที่เข้ามาอยู่ในตำหนัก
นางพ่นลมหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยขณะทำงานอยู่กลางแสงแดดอันร้อนระอุ เม็ดเหงื่อไหลซึมลงมาตามไรผม ย้อยลงมาที่ปลายคาง ก่อนหยดติ๋งๆ ตกต้องเสื้อเก่าๆ เนื้อผ้าหยาบกระด้าง ผมยาวมุ่นเป็มวยหลวมๆ อยู่ทางด้านหลัง ส่วนหนึ่งหลุดรุ่ยตกลงมาล้อมกรอบใบหน้า แก้มขาวกะดำกะด่างแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แสงแดดร้อนแรง
ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยลงต่ำ ทว่าอากาศยังร้อนอบอ้าว ลมโชยพัดเอาความร้อนมาปะทะใบหน้า จองอิมยกมือปาดเหงื่อ ได้แต่กัดฟันก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อจะได้พักผ่อนเสียที
ั้แ่เกิดเื่กับวอลฮี ในครานั้น องค์ชายสามก็ได้ทำการตักเตือนและลงโทษคุณหนูยองอึน โดยการกักบริเวณ และริบอำนาจการดูแลจวนจากคุณหนูชั่วคราว เนื่องจากองค์ชายสามเห็นว่า การกระทำในครั้งนี้ของคุณหนูยองอึน เกินกว่าเหตุอันสมควร แม้องค์ชายสาม จะเป็คนเืเย็น ป่าเถื่อน แต่ก็ไม่ปรารถนาให้เกิดเื่ใดๆขึ้นในตำหนัก ทำให้คุณหนูยองอึนโกรธและโมโหจองอิม หนักยิ่งกว่าเก่า หากมีโอกาสเมื่อใด นางสัญญาว่าจะไม่ปล่อยจองอิมไว้เป็แน่
ยามดวงตะวันลาลับขอบฟ้า จองอิมออกมานั่งเล่นที่สวนท้ายตำหนัก เหม่อมองท้องฟ้า และบรรยากาศโดยรอบอย่างสงบ พร้อมใบหน้าที่ผ่อนคลาย สายตากลมโตโฟกัสไปที่ดวงจันทร์ตรงหน้าที่กำลังขึ้นมาแทนที่ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์สีแดงเืดวงใหญ่กว่าที่เคยเห็น กำลังเลื่อนขึ้นมาในสายตา นางไม่เคยเห็นดวงจันทร์สีแดงเืแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง ั้แ่เกิดมา...
“น่ากลัวจัง” ริมฝีปากบางพึมพำ จากนั้นหมอกสีขาวก็กระจายไปทั่วบริเวณตรงหน้าของนาง
“นี้มันเกิดอะไรขึ้นนะ” จองอิมพึมพำเบา ๆ และพยายามมองฝ่าเข้าไปในหมอกสีขาวทึบตรงหน้าอย่างสงสัย ด้วยความยากลำบาก
นางจึงรีบเดินออกไปจากสวนท่ามกลางสายหมอก ที่บังเอิญลงมาอย่างกะทันหัน รู้สึกถึงความเหน็บหนาวที่กัดกินไปทั่วทั้งกายและใจ พร้อมกับความกลัวก็ค่อย ๆคืบคลานเข้ามา
นี้มันแปลกเกินไปแล้ว...
ทันใดนั้นเองก็มีเงาแปลกๆ กำลังคืบคลานใกล้เข้ามาทางด้านหลัง โดยที่ จองอิมไม่รู้ตัว
ตุบ!!!
“ว้ายยยยยยยยยยยยยย!!!!”
ตูม!!!
ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวนางกันแน่ รู้เพียงแค่ว่าถูกใครบางคนผลักจากด้านหลัง และเพราะความหนาวเย็นที่โอบล้อมรอบกายนางทำให้นางรู้ว่าตอนนี้
นางอยู่ในสระน้ำที่เย็นะเื!
“ชะ...ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” เมื่อได้สติ สิ่งแรกที่นางคิดได้ คือเรียกให้คนมาช่วยเหลือนางให้ได้ ระหว่างะโ นางก็พยายามใช้เท้าเล็กๆตะเกียกตะกายไปมา เพื่อพยุงให้ตัวเองลอยขึ้นเหนือน้ำ แต่นางกลับรู้สึกเหมือนถูกดึงให้จมลงไปในน้ำเรื่อย ๆ ราวกับมีคนดึงนางลงไปที่ก้นสระ
น้ำค่อยๆ ทะลักเข้าจมูกและปาก มือบางพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดในความมืดมิด เพื่อพยุงตัวเองให้ขึ้นไปบนพื้นน้ำ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าใด ก็ไขว่คว้าได้แค่เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น
สุดท้าย...จองอิมก็ยอมแพ้ต่อโชคชะตา จึงหลับตาลงอย่างหมดสิ้นแรงและหมดซึ่งความหวัง
ร่างบางกระตุกคล้ายคนใกล้จะหมดลมหายใจ ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ หมดลมหายใจ ลงอย่างช้า ๆ และสติก็สูญสิ้นไป....
1K
