ปรมาจารย์ผู้ใช้อสูรมายา

        ความสามารถในการต่อสู้ของต้าหมิงนั้นเหนือกว่าที่เหล่ยจั่วคิด โชคดีเหล่ยจั่วนั้นไม่คิดจะต่อสู้ระยะประชิดกับต้าหมิงไม่งั้นผลที่ออกมาคงพ่ายแพ้ยับเยินอย่างไม่ต้องสงสัย แต่แผนที่คิดจะถ่วงเวลาให้พลังเวทย์ของต้าหมิงหมดลงก็เป็นไปไม่ได้เพราะเมื่อเทียบกันแล้วฝ่ายที่ใช้พลังเวทย์ไปจำนวนมากคือฝ่ายตัวเอง

        “อสูรคลั่งคนนี้ร้ายกาจมากเกินไป ข้าคงไม่มีทางเลือกที่จะต้องใช้อุปกรณ์เวทย์ที่ท่านจักรพรรดิมอบให้มา” เหล่ยจั่วคิดในใจก่อนจะนำป้ายขนาดเล็กสีม่วงออกมา

        “อุปกรณ์เวทย์ระดับสีส้ม ป้ายคำสั่งจักรพรรดิอสนี” หมิงเย่ที่มองอยู่กล่าวขึ้นพร้อมกับหรี่ตา

        ป้ายคำสั่งจักรพรรดิอสนีนั้นเป็นอุปกรณ์เวทย์ของจักรพรรดิอสนี มันมีอำนาจในการเพิ่มพลังโจมตีด้านเวทมนต์ขึ้นถึง 2 เท่า

        “จักรพรรดิอสนีลงทุนมอบป้ายคำสั่งให้กับเหล่ยจั่วแบบนี้เขาไม่กลัวว่าป้ายคำสั่งจะถูกชิงไปหรอกเหรอ” ฉื่อเล่อกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว

        “เจ้าพวกจักรพรรดิอสนีน่าตายพวกมันคิดอยากจะได้สมบัติของดินแดนครึ่งอสูรเราจนต้องลงทุนขนาดนี้เลยงั้นเหรอ” หยางเซิ่นคำรามออกมาด้วยความโกรธ

        ถึงแม้หยางเซิ่นและกู่หลางจะโกรธแค้นอสูรคลั่งและต้องการให้อีกฝ่ายตาย แต่ทั้งสองก็ไม่ต้องการให้คนของดินแดนอื่นเป็นคนสังหารเพราะมันจะทำให้ชื่อเสียงของดินแดนครึ่งอสูรเสียหายและสมบัติของอสูรคลั่งก็ควรเป็นของดินแดนครึ่งอสูร

        “ครั้งนี้อสูรคลั่งคงไม่สามารถตอบโต้ได้แน่” ผู้คนพากันส่ายหัว

        พลังของเหล่ยจั่วพุ่งทะยาน มังกรสายฟ้าทั้ง 10 ปรากฏอีกครั้งและครั้งนี้พลังของพวกมันกลับเพิ่มขึ้น 2 เท่า ต้าหมิงกลายเป็นจริงจังเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีอุปกรณ์เวทย์แบบนี้จริงๆ

        “ข้าต้องป้องกันให้ได้ อีกไม่นานแล้วพลังที่ข้าสะสมเอาไว้ใกล้จะเพียงพอแล้ว” ต้าหมิงคิดพร้อมกับตั้งท่าป้องกันทันที

        “ไปตายซะอสูรคลั่ง!!!!!!!” เหล่นจั่วคำรามและโบกมือ

        มังกรสายฟ้าทั้ง 10 คำรามพร้อมกับโจมตีมายังต้าหมิงพร้อมๆกัน ต้าหมิงหน้าซีดลงพร้อมกับใช้การเคลื่อนใหวหลบหารโจมตีอย่างยากลำบาก

