ไม่มียังไม่ได้คิด

ข้างในผนึกที่มืดมิดแทบจะไม่มีแสงสว่างเลย มีเพียงจุดเดียวเท่านั้นที่มีแสงสว่างส่องลงมาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบได้บ้าง และณ ใจกลางของแสงนั้นมีร่างของคนอยู่สามคน ชายหนึ่ง หญิงสอง ใช่แล้ว นี้คือข้างในผนึกที่ได้ผนึกจอมมารเอาไว้ในตัวของผู้กล้า นั้นเอง

"พี่ชายคะ เป็นอย่างไรบ้างคะพลังของ เนตรสังหารเทพ"

ทันทีที่จอมมารลืมตาขึ้น หนึ่งในน้องสาวของเขาก็ถามออกมาด้วยความสงสัยทันทีโดยลืมสังเกตุว่าหน้าของจอมมารนั้นซีดลงเล็กน้อย

"...."

จอมมารไม่ตอบแต่กระอักเลือดออกมาเล็กน้อย นั้นทำให้น้องสาวทั้งสองนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันทีต้องพูดว่าตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยมีอะไรทำให้ พี่ของเพวกเธอบาดเจ็บมาก่อน แม้แต่การล่วงหล่นยังทำได้แค่แผลเล็กน้อยเท่านั้น สำหรับพวกเธอทั้งสองคนนั้นพี่ชายของเธอ เปลียบดังขุนเขาที่ไม่มีวันถูกทำลาย ดังนั้นการเห็นพี่ชายกระเลือดแม้จะเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้พวกเธอ ตกใจเกินเหตุมาก

"พี่!! เป็นอะไรหรือป่าว "

ทั้งคู่ตะโกนออกมาพร้อมกัน และเข้าไปหาจอมมารทันที แต่จอมมารนั้นกลับยกมือห้ามเอาไว้พวกเธอจึงมองหน้ากัน และไม่พยายามจะเข้าใกล้อีก ทางจอมมารพอเห็นทั้งสองมองเขาด้วยท่าทางที่เป็นห่วงเกิดเหตุจึงถอนหายใจออกมาและอธิบายให้พวกเธอฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น

"เรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะว่าร่างแยกนั้นมันสร้างออกมาแบบขอไปทีเกินไป พอรับพลังโจมตีที่แรงเกินไปทำให้จิตสำนึกที่แบ่งออกไปเพื่อคุมร่างแยกนั้นได้รับความเสียหายเพราะร่างอ่อนแอเกินไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อีกอย่างนั้นเป็นแค่ส่วนเล็กๆเท่านั้นโดนแค่นี้แค่หายใจไม่กี่ทีก็หายแล้ว"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของจอมมารน้องสาวทั้งสองของจอมมารจึงผ่อนคลายลง จอมมารเห็นดังนั้นจึงกล่าวต่อ

"ส่วนเรื่องเนตรสังหารเทพนั้น หึๆ ถึงจะไม่ได้แกร่งเท่าที่คาดไว้แต่ก็จัดอยู่ในระดับที่ใช้ได้ ตอนนี้พวกเรามีไพ่เหนือกว่าพวกมันแล้ว การเตรียมการทั้งหมดใกล้เสร็จแล้วที่เหลือก็คือให้พวกมนุษย์ ร่วมมือกัน แค่นั้นเรื่องนี้ปล่อยผู้กล้าจัดการ ข้าแอบทำอะไรไว้นิดหน่อยกับผู้กล้า "

จอมมารพูดแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ในตอนสุดท้าย น้องสาวทั้งสองหลังจากฟังทั้งหมดแล้วพวกเธอก็มองหน้ากันเล็กน้อย และพยักหน้าให้กันก่อนจะหันมามองจอมมารอย่างมีความหมาย สายตานั้นทำให้จอมมารรู้สึกแปลกๆ

"เอ๊ะ?" *-*?

จอมมารสงสัยจนต้องสงเสียงออกมา

"พี่ชายได้ออกไปข้างนอกแล้ว..พวกเราละ พวกเราก็อยากออกไปเที่ยวบ้างอะ"น้องสาวที่ใส่เสื้อแขนยาวสีเขียวผมสีน้ำตาล ตาสีแดง พูดออกมาพร้อมกับมองมาที่จอมมารด้วยสายตาที่ทำให้จอมมารไม่สามารถปฏิเสธได้"อะ"จอมมมารร้องออกมาเบาๆ ก่อนจะมองน้องสาวอีกคนก่อนจะถูกมองด้วยสายตาเหมือนกันเธอยกมือสองข้างกำหมัดไว้ข้างตัวและพยักหน้ารั่วๆ "เอ่อ...." 0-0 จอมมารพูดไม่ออกซะแล้ว

