การละเล่นของพระเจ้า

ตอนที่111สกิลที่เข้าสู่ระดับตำนานอีกอัน

“โฮกกก”

“เจ้าพวกบ้าใจเย็นเว้ย”เหล่าปีศาจโบราณคำรามออกมาอย่างดุร้ายและพยายามที่จะออกจากแรงกดดันของผมผมตอนนี้ค่อยข้างหงุดหงิดและตะโกนออกมาสุดเสียง

“มนุษย์เจ้าต้องระวังหน่อย”

“รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนในการควบคุมพลังนี้”ลูซีเฟอร์กระโดดเข้ามาด้านข้างผมและพยายามที่จะหยุดผมและผมก็พยักหน้าตอบพร้อมสะบัดมือปลดปล่อยพลังที่รุนแรงออกมากดทับพวกมันทุกคนลงไปแรงกว่าเดิม

“นายท่าน”

“ปล่อยเขาดูที่พวกนั้นสิ”เบลเซบับพุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วแต่ถูกลูซีเฟอร์หยุดไว้พร้อมชี้ไปที่เหล่าปีศาจโบราณที่ร่างกายกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

“อาซาเซลส่งค่าสถานะของนายมาสิ”

“ได้แน่นอน”ผมพูดออกมาอย่างจริงจังเพราะพลังผมลดลงอย่างรวดเร็วอาซาเซลส่งค่าสถานะเข้าสู่ร่างกายของผมอย่างรวดเร็ว เมื่อพลังจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาพลังที่ผมใช้ก็รุนแรงขึ้นเป้นห้าเท่า

“คุณได้ทำการก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งสกิล”

“คุณได้รับสกิลระดับตำนาน”

“สกิลทั้งย่อยทั้งสามจากสกิลพลังจิตถูกทำลายได้ถูกสร้างไหม”

“สกิล พลังจิตแห่งราชันย์ ใช้ 50ปัญญาเพื่อใช้สกิลนี้”

“เลเวล70 สมุทร เวเดฟ อายุ20ปี(ผู้พิชิตมังกร)(ผู้พิชิตราชินีมด)(รับคำอรพรจากปีศาจ)

พลังกาย179 ปัญญา 232 จิตใจ180

สกิล 1 ความตายแห่งเทพ(ตำนาน) 2 พลังจิตแห่งราชันย์(ตำนาน)3 สร้างอัศวินแห่งความตาย(สมบูรณ์)สกิลพิเศษคลื่นมังกรทำลายล้าง(สมบูรณ์) สกิลพิเศษปัญญาแห่งผู้รับรู้(ไม่สามารถเพิ่มระดับได้)

“ตูมมม”

“สุดยอดเลยแหะ”มันเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นตอนนี้สกิลพลังจิตที่ใช้ไปอย่างต่อเนื่องมันจึงได้พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วและเลื่อนเข้าสู่ระดับตำนานพลังที่รุนแรงกระแทกเข้าใส่เหล่าปีศาจโบราณอย่างรุนแรงจนเกิดระเบิดขึ้น

“ขอโทษๆ”

“สกิลเจ้าพัฒนาสินะ”ผมรีบลดพลังลงอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้พลังของผมมันรุนแรงมากลูซีเฟอร์ที่อยู่ด้านข้างถามออกมาด้วยสีหน้าสับสน ผมพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“อีกไม่นานพวกนี้ก็คงหายแล้ว”

“ดี”ผมหันไปพูดกับลูซีเฟอร์ก่อนที่จะยิ้มออกมาไม่นานก็สมบูรณ์ทุกคนถูกรักษาจนหายสนิทตอนนี้ผมมุ่งหน้าออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็วและกลับมาที่ห้องของผมและนอนเพราะตอนนี้ผมง่วง

“เขาคงหมดพลังไปเยอะปล่อยเขาพักเถอะ”

“พวกเราเองก็ควรพักนะ”เบลเซบับพยายามที่จะพูดบางอย่างแต่ก็ถูกลูซีเฟอร์ขัดเอาไว้เมื่อมันได้ยิงก็พูดออกมาเช่นกันหลังจากนั้นเหล่าปีศาจทั้งหมดก็ได้เข้าสู่การหลับไหล

