วันรุ่น วัยฝัน และวันเติบโต

เช้าวันนี้เชอรีนไม่ได้มาโรงเรียน ทำเอาเพื่อนสงสัยว่าเธอหายไปไหน 

ฮานจึงโทรหาเธอ แต่เธอก็ไม่ได้รับสาย จากนั้นจึงส่งข้อความถาม

ในไลน์ แต่เธอก็ไม่ได้อ่านและไม่ได้ตอบกลับมาแต่อย่างใด 

ที่โรงอาหารทั้ง 4 คน เคน ฮาน เบน เจอาร์ ต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น 

เชอรีนไม่มาโรงเรียนแบบไม่บอกกล่าว แถมยังติดต่อไม่ได้ 

เพื่อนเลยตกลงกันว่าเย็นนี้จะไปถามหาเชอรีนที่ร้านเจมส์ 

เมื่อมาถึงร้านไม่เจอทั้งเชอรีนและเจมส์ เพื่อนจึงถามพนักงานที่ร้าน 

ได้ความว่าตอนนี้เจมส์ป่วยหนัก อยู่ที่โรงพยาบาล เชอรีนกับแม่ 

น่าจะอยู่ที่โรงพยาบาล เพื่อนๆเลยตัดสินใจจะไปเยี่ยมเจมส์ 

พอมาถึงโรงพยาบาล ก็เห็นเชอรีนกับแม่เฝ้าเจมส์อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

เพื่อนก็เข้ามาสวัสดีแม่ และเข้ามาหาเชอรีน นั่งลงข้างโดยไม่พูดอะไร

เชอรีนหน้าตาเคร่งเครียด น้ำตาคลอ นั่งกุมหน้าอยู่อย่างนั้น

ซักพักหมอก็เดินออกมา แจ้งว่าเจมส์ได้อจากไปแล้ว 

แม่กับเชอรีนก็ได้ร้องไห้ออกมากันอย่างหนัก เพื่อนๆ เลยช่วยหันปลอบ

เคนพาแม่มานั่งที่ม้านั่ง ฮานพยุงเชอรีนมานั่งเช่นกัน 

เบนกับเจอาร์หาทิชชูและน้ำมาให้ เพื่อนนั่งปลอบแม่กับเชอรีนอยู่ซักพัก 

เคนก็เลยเรียกรถให้มารับ พาแม่และเชอรีนกลับมาส่งที่บ้าน 

งานศพของเจมส์ถูกจัดขึ้น เพื่อนๆมาร่วมงานศพของเจมส์ 

เพื่อนๆเป็๲ห่วงเชอรีนมาก ต่างมากันมาหาเชอรีนทุกวัน 

มาคอยช่วยงาน มาคอยอยู่เป็๞เพื่อน ทุกวันของงาน

เมื่อที่บ้านตาของเชอรีนรู้ว่า ก็มาร่วมงานไว้อาลัยเจมส์เป็๲ครั้งสุดท้าย 

หลังจากงานศพเจมส์ เจมส์ส่งต่อร้านให้กับหุ้นส่วนทำร้านต่อ

คุณตาให้แม่กับเชอรีนย้ายกลับมาอยู่ที่บ้าน ให้รถมารับมาส่งเชอรีน 

ไปกลับที่โรงเรียนแทน เชอรีนจึงไม่ค่อยได้ไปเจอเพื่อนๆที่เซฟเฮ้าทุกวัน

เหมือนเมื่อก่อน เชอรีนก็ค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยพูดค่อยและสดใสเหมือนทุกที 

เพื่อนๆค่อนข้างเป็๲ห่วงเชอรีน พยายามทักทาย พยายามชวนคุย 

อยากให้เธอกลับมาร่าเริงสดใสได้อย่างก่อน 

1 เดือนผ่านไป 

" วันนี้มามั้ย " เคนชวนเชอรีน หลังจากที่ไม่ได้มาซักพัก 

" อื้มได้ เดี๋ยวโทรบอกที่บ้านว่าจะกลับเอง " เชอรีนตอบ

ทุกคนก็มาเล่นเกมที่เซฟเฮ้าชั้น 39 ของเคนเหมือนก่อนหน้านี้ 

๰่๭๫ค่ำ เคนชวนเชอรีนออกไปข้างนอกบอกว่ามีอะไรให้ดู 

แล้วเคนก็พาเชอรีนขึ้นไปชั้นดาดฟ้า มีฝ้าเป็๲กระจกใส 

มองเห็นวิวเมืองได้ไกลสุดลูกหูลูกตา 

" สวยมั้ย " เคนถาม

เชอรีนตื่นเต้นกับวิวตรงหน้าที่มองเห็นตึกสูง ไฟระยิบระยิบ 

" โหวววว ไม่นึกว่าเมืองเราจะสวยขนาดนี้นะเนี่ย " เชอรีนตอบด้วยความตื่นเต้น 

" ในเมืองสว่างเกินไป มองไม่เห็นดาว " เคนบอก 

" ก็สวยคนละแบบนะ ในเมืองดูมีชีวิตชีวา ส่วนบนเขาดูสงบ " เชอรีนกล่าว 

" แล้วเธอชอบแบบไหนมากกว่ากัน " เคนถาม 

" เลือกยากจัง....ถ้าให้เลือกเหรอ คงเป็๞ดาวเป็๞เขา มันทำให้คิดถึงคนที่จากไป

ไกลแสนไกล เมื่อมองขึ้นไปก็จะได้เห็นว่าเค้าอยู่บนนั้นเสมอ และเค้าก็มองฉัน

อยู่เหมือนกัน " เชอรีนตอบ 

เคนพูดขึ้นว่า " ฉันก็อยากให้เธอรู้ว่าฉันจะเป็๞ดาวหนึ่งดวงบนนั้นให้เธอ 

ไม่ว่าจะจากไปไกลแสนไกลยังไง อยากให้เธอรู้ไว้ว่าฉันจะอยู่ตรงนั้นเป็๲กำลังใจให้เธอเสมอ "

เมื่อพูดจบ เชอรีนก็หันหน้ามามองเคนที่นั่งอยู่ข้างๆ และกำลังจ้องมองที่เธอ 

อยู่ๆ เคนก็ค่อยๆโน้มตัวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ แล้วเคนก็ค่อยๆจูบเธอเบาๆ 

ปากของทั้งคู่ประกบกัน เคนค่อยๆขยับช้าๆ เชอรีนค่อยๆหลับตาลง

และเธอก็จูบเขาตอบเบาๆ