เมฆาสืบล่าผี The Mini Series

        # เมฆาสืบล่าผี  

        Series 3: เด็กในกระจก  

        ตอนที่ 2 – กฎของเกม

        ความมื(ดในห้อง 409 หนาทึบจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง  

        มีเพียงเสียงนับเลขเด็กผู้หญิงที่ดังก้องจากทุกทิศ

        “…แปด… เก้า… สิบ!  

        พร้อมหรือยังคะพี่… หนูจะไปหาแล้วนะ”

        เมฆายืนนิ่ง หายใจสม่ำเสมอ  

        ห่วงนาคบาศก์วงแรกยังคงลอยวนรอบตัวเขาอย่างเงียบเชียบ แสงเงินจางๆ เป็นรัศมีวงเดียวที่สว่างในความมืด

        เจ้าพรายส่งเสียงผ่านความคิด (มันไม่กล้าโผล่ร่างจริง)  

        “ท่านครับ… ข้าไม่ชอบเกมนี้เลย มันหลอนเกิน”

        เมฆาไม่ตอบ แต่ยกมือขวาขึ้นแตะหูเบาๆ  

        เจ้าฮูกที่เกาะอยู่บนเพดานส่งภาพมุมสูงเข้ามาในหัวทันที

        ภาพอินฟราเรด  

        ห้อง 409 ว่างเปล่า  

        ไม่มีเงาเด็กผู้หญิงแม้แต่คนเดียว

        แต่กระจกบานใหญ่ที่ติดผนัง… สะท้อนภาพเด็กผู้หญิงยืนอยู่ข้างหลังเมฆาในกระจก

        เมฆาหันกลับอย่างช้าๆ  

        ไม่มีใคร

        ในกระจก น้องน้ำตาลยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคัก  

        แล้ววิ่งหายไปทางซ้ายของกระจก

        เมฆาเดินตามภาพในกระจกไปที่มุมห้องด้านซ้าย  

        ตรงนั้นมีตู้เหล็กเก็บประวัติผู้ป่วยเก่า ปิดสนิท

        เขาเปิดตู้  

        ข้างในมีแฟ้มกระดาษเก่าๆ เรียงกันเป็นร้อยเล่ม  

        แต่มีเล่มหนึ่งวางคว่ำอยู่คนเดียว

        แฟ้มสีชมพูอ่อน  

        ชื่อเขียนด้วยลายมือเด็ก  

        “บันทึกของน้องน้ำตาล ♡”

        เมฆาหยิบขึ้นมาเปิด  

        หน้าแรกเขียนด้วยดินสอสี

        “วันนี้คุณหมอบอกว่า หนูจะอยู่ได้อีกไม่เกิน 3 เดือน  

        แม่ร้องไห้ทั้งคืน  

        หนูแอบเห็นแม่ถือขวดยาฆ่าแมลงซ่อนไว้ใต้หมอน  

        หนูกลัว”

        หน้าต่อๆ มาเป็นภาพวาดเด็ก  

        ภาพแม่นั่งกอดหนู  

        ภาพหนูยืนอยู่ในกระจกโบกมือ

        หน้าสุดท้ายเขียนวันที่ 12 ธันวาคม 2548

        “พรุ่งนี้แม่จะพาหนูกลับบ้าน  

        แต่หนูรู้ว่าแม่จะทำอะไร  

        หนูไม่อยากตายคนเดียว  

        ถ้ามีคนมาเล่นซ่อนหากับหนู… หนูจะไม่เหงาอีก”

        เมฆาปิดแฟ้มช้าๆ  

        เสียงน้องน้ำตาลดังขึ้นข้างหูซ้าย

        “เจอแล้วหนึ่งอย่างค่ะพี่… แต่ยังไม่ใช่หนูนะ”

        เมฆาหันขวับ  

        ไม่มีใคร

        แต่ในกระจก น้องน้ำตาลยืนอยู่หลังเตียงคนไข้ ยกมือขึ้นโบกให้

        เมฆาเดินไปที่เตียง  

        ใต้เตียงมีกล่องกระดาษรองเท้าเก่า  

        เปิดออก… ข้างในมีตุ๊กตาหมีตัวเล็ก ตัวหนึ่ง ขาดครึ่งตัว

        ปากตุ๊กตาถูกเย็บด้วยไหมแดงเป็นรอยยิ้มกว้าง  

        ข้างในตุ๊กตา มีกระดาษแผ่นเล็กพับไว้

        ข้อความเขียนด้วยลายมือแม่

        “ลูกจ๋า  

        แม่ขอโทษ  

        แม่ไม่อยากให้ลูกเจ็บอีกแล้ว  

        คืนนี้เราจะไปด้วยกันนะ”