“เขาดูเหนื่อยนะ”

“ปล่อยเขาพักบางเถอะ”ภรรยาทั้งสามจ้องมองมาที่ผมและจ้องมองผมตอนนี้กำลังนอนอยู่เวฟพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะลุกขึ้นไปทานอาหาร

“อร่อยดีนะ”

“จริงเหรอ”ไม่นานผมก็ตื่นผมถูกเรียกให้มาร่วมทานอาหารด้วยเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิตเลยแต่ผมก็ยังง่วงอยู่ดีแต่เวฟที่เป็นคนทำหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

“อีกสองเดือนพวกเธอก็คลอดลูกของผมแล้วสินะครับ”

“อือ”ผมถามออกมาอีกครั้งอย่างจริงจังทั้งสามพยักหน้าตอบแต่อีกสองเดือนจะเป็นการประเชิญหน้ากับสงครามครั้งใหญ่ผมจำเป็นที่จะต้องแข็งแกร่งกว่านี้อีกเพื่อพวกเธอทั้งสามเพื่อลูกของผมและเพื่อคนของผมและตอนนี้ผมจำเป็นคือการไปหาดันเจี้ยนที่จะเพิ่มพลังให้ผมมากกว่านี้ ตอนนี้ผมสามารถให้ปีศาจโบราณค่อยดูแลที่นี้ได้

“พวกเธอพักผ่อนก่อนเถอะตอนนี้ท้องใหญ่มากแล้วนะ”

“อือ”ผมพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเมื่อทั้งสามได้ยินก็พยักหน้าตอบเพราะพวกเธอจำเป้นที่จะปกป้องลูกของผมให้ดีที่สุด

“ตอนนี้ผมขอไปด้านนอกก่อนนะ”

“ได้”ผมพูดออกมาอีกครั้งเมื่อพาพวกเธอมานั่งบนเตียงเมื่อทั้งสามได้ยินก็ยิ้มก่อนที่ผมจะมุ่งหน้าออกไปอย่างรวดเร็วด้วยพลังของสกิลพลังจิตแห่งราชันย์ทำให้ผมเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วไม่นานก็มาถึงยังบ้านของปีศาจโบราณ

“มนุษย์เจ้าตื่นแล้วหรือ”

“ใช้แล้วตอนนี้ผมมีอะไรจะคุยกับพวกคุณด้วย”เมื่อผมมาถึงอาซาเซลก็ถามออกมาด้วยสีหน้าจริงจังผมพยักหน้าตอบและพูดออกมาอย่างจริงจังทำให้เหล่าปีศาจทั้งหมดเต็มไปด้วยความประหลาดใจและมุ่งหน้ามาหาผม

“โคริ ลูซีเฟอร์ อาซาเซล เท็มเพสเบลเซบับ ม็อกกี้ ผมต้องการให้พวกคุณอยู่ที่นี้”

“มนุษย์เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่”ผมพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังและเรียกชื่อของแต่ละคนอย่างรวดเร็วเมื่อคนที่ถูกเรียกได้ยินพวกมันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และยายามที่จะพูดบางอย่าง

“ผมจะออกไปหาดันเจี้ยนที่แข็งแกร่งและมันต้องแข็งแกร่งพ่อที่จะทำให้ผมพัฒนาอย่างไร้ขีดจำกัด”

“ข้ามีที่จะแนะนำนะ”ผมพูดออกมาอีกครั้งเมื่อทุกคนได้ยินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและเข้าใจว่าตอนนี้ผมยังอ่อนแอเกินไปอาซาเซลพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อทุกคนได้ยินก็จ้องมองมาที่ผม

“มันอยู่ที่ป่าปีศาจน่าจะเรียกว่าอดีตป่าปีศาจละนะ”

“นายนำทางให้ผมได้ไหม”อาซาเซลยิ้มและพุดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเมื่อผมได้ยินผมเต็มไปด้วยความสนใจและถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นและผมก็ถามออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง อาซาเซลยิ้มและพยักหน้าตอบ