ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     ยังถือว่าเหล่าบรรดาพวกเหลนชายยังมีโชคกันอยู่บ้าง เพราะกลุ่มแม่นางน้อยพึ่งจะพากันตื่นนอนตอนกลางวัน พากันล้างหน้าล้างตาอีกมุมหนึ่ง จึงไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของพวกบรรดาเหลนชายกัน

     แต่สำหรับเหนี่ยวเหนี่ยวนั้นถึงแม้ว่าจะไกลเพียงใด ถ้านางตั้งใจอยากจะได้ยินย่อมไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด แต่ตอนนี้พวกเหลนชายไม่ได้อยู่ในสายตาของนางหรอก !!นั่นถือว่าเป็นโชคดีของพวกเขาจริงๆ 

     ตอนพึ่งตื่นนอนเหนี่ยวเหนี่ยวจะไม่สนใจอะไรมากนอกจาก ตื่นมาเพื่อกิน!!! เติมเต็มความหิวโหยหมดแรงจากการนอนหลับนั่นเอง !!นอนเหนื่อย??

     “อ้าโชคดีจริงๆที่พวกนางกำลังห่วงกินกันอยู่!!”เหลนชายสี่เหล่าสู่

    “ใช่ๆ เป็นความโชคดีของพวกเราจริงๆ”เหลนชายคนอื่นๆ 

    เหล่าบรรดาเหลนชายต่างก็พากันไปรวมตัวกับท่านย่าเล็ก และพวกน้องสาวกันแล้ว เพื่อพากันนั่งกินขนมเพื่อรองท้องกันก่อนเลย

     “พวกตัวแสบพากันตื่นนอนกลางวันกันหมดแล้ว พวกเราเดี๋ยวรอสักพักหนึ่งก่อนก็ละกัน ปล่อยให้พวกเด็กๆได้อิ่มท้องกันก่อนพวกเราค่อยไปคุยกับเหนี่ยวเหนี่ยวกัน”ท่านพ่อ

     “ได้ขอรับ…”พวกพี่ชาย หลานชาย

     แน่นอนว่าพวกท่านจะต้องไปพูดคุยกับเหนี่ยวเหนี่ยวในเรื่องเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ อย่างแน่นอน

     “เหนี่ยวเหนี่ยวลูก พ่อ ท่านลุง พวกพี่ๆ และหลานๆของเจ้าขอคุยเรื่องก้อนผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ หน่อยลูกรัก ว่าต้องทำอย่างไรให้มันทำงานได้ดี”ท่านพ่อ

     “อ้อ….ได้แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านพ่อกับคนอื่นๆกำลังจะพากันออกเดินทางเลยใช่ไหมเจ้าคะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ถ้าได้เรียนรู้การใช้งานของ ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ จากเหนี่ยวเหนี่ยวเรียบร้อยแล้วกับเตรียมของต่างๆให้ครบก็จะพากันออกเดินทางไปกันเลย”ท่านพ่อ

     “เหนี่ยวเหนี่ยวขอไปด้วยเจ้าค่ะ!!”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “อ้าว….แล้วลูกรักไม่อยากเดินทางท่องเที่ยวภายในป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาต่อเหรอลูก?? เจ้าเบื่อแล้วเหรอ??”ท่านพ่อ

     “ไม่เบื่อหรอกเจ้าค่ะ แต่ว่าก็อยากไปเที่ยวเมืองอื่นๆดูบ้างแค่ไปดูแว๊บๆ หน่อยก็ยังดีเจ้าค่ะ ส่วนการเดินทางท่องเที่ยวผจญภัยภายในป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้ก็ยังสามารถมาได้บ่อยๆนี่เจ้าคะ แถมยังมีเจ้าพวกสัตว์อสูรน้อยๆของพวกเหลนๆนำทางอีกด้วยไร้กังวงเลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเจ้าลูกรัก”ท่านพ่อ

     “ดีเลย งั้นพวกเราเตรียมตัวกันเลยนะข้าจะให้เจ้าขาวผ่องกับเจ้าเด้งดึ๋ง จัดการนำของจากในมิติส่วนตัวออกมาให้เรียบร้อยเลย ขาดเหลืออันใดค่อยเอาออกมาในภายหลังก็ย่อมได้ เพราะข้าเดินทางไปด้วยไม่ต้องกังวลว่าจะหลงลืมสิ่งใดอีก”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาว

     “ขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     “เดินทาง เดินทาง เดินทาง”

