วันที่ 11 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 00.40 น.
ทีปกรและเกียกกายนอนมองท้องฟ้าที่มืดสนิท ตัดกับแสงดาวที่อยู่บนท้องฟ้านับล้านดวง อากาศที่เย็นกำลังดีทำให้รู้สึกสบายตัวและผ่อนคลาย เป็เวลาหลายชั่วโมงที่ทั้งสองไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา ได้แต่ดื่มด่ำกับบรรยากาศที่น่าหลงใหล ยิ่งมืดมากเท่าไรดวงดาวก็ยิ่งส่องแสงชัดเจนมากขึ้น
“ไอทีดูนั่นดิ ดาวตก” เกียกกายทำเสียงตื่นเต้น พร้อมทั้งชี้ไปที่สะเก็ดดาวหางที่พุ่งเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลก เกิดแสงวาบเป็เส้นยาว ๆ นับร้อยดวง ทีปกรรีบปัดมือของเพื่อนรักออกทันที
“เขาไม่ให้ชี้เว้ย เดี๋ยวเด็กก็ไปเกิดในท้องหมาจนได้”
“ไร้สาระน่า รีบอธิษฐานเร็ว” เกียกกายและทีปกรต่างก็รีบประกบมือทั้งสองข้างของตนเองเข้าด้วยกัน และหลับตาขอพรจากดาวตก
เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเกียกกายก็ลืมตาขึ้น หันมามองเพื่อนที่กำลังหลับตาและยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปาก สีหน้านั้นแดงสุกเป็ลูกตำลึง จนคนมองอดสงสัยไม่ได้
“ยังไม่เสร็จอีกเหรอวะไอที ขออะไรนักหนาวะ นานแล้วนะเว้ย”
“เออ ๆ เสร็จแล้วก็ได้วะ” ทีปกรลืมตาขึ้น และยังยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากดังเดิม
“นายขออะไรวะ”
“ถ้าเ้าอยากให้คำอธิษฐานเมื่อครู่เป็จริง อย่าบอกให้สหายของเ้าได้รับรู้ จงเก็บไว้เป็เพียงความลับแค่เราสองเถิด” เสียงของเขมทัตลอยมากระซิบที่ข้างหูของทีปกร ทำเอาเ้าตัวที่ยิ้มอยู่แล้ว กลับยิ้มไม่หุบ
“ยิ้มอยู่ได้ ขออะไรวะ อยากรู้แล้วนะเนี่ย” เกียกกายเขย่าตัวทีปกร พยายามเซ้าซี้ให้เพื่อนรักพูดออกมา
“ไม่บอกเว้ย บอกแล้วเดี๋ยวไม่เป็จริง” ทีปกรปัดแขนของเกียกกายออก แต่ก็ยังยิ้มอยู่ดังเดิม ภาพตอนที่อธิษฐานเมื่อสักครู่ลอยเข้ามาในหัว ทำให้นึกถึง่เวลานั้นอีกครั้ง
“คำอธิษฐานของข้า คืออยากจะอยู่กับเ้าไปตลอดชีวิต เด็กน้อยของข้า” เสียงของเขมทัตกระซิบเบา ๆ ในระหว่างที่ทีปกรกำลังอธิษฐานอยู่ จนเ้าตัวสะดุ้ง ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงระเรื่อ
“ผมก็อยากให้คุณอยู่ข้าง ๆ ผม ไปตลอดชีวิตเช่นกันครับ แต่ในฐานะผู้ดูแลนะ” เสียงจากข้างในใจของทีปกรตอบออกมา
“ข้าจะอยู่กับเ้าจนกว่าร่างของเ้าจะดับสูญ ถึงแม้ว่าไม่มีร่างนี้แล้ว จิตของเ้าก็จะอยู่กับข้าตลอดไป” ทีปกรได้แต่ยืนนิ่งฟังเสียงของเขมทัตที่กระซิบตอบกลับมา แววตาที่ส่งออกมาของชายร่างใหญ่นั้นบ่งบอกให้รับรู้ได้ว่าอยากจะกลืนกินคนที่อยู่ตรงหน้าเข้าไปทั้งตัว มือใหญ่คู่นั้นจับไปที่แก้มทั้งสองข้างของทีปกร พร้อมทั้งใช้ริมฝีปากของตนประทับลงบนริมฝีปากของฝั่งตรงข้าม ปากนุ่มนิ่มของทั้งสองบดขยี้จนแทบจะรวมเป็ร่างเดียวกัน