        “เหล่าประโยชน์พลังของข้านั้นคือระดับจอมพลการควงคุมเวทย์ของข้านั้นเหนือกว่าเจ้ามากนักเจ้าไม่มีทางหนีจากการโจมตีของข้าไปได้หรอก” เหล่ยจั่วคำราม

        มังกรสายฟ้าทั้ง 10 ตัวเคลื่อนใหวติดตามต้าหมิงอย่างรวดเร็ว พลังของเหล่ยจั่วตอนนี้สามารถทัดเทียมกับจอมพลขั้นสูงได้เลยซึ่งด้วยพลังของต้าหมิงตอนนี้การจะปะทะกับอีกฝ่ายโดยการจำกัดพลังเอาไว้ค่อนข้างยากเย็นอย่างยิ่ง

        “ถ้าข้าสามารถใช้พลังของอสูรมายาได้อย่างใจนึกละก็ข้าคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้หรอก” ต้าหมิงคิดในใจ

        เพราะตอนนี้ต้าหมิงต้องปลอมตัวอยู่จึงไม่สามารถใช้พลังของตัวเองได้เต็มที่ได้และได้แต่พึ่งพาพลังของตัวเองแทนพลังของอสูรมายา

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า หลบเข้าไป หลบเข้าไป เจ้าจะหลบได้นานแค่ใหนกันเชี่ยว” เหล่ยจั่วคำราม

        “หน้าด้านจริงๆ ใช้พลังของอุปกรณ์เวทเพื่อเอาชนะนายท่านมันน่าภูมิใจตรงใหน” เหม่ยซูกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

        “ดูเหมือนเจ้าจะคิดว่าตัวเองชนะแล้วสินะ” ต้าหมิงแสดงสีหน้าเย็นชาและนำหอกกลับไปแล้วนำธนูออกมา ศรเวทย์ที่สร้างมาจากเวทย์สายฟ้าถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง

        “อะไรกัน!!!!!!!” เหล่ยจั่วตื่นตระหนก

        แม้พลังการโจมตีของเหล่ยจั่วจะเหนือกว่าต้าหมิงแต่ต้าหมิงกลับโจมตีไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดทำให้พลังการโจมตีของเหล่ยจั่วเริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง

        “อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว” ต้าหมิงคำรามในใจ

        ในขณะนั้นเองเหล่ยจั่วกลับรู้สึกได้ถึงพลังที่รุนแรงด้านบน ไม่เพียงแต่เหล่ยจั่วผู้คนที่ดูการประลองอยู่เองก็สัมผัสได้เช่นกัน กลุ่มก้อนพลังเวทย์กลายเป็นสายฟ้าขนาดใหญ่เหนือหัวของเหล่ยจั่ว

        “นี่มันอะไรกัน” ใบหน้าของเหล่ยจั่วถอดสี

        “รู้ตัวแล้วงั้นเหรอ แต่มันก็สายไปแล้วละ” ต้าหมิงกล่าวพร้อมกับเผยจิตสังหารออกมา

        “บัดซบ!!!!!!!!!” เหล่ยจั่วคำรามและควบคุมมังกรสายฟ้าให้พุ่งไปโจมตีกลุ่มก้อนสายฟ้าด้านบน

        “ตายซะพวกสวะดินแดนอสนี” ต้าหมิงคำรามอย่างโกรธแค้นและขยับมือแสดงสัญลักษณ์ทันที

        พริบตาหอกสายฟ้าขนาดใหญ่สีทองก็ถูกสร้างขึ้นพร้อมกับพุ่งลงมาหมายจะทะลวงร่างของเหล่ยจั่ว เหล่ยจั่วกรีดร้องด้วยความกลัวและโจมตีออกไปด้วยพลังทั้งหมดเพื่อสลายพลังของหอกสีมอง แต่ไม่ว่าการโจมตีของเหล่ยจั่วจะปะทะกับหองสีทองมากเท่าไหร่หอกสีทองก็ไม่หวั่นใหว กลับกันเป็นการโจมตีของเหล่ยจั่วถูดทำลายอย่างต่อเนื่อง

        “ไม่ ม่ายยยยยยย” เหล่ยจั่วกำป้ายคำสั่งจักรพรรดิอสนีเอาไว้และกรีดร้องออกมา

        “ตูม!!!!!!!!!!!!!”