     “ไปต่างเมือง ไปต่างเมือง ไปต่างเมือง” บรรดาพวกเด็กๆก็พากันร้องเป็นเพลงไปแล้วเมื่อได้รับรู้กันว่าพวกเขาจะได้ออกเดินทางไปเที่ยวต่างเมืองกันต่อเลย

     “เฮ้อ….สุดท้ายก็หาที่ไปซนต่อจนได้สินะ เอาเป็นว่าถือว่าพวกเราไปท่องเที่ยวต่างเมืองก็ละกันนะ พวกเจ้าว่าไง??”ท่านแม่

     “ก็ต้องคิดว่าไปเที่ยวล่ะเจ้าค่ะ ท่านแม่”พี่สะใภ้ใหญ่

     “ไม่รู้จะพากันไปปั่นป่วนอะไรอีกนะเจ้าคะเนี่ย”พี่สะใภ้รอง

     “ข้าไม่รู้หรอกว่าพวกเด็กๆจะปั่นป่วนอะไรอีก แต่ที่แน่ๆมันหลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน ขอให้ไม่พากันซนมากเท่านั้นก็น่าจะพอแล้วล่ะ ถึงแม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ก็ตามทีล่ะนะคงได้แต่รอเตรียมรับมือเพียงอย่างเดียวไม่ให้พวกเด็กๆพากันซนออกนอกเส้นทางมากนัก”ท่านแม่

     “เจ้าค่ะ”บรรดาสะใภ้ 

     “เฮ้อ……..”พวกท่านแม่ ได้แต่พากันมองภาพที่พวกเด็กๆพากันตะโกนร้องเป็นเพลงอย่างมีความสุขกันที่สุด ที่จะได้ไปท่องเที่ยวที่ใหม่ๆกันอีกแล้ว แต่พวกท่านน่ะเหรอได้แต่ทอดถอนหายใจกันแบบยาวๆไปเลย

     ส่วนเหนี่ยวเหนี่ยว ที่ตัดสินใจแล้วว่าจะออกเดินทางไปที่เมืองต่างๆด้วยกับพวกท่านพ่อ นางก็ไม่รอช้ารีบจัดการส่งเสียงเรียกสัตว์อสูรในพันธะของนางเอง ที่พวกมันสองตนแอบหนีอู้งานไปอยู่ในมิติส่วนตัวของนางนานมากๆ นี่ถ้าไม่ได้เตรียมตัวไปต่างเมืองในเรื่องของ ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงทิตย์ นางเองก็คงจะหลงลืมไปแล้วว่าตัวนางเองก็มีสัตว์อสูรในพันธะสัญญาเช่นเดียวกันกับพวกเหลนๆนั่นเอง

     สถานที่โปรดของเจ้าสองตนนั้นในตอนนี้ก็คงจะเป็นมิติส่วนตัวของเหนี่ยวเหนี่ยวผู้เป็นเจ้านาย ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงพวกมันจะขออยู่ในมิติส่วนตัวเพื่อซึมซับไอละอองพลังธาตุสีทองเหลืองอร่ามภายในนั้น และไม่มีการอดอยากอย่างแน่นอนในมิติส่วนตัวของเหนี่ยวเหนี่ยวมีพร้อมทุกๆอย่างจริงๆ 

     แต่ขณะที่กำลังนอนพักผ่อนอย่างสบายอกสบายใจของพวกมันที่สงบสุขมาได้พักหนึ่งแล้วก็พากันสะดุ้งแทบจะตกเตียงเลยก็ว่าได้เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆแหลมๆของเจ้านายของพวกมันส่งเสียงตะโกนเรียกชื่อของพวกมันเสียงดังลั่นก้องในมิติส่วนตัวแห่งนี้

     “เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง แอบไปพักผ่อนนานแล้วนะถึงเวลาเริ่มทำงานต่อได้แล้ว ข้ามีภาระกิจใหม่ให้พวกเจ้าได้ทำแล้วในตอนนี้”เหนี่ยวเหนี่ยว พึมพำของนางเพียงคนเดียว

     “เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง”เหนี่ยวเหนี่ยว ตะโกนเรียกสัตว์อสูนในพันธะสัญญาของนาง

     “..................!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “ตุ้บ….ตุ้บ…..”

     “หลุน…หลุน….”

