“จะไปไหนก็ไปสักที ฉันไม่้าเห็นหน้าของคุณอีก” กังสดาลตวาด
“คุณเคยได้ยินคำพูดที่ว่า เกลียดอะไรก็มักจะได้แบบนั้นหรือเปล่าครับ” พงศกร
“ฉันขอร้องนะคะ คุณช่วยกรุณาออกไปจากห้องของฉันด้วยค่ะ” กังสดาล
กังสดาลเดินไปเปิดประตูกว้าง เพื่อไล่ให้พงศกรออกไปจากห้องของเธอ
“คุณไม่้าให้ผมรับผิดชอบคุณจริงๆ หรือครับ ผมยินดีรับผิดชอบต่อเหตุการณ์เมื่อคืนนะ” พงศกร
“ฉันรับผิดชอบตัวเองได้ค่ะ คงไม่ต้องเดือดร้อนคุณ” กังสดาล
พงศกรเขียนเช็คเปล่า ให้เธอกรอกตัวเลขเองวางเอาไว้ให้เธอหนึ่งใบ พร้อมกับนามบัตรของเขา
“ถ้าคิดถึงโทรมาหาผมได้นะครับคนสวย ผมยินดีให้บริการคุณเสมอนะครับ” พงศกร
พงศกรเดินมากระซิบข้างหูของกังสดาล เขาใช้ลิ้นเลียติ่งหูของเธอเบาๆ กังสดาลขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอเบิกตามองเขาตาเขียว เขาเดินยิ้มหน้าระรื่นออกจากห้องของเธอไป
กังสดาลรีบปิดประตู เดินกลับมาจะแต่งตัว แต่เห็นเขาวางเช็กเปล่าเอาไว้ให้เธอพร้อมกับนามบัตร
“ก็ยังดีกว่าในฝัน อย่างน้อยก็กรอกตัวเลขเองได้” กังสดาล
ถึงจะเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เธอไม่มีเวลาจะมานั่งร้องไห้ฟูมฟาย เธอยังมีลูกทัวร์ที่เธอต้องรับผิดชอบดูแลอีกสามสิบชีวิต ชีวิตข้างหน้าจะเป็อย่างไรก็ช่าง แต่วันนี้คงต้องผ่านไปให้ได้ด้วยดีก่อน
กังสดาลเก็บนามบัตรพร้อมกับเช็คเปล่าใบนั้นไว้อย่างดี เธอแต่งตัวเสร็จก็รีบไปรวมกลุ่มกับคณะทัวร์ของเธอ วันนี้จะเป็วันสุดท้ายที่คณะทัวร์ของเธอจะอยู่ที่ฝรั่งเศส วันนี้ลูกทัวร์จะมีอิสระเต็มที่ ไกด์จะต้องพาลูกทัวร์ไปซื้อของฝาก ของที่ระลึก เพื่อเป็สิ่งของแทนใจว่าครั้งหนึ่งได้มาถึงฝรั่งเศสแล้ว หลังจากนั้นลูกทัวร์ก็จะทำอะไรก็ได้ตลอดทั้งวัน
สองเดือนผ่านไป
ั้แ่กลับมาจากฝรั่งเศสกังสดาลก็ยังคงมีงานเป็ไกด์ไปต่างประเทศเหมือนเดิม แต่คราวนี้จะเป็่สั้นๆ ระยะเวลาไม่เกินหนึ่งเดือน ไม่นานมากเพราะเป็ทริปใกล้ๆ เธอบินไปอินโดนีเซีย ฮ่องกง ใช้เวลาเดินทางไม่นานจึงจัดเป็ทริปสั้นๆ ได้รับการตอบรับจากลูกทัวร์เป็อย่างดี
อาทิตย์หน้าเธอมีทริปที่จะบินไปญี่ปุ่น เธออยากไปทริปนี้มาก เพราะญี่ปุ่นเป็ประเทศที่เธอใฝ่ฝันไว้ว่าครั้งหนึ่งในชีวิตเธอจะต้องไปญี่ปุ่นให้ได้สักครั้ง
ในวันเดินทางก็เกิดเื่ไม่คาดฝันขึ้นกับเธอ เธอเป็ลมหมดสติจนตกเครื่อง มีพี่ที่บริษัทไปญี่ปุ่นแทนเธอ นอกจากจะไม่ได้ขึ้นเครื่องบินไปญี่ปุ่น แล้วเธอยังจะต้องไปโรงพยาบาลแทน
ณ โรงพยาบาล
“คนไข้มีอาการอะไรมาคะ” นางพยาบาล
“หน้ามืด เวียนศีรษะ เป็ลมค่ะ” กังสดาล
“ช่วยกรอกประวัติไหวไหมคะ” นางพยาบาล
“ได้ค่ะ”กังสดาล
กังสดาลกรอกประวัติเสร็จเรียบร้อยส่งคืนเอกสารให้กับนางพยาบาล
“รอสักครู่นะคะ” นางพยาบาล
นางพยาบาลรับเอกสารแล้วนำไปลงทะเบียนประวัติ
“เชิญคนไข้เข้าไปพบคุณหมอได้เลยค่ะ” นางพยาบาล