        การฌจมตีของต้าหมิงครั้งนี้สร้างระเบิดสายฟ้าที่รุนแรงจนม่านพลังของสังเวียนโลหิตสั่นใหว แสงสว่างสีทองสาดส่องออกมาทำให้ผู้คนพากันแสบตาอย่างมาก

        ไม่นานเมื่อแสงสว่างสีทองหายไปผู้คนก็สามารถมองเห็นอสูรคลั่งที่ยืนอยู่บนสนามประลองพร้อมกับถือแหวนมิติและป้ายคำสั่งของจักรพรรดิอสนีเอาไว้อยู่

        “บัดซบอสูรคลั่งนำป้ายคำสั่งมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ไม่งั้นเจ้าจะได้เจอดีแน่” เหล่ยเฟิงคำรามออกมาด้วยความโกรธเมื่อเห็นป้ายคำสั่งของจักรพรรดิอสนีตกอยู่ในมือของอสูรคลั่ง

        “ถ้าเจ้ามีปัญญาก็เข้ามาเอาเอง” ต้าหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “นี่เจ้า!!!!!!” เหล่ยเฟิงหน้าเสียทันที พลังของอสูรคลั่งที่แสดงออกมาใครๆต่างก็ต้องตื่นตระหนกทั้งนั้น

        “หึ สวะยังไงก็ยังเป็นสวะอยู่วันยังค่ำ” ต้าหมิงเค้นเสียงอย่างเหยียดหยามออกมาก่อนจะเดินจากไป

        “บ้าไปแล้วอสูรคลั่งเอาชนะได้จริงๆ”

        “บัดซบข้าลงเดิมพันข้างเหล่ยจั่วหมดหน้าตัก”

        “ฮ่า ฮ่า โชคดีที่ข้าลงข้างอสูรคลั่งทำให้ข้ารวยเหรียญทองแล้ว” เสียงของผู้คนที่ยืนดูการประลองอยู่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

        “ความสามารถของอสูรคลั่งน่าหวาดกลัวมากจริงๆ” ฉื่อเล่อกล่าวด้วยสีหน้าหวาดกลัว

        “จั่วหยานเจ้ายังคิดว่าอีกฝ่ายด้อยกว่าเจ้าอีกหรือไม่” หมิงเย่กล่าวพร้อมกับหันมาทางจั่วหยานที่ใบหน้าเขียวไปแล้ว

        “จำไว้ทีหลังอย่าได้พ่นอะไรออกมาถ้าตัวเจ้ายังไม่รู้จักอีกฝ่ายดี” หมิงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        แม้จั่วหยานจะเป็นศิษย์ของจักรพรรดิวิญญาณแล้วยังไงด้วยพรสวรรค์ของนางและสถานะของนาง เพียงพอแล้วจะเหนือกว่าจั่วหยาน

        “พลังนั่นทำไมข้าถึงดูคุ้นตายิ่ง” มั่วซูที่ดูการประลองอยู่กล่าวขึ้น

        “นั่นสินะ แต่ว่าตอนนี้ชื่อเสียงของอสูรคลั่งคงโด่งดังไปทั่วแล้ว แถมพวกเราเองก็คงไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้แน่” กู่หลางกล่าว

        “ไม่ต้องกังวลเมื่อมิติลับถูกเปิดออกเจ้านั่นจะต้องไปแน่เมื่อถึงตอนนั้นเราค่อยจัดการมันก็ยังไม่สาย” หยางเซิ่นคำราม

        การตายของเหล่ยจั่วและสูญเสียป้ายคำสั่งจักรพรรดิอสนีไปทำให้ผู้คนในอาณาจักรอสนีที่อยู่ในเมืองอสูรราตรีต้องโกรธแค้นอสูรคลั่งอย่างมาก