        เมฆาถอนหายใจเบาๆ  

        เสียงน้องน้ำตาลดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้มาก

        “เจอสองอย่างแล้วค่ะพี่… เหลืออีกอย่างเดียว  

        ถ้าพี่หาไม่เจอ… พี่ต้องอยู่เป็นเพื่อนหนูนะ”

        เมฆาหันไปมองกระจก  

        น้องน้ำตาลยืนอยู่ตรงหน้าเขาในกระจก ห่างแค่คืบเดียว

        ยกมือขึ้นแตะกระจกจากด้านใน

        “หาหนูเจอหรือยังคะ”

        เมฆายกมือขึ้นแตะกระจกจากด้านนอก  

        ฝ่ามือประสานกันผ่านกระจกเย็นเฉียบ

        “เจอแล้ว”

        น้องน้ำตาลยิ้มกว้าง  

        “จริงเหรอคะ… แล้วหนูอยู่ไหน”

        เมฆาตอบเสียงเรียบ

        “เธออยู่ในกระจกมาตลอด  

        แต่สิ่งที่เธอซ่อนจริงๆ… ไม่ใช่ตัวเธอ  

        เป็น ‘ความรู้สึกผิด’ ของแม่เธอต่างหาก”

        เขายกแฟ้มบันทึกและจดหมายของแม่ขึ้นให้ดู

        “เธออยากให้ฉันเจอสิ่งเหล่านี้  

        เพราะเธออยากให้แม่ได้รับการให้อภัย”

        น้องน้ำตาลนิ่งไป  

        น้ำตาใสๆ ไหลลงมาจากตาที่เป็นหลุมดำ

        กระจกเริ่มสั่นไหวรุนแรง  

        ภาพในกระจกเปลี่ยนเป็นห้อง 409 เมื่อสิบแปดปีก่อน

        แม่ของน้องน้ำตาลนั่งกอดลูกสาวที่กำลังนอนนิ่งไม่หายใจแล้ว  

        ขวดยาฆ่าแมลงวางคว่ำอยู่ข้างเตียง

        แม่ร้องไห้จนตัวโยน  

        แล้วค่อยๆ หยิบขวดขึ้นมาดื่ม

        ก่อนตาย แม่ก้มลงกระซิบข้างหูลูก

        “แม่ขอโทษ… แม่ไปเป็นเพื่อนลูก”

        ภาพดับวูบ

        กระจกกลับมาเป็นปกติ  

        น้องน้ำตาลยืนร้องไห้อยู่ในกระจก

        “หนู… อยากให้แม่ไปเกิดใหม่  

        แต่แม่ไม่ยอมไป  

        แม่บอกว่าต้องรอให้มีคนเข้าใจก่อน”

        เมฆาถอนหายใจยาว  

        ยกมือซ้ายขึ้น สบัดข้อมือเบาๆ

        ห่วงนาคบาศก์สองวงพุ่งออกมา ลอยวนรอบกระจกบานใหญ่

        แสงเงินสว่างจ้าขึ้นทีละน้อย

        “คืนนี้… ฉันจะพาเธอและแม่เธอไปพร้อมกัน”

        กระจกเริ่มแตกร้าวเป็นเส้นๆ  

        เสียงร้องไห้ของเด็กและผู้หญิงดังขึ้นพร้อมกัน

        น้องน้ำตาลยกมือขึ้นแตะกระจกครั้งสุดท้าย

        “ขอบคุณค่ะพี่…”

        กระจกแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ  

        แต่ไม่มีเศษกระจกตกลงพื้น

        มีเพียงแสงสีขาวนวลลอยขึ้นจากซากกระจก  

        ร่างเด็กผู้หญิงและผู้หญิงคนหนึ่งยืนกอดกัน  

        ยิ้มให้เมฆา ก่อนจะหายไปในแสงนั้น

        ห้อง 409 กลับมาเงียบสนิท  

        มีเพียงกลิ่นดอกไม้จางๆ ลอยคลุ้ง

        เจ้าพรายโผล่ขึ้นมาจากพื้น ตัวยังสั่นอยู่  

        “ท่านครับ… คราวนี้ข้าขอพักหนึ่งเดือนเลยนะ”

        เมฆาเดินไปหยิบตุ๊กตาหมีที่ขาดครึ่งตัว  

        วางไว้บนเตียงคนไข้เก่า

        แล้วพูดเบาๆ

        “หนึ่งอาทิตย์พอ  

        ฉันเลี้ยงข้าวแกเอง”

        เขาเดินออกจากห้อง 409  

        ประตูปิดลงเองเบาๆ

        ข้างนอก ฝนหยุดตกแล้ว  

        แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนตึกเก่า  

        เหมือนกำลังล้างความเจ็บปวดที่ค้างอยู่นานสิบแปดปี...

        จบ Series “เด็กในกระจก”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*