     แน่นอนว่าตัวกลมๆ เกลี้ยงๆของเจ้าเด้งดึ๋งนั้นก็กลิ้งไปๆมาๆหลายตลบกว่าจะหยุดนิ่งได้หลังจากตกจากเตียงที่กำลังนอนฝันหวานกันอยู่เลย

     “เจ้านายเรียก….!!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “พวกข้าได้ยินแล้วเจ้านาย..”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋งหลังตั้งหลักได้ก็รีบตอบรับกลับเจ้านายของพวกมันทันทีเลย

     “อ้า….พวกเจ้าเนี่ยนะถ้าข้าไม่เรียกหาก็หายไปทั้งตัวกันจริงๆเลยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     นางที่ส่งเสียงพูดคุยกับสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของตนเองแบบไม่ได้ส่งจิตคุย แต่คุยเหมือนกับเหนี่ยวเหนี่ยวนั่งคุยกับพวกมันสองคนด้านนอกเลย พวกเหลนๆเองก็ฟังท่านย่าเล็กพูดคุยเหมือนตัวคนเดียวไปด้วย แต่พวกเขารับรู้ว่าท่านย่าเล็กกำลังคุยกับผู้ใดอยู่ในตอนนี้

     “เอ่อ….แฮะ…แฮะ….”เจ้าขาวผ่อง กับเจ้าเด้งดึ๋งทำเป็นหัววเราะแห้งๆแบบแก้ตัวไป เพราะไม่มีคำพูดจริงๆ และมันคือเรื่องจริงที่พวกมันสองตนกำลังเพลิดเพลินกับการอยู่ในมิติส่วนตัวของเจ้านายของพวกมัน

     “เอาล่ะ เตรียมพร้อมรับคำสั่งจากข้านะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ เจ้านาย”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “ให้เตรียมของที่กินได้ทั้งหมดในมิติส่วนตัวของข้าทุกอย่างเลย และพันธุ์ต้นไม้ต่างๆก็เตรียมเอาไว้ด้วยนะ เพราะรอบนี้การเดินทางไปเมืองต่างๆน่าจะต้องใช้งานเยอะเลยทีเดียวนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เลยเจ้านาย”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง ตอบรับกลับอย่างชัดเจนเสียงดังก้องทั่วมิติส่วนตัวเช่นเดียวกัน

     “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นจากเตียงและทำงานได้เลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้านายรู้..!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง พามันต่างก็พากันตาโตที่เจ้านายรับรู้ได้อย่างไรล่ะว่าพวกมันกำลังใช้เวลาอยู่บนเตียงกันตอนนี้ แต่ว่าตอนนี้ต้องบอกว่าอยู่บนพื้นแล้วเพราะตกใจเสียงเรียกของเจ้านายของพวกมันนั่นเอง

     “พรึ่บ….พรึ่บ…..”

    ของต่างๆที่โผล่ออกมาจากมิติส่วนตัวของเหนี่ยวเหนี่ยว เริ่มทยอยวางเกลื่อนกลาดเต็มพื้นที่อันใกล้เคียงที่เหนี่ยวเหนี่ยว นั่งกินขนมอย่างเพลิดเพลิน นางค่อยๆทยอยนำออกมาให้พวกท่านพ่อ ท่านแม่จัดการจัดเก็บเข้ากำไลมิติ และแหวนมิติ ส่วนใหญ่เอาไว้ก่อน ถ้าขาดเหลืออันใดก็ค่อยว่ากันอีกทีหนึ่ง

     “ท่านแม่ ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย มาเอาของไปจัดเก็บได้เลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เลย เหนี่ยวเหนี่ยว”ทุก ๆคน

     “แจกจ่ายกันให้ครบกันหมดทุกๆคนนะ สิ่งไหนที่ยังขาดเหลือก็ค่อยบอกเหนี่ยวเหนี่ยวกันอีกทีหนึ่ง”ท่านพ่อ

     “ขอรับ”พวกพี่ชาย หลานชาย 

     ทุกๆคนต่างก็พากันครึกครื้นกันอีกรอบ สำหรับเตรียมพร้อมที่จะเดินทางออกจากป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้ เพื่อเตรียมตัวเดินทางไปที่เมืองอื่นๆกันแทน

     “พวกเราจะเดินทางไปที่เมืองใดกันก่อนหรือขอรับท่านพ่อ ท่านลุง??”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “ไปเมืองใดก่อนงั้นหรือ??”ท่านพ่อ ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ ต่างก็พากันคบคิด มองหน้ากันไปมาว่าจะเลือกเมืองใดก่อนดี เพราะตอนนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะทางแต่อย่างใดเลย ตัดสิ่งนี้ทิ้งไปได้เลย ถ้ามีเจ้าขาวผ่องเป็นพาหนะนำการเดินทางเร็วกว่าสิ่งใดๆ 

