1 ศตวรรษผ่านไป ณ จวนเ้าเมืองนกฮูกอรหันต์ ทวีปวิหคทรราช
"อุแว้ ! อุแว้ !"
"เ้าดูสิชินเว่ย บุตรชายของเราช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก"
"หน้าตาของลูกช่างละม้ายคล้ายคลึงกับท่านพี่ชีหยางเสียเหลือเกิน"
"ฮ่า ฮ่า ถ้าท่านแม่ของเ้าบอกว่าหน้าคล้ายข้า ข้าว่าอนาคตเ้าคงมีสาวงามล้อมรอบกายตลอดวันเสียแล้วละมั้ง"
"ท่านตั้งชื่อให้บุตรของเราหรือยังท่านพี่ชีหยาง"
"อืมมม ข้าคิดมาเมื่อหลายวันก่อนแล้วแหละ หรูเซิ่ง! มู่หรูเซิ่ง
"อุแว้ ! อุแว้ !"
"ฮ่า ฮ่า ดูท่าเ้าบุตรชายคนนี้คงจะชอบเ้าน่าดูนะชินเว่ย"
"ปัง ! !"
เสียงเปิดประตูดังลั่นทั่วห้อง ทั้งสองเหลียวหลังกลับมามองที่ต้นเสียง ชายชราสองคนกำลังเดินเข้าไปหาเด็กน้อยตระกูลมู่คนนี้ ในจังหวะการก้าวแต่ละก้าวมีพลังปราณแผ่ออกมาเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่าคนหนึ่งอยู่สูงกว่าระดับรวบรวมลมปราณ ส่วนอีกคนหนึ่งไม่สามารถวัดระดับลมปราณได้ ความแข็งแกร่งของทั้งคู่แทบมิมีใครกล้าต่อกรได้ในเมืองนี้
"คารวะท่านพ่อ คารวะท่านเฉี่ยวหัว ข้ามู่ชีหยางจะรีบนำนํ้าชามาให้"
"โอ้ ไม่ต้อง ไม่ต้อง วันนี้ข้าแค่อยากมาดูหน้าหลานของเพื่อนรักข้า!"
ฉี่เฉี่ยวหัวคือนักพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่ ใต้หล้าต่างเกรงกลัวเขาเนื่องจากเขามีรูปร่างหน้าที่ค่อนข้างน่ากลัว ริมฝีปากสีดำทมิฬ ตาข้างขวาของเขามีรอยเฉี่ยวที่เป็แผลเป็ลากยาวไปถึงกลางหน้าผากราวกับผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็เสี่ยงตายมา ทุกสิ่งที่เขาพยากรณ์ล้วงถูกต้องเสมอ แม้าาทวีปวิหคทรราชยังต้องเกรงใจเขา
"ไหนขอข้าดูหน้าเด็กน้อยตระกูลมู่ผู้นี้หน่อย โอ้ โอ้ เ้าช่วยหาอะไรมาปิดของลับของเ้าตัวน้อยนี่หน่อย มันช่างบาดตาข้าเสียเหลือเกิน"
หลิวชินเว่ยค่อยๆหยิบผ้าขึ้นมาปิดส่วนลับของเด็กน้อยตระกูลมู่ผู้นี้
"ค่อยสบายตาหน่อย ไหนข้าขอพยากรณ์ดูหน่อยซิว่าอนาคตเ้าจะไปได้ไกลขนาดไหน"
ฉี่เฉี่ยวหัวค่อยๆรวมรวมพลังปราณไว้ที่นิ้วมือจากนั้นวางเบาๆลงไปที่หน้าอกของเด็กน้อยตระกูลมู่
"อึก! เด็กน้อยคนนี้ช่างบาปหนายิ่งนัก"
หลิวชินเว่ย มู่ชีหยาง และมู่ลิ่วหยางต่างขมวดคิ้ว
"เอ่ออ. . . เพื่อนรักเ้าหมายความว่าเช่นไรอย่างนั้นรึ?"
"เด็กคนนี้มีอนาคตที่ดีนักแม้เทพเซียนยังมิอาจต้านทานเขาได้ แต่หนทางของเขามิได้โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ เด็กคนนี้เกิดมาพร้อมความแค้นจากชาติปางก่อน ข้าไม่สามารถทำนายได้ว่าจะเกิดการเสียหายเล็กหรือใหญ่ภายในทวีปนี้ที่เกิดจากเขา ทางที่ดีเ้าควรรีบฆ่าเขาเสียั้แ่ตอนที่เขายังไม่สามารถโคจรพลังปราณ!"
