ณหุบเขาราชันย์เพลิง
เคร้งงงงงงงงงงงงง!!!
"ข้าบอกแล้วไงว่าให้จับดาบของตัวเองให้มั่นจงหยิบมันขึ้นมาซะโอลิเวอร์!"
เสียงตวาดที่ดูทรงพลังของ'อาบีดัส ไวท์สกาย' ชายวัยกลางคนดังลั่นขึ้นไปทั่วบริเวณหุบเขา เพื่อกระตุ้นเด็กหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงเบื้องหน้าของตนเด็กคนนั้นเต็มไปด้วยาแฉกรรจ์มากมายแต่ที่หนักหนาสุดๆน่าจะเป็ที่ท้องบริเวณด้านขวาที่ถูกแทงทะลุและเเขนข้างซ้ายที่ขาดไปสายตาของเด็กหนุ่มริ่มพร่ามัว ร่างกายเริ่มชาไปทุกสัดส่วน
"ขะ...ข้า...ข้าไม่ไหวละ...แล้ว...อาจารย์ใหญ่ข้าทำไม่ได้หรอก ไม่มีทางที่จะฟันมันเข้าได้เลย"
เสียงอันแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้าของร่างกายและความทรมานจากบาดเเผลผสมกับความหวาดกลัวของ'โอลิเวอร์ วินเนอร์' เด็กหนุ่มที่มีอายุเพียง 10 ปี เขากำลังยืนหยัดต่อกรกับศัตรูตัวอันตรายที่สุดในหุบเขาราชันย์เพลิงอย่าง'ัเกล็ดเพชร' ัที่มีิัเป็เพชรอาวุธหรือของมีคมทุกชิ้นบนโลกไม่มีทางเลยที่จะฟันิัของมันเข้าได้เเม้แต่มิลเดียวยกเว้นเพียงอาวุธที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทย์มนต์เท่านั้น ัตนนี้มันมีหน้าที่เฝ้าของชิ้นหนึ่งบนหุบเขานั่นก็คือ 'เหล็กเืทมิฬ' มันคือเืสีดำที่แข็งตัวกลายเป็เหล็กกล้าของัที่อยู่เหนือัทุกตัวนามนั้นคือ ‘าาัโลหิตทมิฬ’ และสิ่งที่โอลิเวอร์กำลังทำอยู่ในตอนนี้ก็คือบททดสอบสุดท้ายของการฝึกฝนที่สั่งสมมายาวนานหลายปีจากโรงเรียนกางเขนดำเพื่อที่ตัวเขาเองจะได้กลายป็นนักฆ่าหรือที่เรียกกันว่า ’สเลเยอร์’อย่างสมภาคภูมิ
“ถ้าเจอแค่นี้มันทำให้เ้าถอดใจยอมแพ้...งั้นก็คงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็สเลเยอร์หรอก”
สิ้นสุดคำพูดของอาบีดัสผู้เป็อาจารย์ใหญ่ บัดนี้แววตาของเด็กหนุ่มได้เปลี่ยนไปในทันที โอลิเวอร์รุดหน้าเข้าหาัเกล็ดเพชรแบบไม่กลัวตายอีกต่อไปเขาได้ส่งพลังทั้งหมดไว้ที่ปลายเท้าของตัวเอง จากนั้นก็ดีดตัวพุ่งขึ้นไปลอยอยู่บนเหนือหัวของมันในหัวของเด็กหนุ่มตอนนี้ได้เกิดความคิดวูบหนึ่งลอยเข้ามา ถ้าเล่นงานที่ลำตัวของมันไม่ได้ก็ต้องลองเสี่ยงโดยการเล่นงานที่ลูกตาของมันดูแล้วกันแต่...โอกาสมันแค่มีเพียงหยิบมือเท่านั้น เด็กหนุ่มยื่นแขนพร้อมแบฝ่ามือออกไปข้างหน้าเพื่อร่ายพลังเวทย์จู่ ๆ ก็พลันปรากฏลูกไฟพุ่งออกมามากมายจากฝ่ามือเข้าโจมตีัในทันที แต่ตัวเขารู้ดีว่าพลังของเวทย์มนต์ก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้อยู่แล้วแต่ก็ทำได้เพียงแค่ก่อกวนมันเพื่อสร้างจังหวะในการต่อสู้เท่านั้น ในขณะนั่นัเองก็ได้โจมตีกลับด้วยการตวัดหางกระแทกเข้าที่ลำตัวของโอลิเวอร์อย่างจังเด็กหนุ่มถึงกับกระอั่กเืออกมา ร่างของเขากระเด็นลอยลงมาร่วงพื้นอย่างหมดท่าทว่า...ภายในใจเขาอยากจะจบมันใหเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นตัวเขาเองอาจจะเป็ฝ่ายพลาดพลั้งจนถึงตายก็เป็ได้แต่โอลิเวอร์ก็ยังไม่ละความพยายามครั้งสุดท้ายเขาได้ร่ายเวทย์มนต์อีกครั้งและครั้งนี้ได้ปรากฏโซ่เพลิงขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาจากใต้ดินมารัดที่คอัเอาไว้แต่ด้วยพละของัก็สามารถสลัดหลุดได้แล้วและในตอนนี้เองเขาเห็นช่องว่างที่จะเอาชนะมันได้เด็กหนุ่มได้นำขวดยาพิษที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของตนออกมาและเทราดลงไปที่ตัวดาบ จากนั้นเขาก็ได้โยนดาบพุ่งออกไปหาัในทันทีแน่นอนเขาเล็งที่ดวงตาของมัน
“หวังว่าลูกตาของมันคงไม่เป็เพชรหรอกนะ...ย้ากกกกกกกกกกก!!!!!!”
ฉึกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
‘’โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
แน่นอนสิ่งที่เด็กหนุ่มทำนั้นมันได้ผลจริงๆดาบนั้นได้ปักเข้าไปในดวงตาซ้ายของัเกล็ดเพชรอย่างจังมันแผดเสียงร้องดังลั่นด้วยความเ็ป
“เ้าได้แขนซ้ายของข้าข้าได้ตาซ้ายของเ้าก็ถือว่าเราหายกัน!!!”
ไม่รอช้าเด็กหนุ่มได้ใช้ความพยายามทั้งหมดฝืนร่างกายของตนเฮือกสุดท้ายะโข้ามหัวัเกล็ดเพชรอีกครั้งเพื่อไปคว้าเหล็กเืทมิฬที่อยู่ด้านหลังและแล้วโอลิเวอร์ก็ทำได้เขาได้มันมาแล้ว เด็กหนุ่มชูเหล็กเืทมิฬขึ้นบนเหนือหัวทันใดนั้นเองท้องฟ้ามืดครึ้มลมและพายุฝนโหมกระหน่ำปรากฏสายฟ้าฟาดสีขาวบริสุทธิ์ไปทั่วบริเวณแถบนั้น
“จบกันซักที...ลาก่อน”
พูดจบโอลิเวอร์ก็ใช้เหล็กเืทมิฬแทงเข้าไปกลางหัวใจของัในทันทีและมันก็สิ้นใจตายไปในที่สุด เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่สุดท้ายก่อนที่ตัวเขาจะเข่าทรุดล้มลงไปกับพื้นด้วยความเหนื่อยหล้าอย่างที่สุดแน่นอนว่ามันถึงขีดจำกัดของร่างกายแล้วจริงๆ
“อะ...อาจารย์...ข้า...ข้าชนะมันแล้ว”
ตุบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!!!!!!!!!!!
เมื่อสิ้นสุดคำพูด...โอเวอร์ก็ได้ล้มพับลงไปนอนกับกองพื้นในทันทีและมือของเขาที่กำเหล็กเืทมิฬเอาไว้จนแน่นไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยง่ายๆอาบีดัสเดินตรงเข้าไปหาร่างของเด็กหนุ่มพร้อมกับค่อยๆนั่งคุกเข่าลงอย่างช้าๆพลางยื่นมือไปลูบหัวของโอลิเวอร์อย่างเอ็นดู
“เ้าสอบผ่านแล้วนะโอลิเวอร์...จงยืดอกเป็สเลเยอร์อย่างสมเกียรติซะ”
3สัปดาห์ผ่านไป
ณ โรงเรียนกางเขนดำ
ภายในห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล่าคณาจารย์มากมายในโรงเรียนและสเลเยอร์ฝึกหัดทั้งหลายทุกคนได้มาเข้าร่วมยินดีกับงานพิธีจบการศึกษาของโรงเรียนชายวัยกลางคนขึ้นมาบนโพเดียมเขายิ้มที่มุมปากนิดๆก่อนที่จะเริ่มพูดกับทุกคนภายในห้องโถง
“ข้า อาบีดัส ไวท์สกาย ในนามของอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนกางเขนดำบัดนี้มีผู้ที่ได้สำเร็จการศึกษาในการเป็สเลเยอร์ในปีนี้ มีเพียง 1 คน เท่านั้น”
ตึก ตึก ตึก
เด็กหนุ่มเดินผ่านทุกคนในห้องโถงที่อยู่สองข้างทางทุกคนต่างส่งเสียงกู่ร้องปรมือดังสนั่นด้วยความปิติยินดี และในตอนนี้โอลิเวอร์ได้จบการศึกษาเป็ที่เรียบร้อยแล้วและาแที่ท้องของเขาก็ถูกรักษาจนหายดีเป็ปกติส่วนแขนข้างซ้ายก็ได้วัตถุดิบชั้นดีอย่างกระดูกของัเกล็ดเพชรมาทำเป็แขนเทียมเขาเดินไปหาอาจารย์ใหญ่อาบีดัสและโค้งคำนับลงหนึ่งครั้งอาบีดัสเดินลงมาพร้อมกับถือดาบที่ตีขึ้นจากเหล็กเืทมิฬ ในการสอบทดสอบครั้งสุดท้ายในวันนั้นเขาได้่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโอลิเวอร์พร้อมรอยยิ้มของความยินดี
“โอลิเวอร์...ตัวเ้าพร้อมจะสาบานได้หรือไม่ว่าเ้าจะอุทิศชีวิตทั้งหมดของตัวเองเพื่อที่จะเป็สเลเยอร์อย่างสมภาคภูมิ?”