“สวัสดีครับ มีอาการอะไรมาครับวันนี้” คุณหมอพงศภัค
“หน้ามืด เวียนศีรษะ เป็ลมค่ะ” กังสดาล
กังสดาลเงยหน้า เมื่อเห็นใบหน้าของคุณหมอเธอแสดงท่าทางใเล็กน้อย คุณหมอก็แปลกใจกับกิริยาของคนไข้เช่นกัน
“เดี๋ยวออกไปรอข้างนอกสักครู่นะครับ” คุณหมอพงศภัค
กังสดาลเดินออกมาจากห้องตรวจ เธอมั่นใจว่าหน้าตาแบบนี้คือผู้ชายที่อยู่กับเธอในวันนั้น แต่ทำไมเขาทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักเธอ เธอกำลังลังเลว่าควรจะไปตรวจที่โรงพยาบาลอื่นดีหรือไม่ นางพยาบาลก็เข้ามา
“คุณหมอสั่งให้เจาะเืไปตรวจคนไข้สะดวกไหมคะ” นางพยาบาล
“ได้ค่ะ” กังสดาล
“รอฟังผลสามสิบนาทีนะคะ” นางพยาบาล
กังสดาลนั่งรอฟังผลด้วยหัวใจแห้งเหี่ยว ความฝันของเธอต้องพังทลายลง ทำไมวันไหนก็ไม่ป่วย ทำไมต้องมาป่วยวันที่เธอจะเดินทางด้วย เธอนั่งพร่ำบ่นอยู่ในใจ หรืออาจจะเป็เพราะว่าเช้านี้เธอยังไม่ได้กินข้าว เธอเลยมีอาการแบบนี้ เดี๋ยวเข้าพบคุณหมอแล้วค่อยไปหาอะไรกินก็แล้วกัน เธอนั่งคิดเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียว
“คุณกังสดาลค่ะ เข้าพบคุณหมอได้แล้วค่ะ” นางพยาบาล
“ขอบคุณค่ะ” กังสดาล
“เชิญนั่งครับ” คุณหมอพงศภัค
หมอรู้สึกคุ้นหน้าเธอ แต่ไม่แน่ใจว่าเคยเจอกันที่ไหน เขามั่นใจว่าเขาต้องเคยเจอกับเธอแน่นอน
“คุณพ่อไม่ได้มาด้วยหรือครับ” คุณหมอพงศภัค
“คุณพ่อของดิฉันไม่ว่างค่ะ ไม่ทราบดิฉันป่วยเป็อะไรคะ” กังสดาล
“ผมไม่ได้หมายถึงคุณพ่อของคุณครับ ผมหมายถึงคุณพ่อของเด็กในท้องของคุณ” คุณหมอพงศภัค
กังสดาลช็อกไป เธออึ้งเรียกว่าพูดไม่ออกเลยก็ได้ เธอรีบตั้งสติอย่างรวดเร็ว แต่ใบหน้าของเธอก็ยังขาวซีดอยู่ดี
“ไม่ว่างค่ะ” กังสดาล
“คุณหมอมีอะไร บอกกับดิฉันได้เลยค่ะ” กังสดาล
“ผลตรวจเืของคุณบอกหมอว่าคุณน่าจะตั้งครรภ์ได้ประมาณ14 สัปดาห์แล้วครับ ” คุณหมอพงศภัค
“ถ้าจะให้มั่นใจคุณจะต้องอัลตร้าซาวด์ดูอีกครั้งครับ” คุณหมอพงศภัค
“วันนี้ดิฉันไม่ว่าง เอาไว้ดิฉันว่างเมื่อไหร่จะมาตรวจก็แล้วกันนะคะ” กังสดาล
ั้แ่เธอรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ โลกทั้งใบของเธอก็พังทลายลงจนไม่มีเหลือ จนป่านนี้เธอยังไม่เอาเช็คใบนั้นมากรอกจำนวนเงินเลย วันนี้เธอกลับบ้านจะไปหยิบมันออกมาดูว่าจะควรจะเขียนตัวเลขจำนวนเท่าไหร่ถึงจะพอให้เธอเลี้ยงดูลูกให้อยู่อย่างสุขสบายได้
โอ้เบบี้… เ้าตัวเล็กมาแล้วจ้า หนูขอฝากตัวฝากใจไว้กับพี่ ป้า น้า อา ทุกคนด้วยนะคะ55555
ถ้าชอบนิยายเื่นี้ช่วยกันกดแชร์หน่อยนะจ๊ะ ชวนเพื่อนมาอ่านด้วยกัน วิธีแชร์แค่กดจุดสามจุดมุมขวามือค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกยังไงคอมเม้นท์บอกกันบ้างนะจ๊ะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และกดหัวใจเพื่อเป็กำลังใจให้กันนะคะ
ยินดีรับฟังทุกคำวิจารณ์นะคะ ขอแค่กรุณาอย่าคอมเม้นท์หยาบคาย ขอบคุณค่ะ
541