     “ไปเมืองเฮยอ้าน เมืองแห่งความมืดมิดเจ้าค่ะ..”เหนี่ยวเหนี่ยว ตะโกนบอกเมืองที่นางต้องการจะไปก่อนเลยไม่ต้องรอให้พวกท่านพ่อ ท่านลุงได้คิดหนักอีกต่อไป

     “เมืองเฮยอ้าน..!???”ทุกๆคน ต่างพากันพูดชื่อเมืองเฮยอ้านต่อจากเหนี่ยวเหนี่ยวอย่างสงสัย แต่พวกเด็กๆพากันตื่นเต้นกันคนละความรู้สึกกันเลยจริงๆระหว่างพวกผู้ใหญ่ กับพวกเด็กๆ เนี่ย

     “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าอยากไปเมืองเฮยอ้านก่อนเลยเพื่อนำแสงสว่างไปสู่เมืองของพวกเขาเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     พวกผู้ใหญ่ต่างพากันยิ้มกับความคมของฝีปากของนาง ที่พูดได้กินใจจริงๆ 

     “ตกลง งั้นพวกเราเดินทางเข้าสู่เมืองเฮยอ้านกันเลย”ท่านพ่อ

     “เย้….เย้…..”พวกเด็กๆ 

     “เจ้าขาวผ่อง เตรียมพร้อมเดินทางได้”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เลยเจ้านาย”เจ้าขาวผ่อง 

     “ฟี้ว….ฟี้ว……”

     “เหวอ………”

     “หวืด……”

     “ไอ้หยา…..ระวังตกทุกคน!!!”ท่านพ่อ ท่านลุงทั้งสองต่างพากันตะโกนออกมาอย่างตกใจกัน

     มีอย่างที่ไหนพอทุกๆคนขึ้นหลังเจ้าขาวผ่องกันได้ ก็เล่นสั่งให้บินถลาขึ้นไต่ระดับสูงทันที พวกท่านยังไม่ทันได้ตั้งตัวกันแต่อย่างใด แต่ว่าเหนี่ยวเหนี่ยวนั้นได้จัดวางพยุงทุกๆคนไว้แต่เริ่มแรกแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดถลาหล่นจากหลังเจ้าขาวผ่องอย่างแน่นอน 

     เหมือนกับว่านางจะกลั่นแกล้งทุกๆคนเสียอย่างนั้น นั่นแหละ แต่แน่นอนว่ามีแต่พวกเหลนๆของนางเท่านั้นที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมาแบบถูกอกถูกใจที่ได้ถลาไต่ระดับความสูงแบบรวดเร็วอีกครั้งหนึ่ง ผิดกับเสียงร้องของพวกผู้ใหญ่จริงๆ 

      “เอาอีก เอาอีก…..”

      “บินเร็วๆเลย เจ้าขาวผ่อง…”

      “ขอแบบบินวนด้วยได้ไหม?? เจ้าขาวผ่อง”

      “ขึ้นๆลงๆด้วยได้ไหม???”

      “สนุกมากมาย…..ฮ่า…ฮ่า…”เสียงของพวกเด็กๆ 

      “..............!!”พวกผู้ใหญ่ ต่างพากันหน้าซีดหน้าเซียวกันไปหมดแล้ว ที่ได้ยินเสียงร้องขอจากพวกเด็กๆแบบนี้

************

     การเดินทางเข้าไปที่ต่างเมืองในครั้งแรกของพวกเด็กๆ คงจะมีเรื่องสนุกๆ น่าตื่นเต้นรอคอยไม่มากก็น้อยล่ะ

     แต่ว่าการไปรอบนี้เหนี่ยวเหนี่ยวบอกว่าไปเพียงแป๊บเดียวเท่านั้นเองนะ?? จะจริงไหมล่ะเนี่ยคำว่าแป๊บเดียวน่ะ??น่าเชื่อถือไหมนะ??

     มาช่วยกันลุ้นกันต่อว่าการท่องเที่ยวผจญภัยในต่างเมืองของเหนี่ยวเหนี่ยวกับทุกๆคนจะเป็นอย่างไรบ้าง และจะสนุกสนาน เจอะเจอของแปลกตาติดไม้ติดมือกลับไปบ้างด้วยหรือไม่กัน