เกรียวลิ้นที่อ่อนนุ่มนั้นััลิ้มรสความหวานของกันและกันได้อย่างลงตัว ต่างฝ่ายต่างเอียงหัวสลับด้านกันไปมาด้วยความรู้สึกดูดดื่มกับบรรยากาศรอบกาย ประกอบกับฝนดาวตกที่ร่วงลงมาจากท้องฟ้าทำอารมณ์ของทั้งสองยิ่งพาไปไกล มือของชายร่างใหญ่นั้นค่อย ๆ ลูบลงมาัักับสิ่งที่อยู่ด้านล่างของทีปกร ลูบไล้จนฝั่งตรงข้ามแทบจะทนไม่ไหว ใช้มือของตนจับเข้าไปที่ด้านล่างของฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้เขมทัตนั้น ทำให้เืสูบฉีดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของทีปกร
“ยังไม่เสร็จอีกเหรอวะไอที ขออะไรนักหนาวะ นานแล้วนะเว้ย” เสียงของเกียกกายแทรกเข้ามา ทำให้ริมฝีปากของทั้งสองผละออกจากกัน ต่างก็ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันที่พ่นหอบออกมา สายตาที่สอดประสานสื่อถึงกันนั้นรู้สึกได้ทันทีว่าอยากจะกลับไปลิ้มรสชาติที่หอมหวานอีกครั้ง
“ข้าขอสัญญา เด็กน้อยของข้า...”
“เห้ยไอที ๆ จู่ ๆ เงียบไปทำไมวะ ไม่บอกก็ไม่บอกดิวะ เงียบ ๆ แล้วยิ้มอย่างงี้น่ากลัวนะเว้ย” เกียกกายเขย่าไปที่ตัวของทีปกรอีกครั้ง จนเ้าตัวหลุดออกมาจากภวังค์ที่แสนหอมหวาน
“เออ ๆ แล้วนายล่ะอธิษฐานไปว่าอะไร” ทีปกรดึงสติกลับมาได้อีกครั้ง และถามเกียกกายทันที
“ฉันไม่บอกนายหรอก ว่าฉันขอให้พี่ธารับรักฉัน” เกียกกายพูดอย่างภาคภูมิใจ
“แหมมมม นี่ขนาดไม่บอกนะเนี่ย” ทีปกรลากเสียงยาว แซวผู้เป็เพื่อน
“สวัสดีพี่เขยในอนาคตซะสิน้องที” ทั้งสองได้แต่หัวเราะหยอกล้อกัน จนลืมเื่ราวน่ากลัวที่เพิ่งเกิดขึ้นไปทั้งหมด
วันที่ 11 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 01.21 น.
“เห้ยนี่มันกี่โมงแล้ววะ หนังตาเริ่มหย่อนแล้วว่ะ” ทีปกรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาทันทีที่เกียกกายถาม
“ตีหนึ่งกว่าแล้วว่ะ เข้าไปนอนกันไหม พรุ่งนี้จะได้เดินทางกันแต่เช้า”
“ก็ดีเหมือนกันนะครับเพื่อนรัก” ทั้งสองต่างก็เดินกลับเข้าบ้าน ตรงดิ่งไปยังเตียงนอนทันที เสียงสปริงจากที่นอนดังเอี๊ยดอ๊าดและยุบตัวลง รองรับสรีระของทั้งสองที่ทิ้งตัวลงไป
“เตียงนิ่มดีนะ คืนนี้คงจะหลับสบาย” เกียกกายเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งพลิกตัวหันหลังให้ทีปกร ที่กำลังพลิกตัวหันหลังให้เช่นกัน
“พรุ่งนี้เจอกันเพื่อน” ทีปกรพูดเป็ประโยคสุดท้ายก่อนที่จะผล็อยหลับไป
เป็เวลานานที่ทุกอย่างดูเงียบสงบเหมือนไม่มีสิ่งใดเคยเกิดขึ้นที่นี่มาก่อน ได้ยินแต่เสียงจิ้งหรีดด้านนอกร้องกันระงม เสียงสปริงค่อย ๆ ดังขึ้นเอี๊ยดอ๊าดขึ้นอีกครั้ง ที่ว่างบนเตียงระหว่างเพื่อนทั้งสองที่นอนอยู่นั้นก็ค่อย ๆ ยุบตัวลง
“พลิกตัวอะไรนักหนาวะไอที นอนไม่หลับเหรอวะ” ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากเพื่อนรัก เกียกกายจึงหันหลังกลับมาดู
"เชี่ยยยยยยยยยยยยยยย”
453