เด็กหนุ่มมองหน้าของอาบีดัสด้วยสายตาที่มุ่งมั่น
“ข้าสาบาน!!!”
เมื่อพูดจบ...อาบีดัสก็ได้มอบดาบเืทิฬและต่างหูรูปกางเขนสีดำเป็สัญลักษณ์ของการจบการศึกษาจากสถาบันแห่งนี้ให้กับโอลิเวอร์อย่างเสร็จสิ้นเสียงกู่ร้องและปรบมือก็ได้ดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง
และแล้วเวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไปหลายปี
ในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีในยามค่ำคืนของเมืองเล็กๆที่ถูกเรียกว่าเป็นครแห่งโลกีย์อย่างเมืองเลน่อนก็คึกคักไปด้วยนักเดินทางที่มาแสวงหาความสุขอีกมากมายอย่างเช่นเคยไม่ว่าจะเป็ คนธรรมดา พ่อค้าอาวุธ นักเวทย์ ไม่พ้นแม้กระทั่งพวกสเลเยอร์เองต่างก็ไม่วายหาความสุขใส่ตัวเฉกเช่นเดียวกัน ในคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ไกลออกไปนอกแถบชานเมืองปรากฏชายหนุ่มและหญิงสาวซึ่งกำลังจุมพิตแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มใต้แสงเทียนที่ส่องสว่างในขณะที่ชายหนุ่มค่อยๆใช้มือกุมเนินปทุมถันของหญิงสาวแล้วเคล้าคลึงมันอย่างนุ่มนวล
“อืมมมมมมมมมม......อ๊าส์...ข้ารู้สึกดีจังเลย”
หญิงสาวครางกระเส่าอย่างพึงพอใจชายหนุ่มค่อยๆวางเธอนอนลงอย่างถนุถนอมที่สุด เขาค่อยๆบรรจงเอาเ้าโลกสอดใส่เข้าไปในกลีบกุหลาบของเธอหญิงสาวมีอาการสะท้านนิดๆเมื่อเริ่มอยู่ตัว ชายหนุ่มก็เริ่มบรรเลงเพลงรักในทันที จนเวลาผ่านไปการบรรเลงเพลงรักของทั้งคู่ก็ได้สิ้นสุดชายหนุ่มพลิกตัวมานอนข้างๆหยิงสาวในที่สภาพเปลือยเปล่า
“ข้ามีความสุขจังโอลิเวอร์ ข้าอยากหยุดเวลานี้ไว้เพื่อที่จะได้อยู่แบบนี้นานๆข้ารักท่านมากนะโอลิเวอร์”
หญิงสาวโอบกอดชายหนุ่มไว้แน่น ในตอนนี้ โอลิเวอร์วินเนอร์ ก็มีอายุได้ 35 ปีแล้ว ในตอนนี้เขาแข็งแกร่งที่สุดในหมู่สเลเยอร์ด้วยกันและผ่านการต่อสู้มากมายมาอย่างโชกโชนจนได้รับฉายาว่า‘าาหมาป่า’ เพราะตัวเขาต่อสู้เพียงคนเดียวเพียงลำพัง ไร้คู่หู ไร้สหาย ไม่มีคำว่าปราณีให้ศัตรูเลยแม้แต่ครั้งเดียวแต่ในตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายในการเป็สเลเยอร์แล้ว เขาอยากจะวางมืออยากสร้างครอบครัวที่แสนจะอบอุ่นแบบคนทั่วไปกับผู้หญิงที่เขารัก
“ข้าก็รักเ้าเช่นกันลิเลียน่า เสร็จงานว่าสุดท้ายนี้แล้วข้าจะวางมือเราจะมาสร้างครอบครัวที่มีความสุขด้วยกัน...ข้าสัญญา”
โอลิเวอร์จูบลงบนหน้าผากของลิเลียน่าอย่างอ่อนโยนก่อนที่ทั้งคู่จะหลับใหลกันไปด้วยความอ่อนเพลียอย่างมีความสุข
1K
![ทะลุมิติไปทำฟาร์มกับหมอหญิงตัวน้อย [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577226_38281423.webp)