หัวใจของหลิวชินเว่ยตกวูบนํ้าตาเริ่มไหลรินออกมาไม่รู้ตัว พร้อมกับความสับสนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อกี้บังเกิดความสุขอย่างล้นหลาม แต่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป บังเกิดความเศร้าคล้ายกับจะสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิต
"ท่าน! ข้าขอร้องล่ะ มันจักต้องมีหนทางอื่นเสมอสิ หากต้องใช้เืของข้าเพื่อให้เด็กคนนี้ได้ปล่อยวางความแค้นโปรดบอกข้าไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะทำ"
"หลิวชินเว่ย ข้าเข้าใจเ้า หากทว่าความแค้นของเด็กคนนี้มิใช่แค่เพียงชีวิตของคนคนเดียวจะทดแทนได้"
". . . ลูกของข้า เหตุใดเ้าจึงต้องแบกรับความทุกข์มากมายถึงเพียงนี้"
หลิวชินเว่ยนํ้าตาไหลพราก ตาแดงกํ่า นํ้าตาไหลออกเป็สีเื แววตาของแม่ที่กำลังจะเสียลูกที่เกิดมาได้ไม่ถึงวัน ส่วนมู่ชีหยางนั้นได้แต่ยืนเงียบมาั้แ่ต้น นํ้าตาไหลออกมาไม่รู้ตัว จิตใจของมู่ชีหยางหล่นวูบ เมื่อเห็นสีหน้าของภรรยาตน มู่ชีหยางดึงสติกลับมาได้อีกครั้ง
"อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เอาล่ะพวกท่านหลบไป ข้าคงต้องปิดฉากลูกของข้าด้วยตนเอง"
มู่ชีหยางตะลึงในคำพูดของหลิวชินเว่ย เขาไม่คาดคิดว่าคนที่จิตใจโอบอ้อมอารีย์อย่างมู่ชีหยางจะพูดเช่นนี้
"ชินเว่ยเ้าจะทำอะไร! หยุด! ข้าบอกให้เ้าหยุด!"
ชินเว่ยหยิบมีดทำครัวออกมาพร้อมกับยกขึ้นเหนืออกลูกชายของตน ฉี่เฉี่ยวหัวหลับตาภาวนาเป็ครั้งสุดท้ายเพื่อให้เด็กคนนี้กลับไปสู่ภพภูมิที่ดี
"อย่า อย่า ชินเว่ย อย่า ข้าขอร้องล่ะ อย่าเลย"
"เอาล่ะนะ. . . หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอให้เ้าอภัยให้ข้าด้วย ลูกรัก. . . ."
นํ้าตาหยดสุดท้ายหยดลงบนหน้าของเด็กน้อยตระกูลมู่ พร้อมกับมีดที่กำลังพุ่งไปทางอกของมู่หรูเซิ่ง
"ชินเว่ย! ! !"
ทันใดนั้นมีดที่กำลังปักอกมู่หรูเซิ่งได้หันเปลี่ยนทิศทางไปทางฉี่เฉี่ยวหัวอย่างฉับพลัน ฉี่เฉี่ยวหัวที่กำลังตั้งใจสวดภาวนาอยู่นั้นไม่ทันได้ระวังตัวได้โดนใบมีดของหลิวชินเว่ยปักเข้าที่กลางอก กระดูกสันหลังขาดเป็สองท่อน เส้นประสาททั้งหมดขาดสะบั้น
"อั่ก. . . เ้า! เ้าฆ่าข้าทำไม!"
"หากท่านบอกว่าความแค้นทั้งหมดของลูกข้านั้นไม่สามารถแลกได้ด้วยชีวิตคนคนเดียว ข้าจึงเอาชีวิตท่านไปด้วย ด้วยพลังปราณอันมากของท่าน ชีวิตท่านคนเดียวอาจเปรียบได้เป็พันพันชีวิต ความแค้นของลูกข้าคงจะละวางบ้างไม่มากก็น้อย ข้าขอขอบคุณท่านด้วย!"
"อั่ก! ! !"
พลังปราณของฉี่เฉี่ยวหัวมากมายยิ่งนักเมื่อเส้นประสาทและเส้นโคจรปราณเกิดการขาดสะบั้นกระทันหันจึงเกิดะเิปราณอย่างรุนแรง
"พี่ชีหยาง! รีบพาลูกหนีไปให้ไกล จงใช้จิติญญาข้าและฉี่เฉี่ยวหัวในการละวางความแค้นของลูก! ไป!"
มู่ชีหยางไร้สติที่จะคิดอะไรได้รีบอุ้มลูกของตนและวิ่งสุดชีวิตเพื่อให้ลูกของตนรอด
"ตูม! . . ."
ะเิเพียงครั้งเดียวได้พรากชีวิตของหลิวชินเว่ยไป จวนเ้าเมืองเหลวแหลกแทบไม่มีชิ้นดี
"ชีหยาง ชีหยาง เ้าปลอดภัยหรือป่าว!"
เสียงดังลั่นของมู่ลิ่วหยางดังขึ้นแทบจะกลบเมืองนี้ทั้งเมือง
"ท่านพ่อ ข้า. .ข้าปลอดภัย แต่ภรรยาข้า. . ."
นํ้าตาของชีหยางไหลเป็สีเื ทั้งชีวิตที่เรียกได้ว่าไม่เคยสูญเสียอะไรมาก่อนได้สูญเสียสิ่งสำคัญมากที่สุดในชีวิต นี่เป็ความรู้สึกที่คนทั่วไปไม่มีทางรับไหว แน่นอนว่าชีหยางก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
"ท่านพ่อ. . . ลูกข้าปลอดภัยดีหรือไม่"
"ปลอดภัย ปลอยภัย ลูกรัก หลานของข้า ลูกของเ้านั้นปลอดภัยดี"
มู่ชีหยางได้ยินดังนั้นจึงสบายใจ เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมนํ้าตาที่เป็สายเื จากนั้นก็สลบไป
"เห้อออ. . นี่มันเวรกรรมอะไรของตระกูลมู่ของเรากัน"
มู่ลิ่วหยางมองไปบนฟ้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นจึงอุ้มร่างที่สลบของลูกชายและหลานชายของตนออกไป. . .
71K