"นะคะ..พ..พี่"และแล้วน้องสาวที่ใส่เสื้อสีม่วงที่เอาแต่พยักหน้าเมื่อกี้ก็พูดออกมาเธอเป็นคนที่พูดน้อยและขี้อายไปบ้างจึงไม่ค่อยกล้าขอพี่ชายเธอตรงๆ แต่พอเธอหยุดพยักหน้าและจ้องหน้าจอมมารด้วยสายตาคาดหวังพลางพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆ นั้นทำดาเมจใส่จอมมารอย่างแรง

"ได้เลย....."จอมมารตอบออกมาทันทีอย่างเลื่อนลอยก่อนจะรู้สึกตัวว่าตกหลุมพลางเข้าแล้วเพราะน้องสาวทั้งสองคนแปะมือกันและยกนิ้วโป้งให้กันจอมมารที่รู้สึกตัวก็พูดออกมาว่า"เห้ยเดี๋ยวไม่ใช่นะเอ่อ...."เหมือนจะไม่ทันแล้วเอาเถอะ จอมมารได้แต่คิดเท่านั้นก่อนจะตอบไปสั้นๆ "ได้"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ณ บ้านผู้กล้า

ตอนนี้เป็นเวลาสามวันหลังจากที่ทุกๆ คนถูกส่งกลับมาที่บ้านของผู้กล้า เพียงสิบนาทีหลังจากถึงบ้าน ผู้กล้าก็ฟื้นตื่นขึ้นมาอยู่ในสภาพปกติไม่มีอะไรผิดปกติยกเว้นแต่เขาดูเศร้าหมองอยู่เล็กน้อย หลังจากที่โรสและแองเจล่ารู้ว่าผู้กล้าฟื้นแล้วก็ตื่นเต้นจนวิ่งเข้าไปกอดผู้กล้าทันที และทำการบ่นผู้กล้าเล็กน้อย

ส่วนลินลี่นั้นใช้เวลา หนึ่งวันกว่าจะฟื้นตื่นในตอนที่เธอตื่นนั้นตรงกับตอนที่ผู้กล้าไม่อยู่พอดีเนื่อจากผู้กล้าถูกเรียกตัวไปคุยกับผู้นำองค์กร SCP แม้จะมึนงงไปบ้าง แต่เขาก็ได้ตามนัดแบบไม่ถามอะไรสักคำ และขอให้โรสกับแองเจล่าดูแลลินลี่ต่อจากเขา

ลินลี่ในตอนนี้นั้นดูแปลกไปมาก เธอวิตกกังวลมากเอาแต่ร้องเรียกหาผู้กล้าแม้ทั้งโรสและแองเจล่าจะอธิบายถึงสถานะการตอนนี้แล้วก็ตาม เธอก็ยังคงร้องให้และโวยวายจนในที่สุดแล้ว โรสต้องออกไปตามผู้กล้ากลับมาทันที

.

.

.

.

"คุณผู้กล้าครับผมต้องขอโทดสำหรับการกระทำอันไร้มารยาทก่อนหน้านี้ด้วยครับ"แจ็คพูดพร้อมก้มหัวขอโทดอย่างจริงใจ

ผู้กล้ามึนงงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเขารับขอโทษเอาไว้แบบ งงๆ และไม่ถามหาเหตุผลอะไรอีก ก่อนจะเข้าเรื่องทันที

"เจ้าเรียกข้ามามีอะไร?"

ผู้กล้ากล่าวตัดเข้าประเด็นหลักทันที

"คือเรื่องแผนการต่างๆหนะครับ..."

ใช้เวลาเพียงไม่นานเท่านั้นก็อธิบายแผนการส่วนใหญ่ให้ผู้กล้าเข้าใจได้แล้ว ดูเหมือนผู้กล้าจะเข้าใจง่ายกว่าที่คิดเยอะมากเขาตอบรับแผนการทั้งหมดอย่างใจเย็นโดยไม่ถามกลับแม้แต่ครั้งเดียว

"แผนการทั้งหมดก็ประมาณนี้ครับ"

"งั้นข้าขอสรุปนะหน้าที่ของข้าที่ต้องดำเนินแผนนี้คือ การเจรจากับพวกหัวแข็งโดยไม่มีความช่วยเหลือจากเจ้าเท่านั้นสินะ?"

"ครับพวกผมไม่สามารถช่วยอะไรได้มากนักตอนนี้งานที่มีก็ค่อยข้างมากแล้วครับบวกกับในประเทศจีนนั้น เป็นประเทศของผู้ฝึกตนส่วนใหญ่พวกเขาไม่ชอบพวกเรานัก....จึงไม่สามารถช่วยหรือให้ความช่วยเหลือได้มากในเวลาแบบนี้ครับ"

"อืม ได้เจ้าจะให้ข้าไปเมื่อไหร่?"

"หลังจากนี้อีกประมาณหนึ่งเดือนครับ"

"อืมแล้วเรื่อง-"

"มาสเตอร์แย่แล้วค๊าาาาาาาาาาาา!!"

ผู้กล้ายังพูดไม่ทันจบประโยค ก็มีเสียงของโรสขัดขึ้นมาก่อน ตอนนี้โรสมีรูปร่างเป็นเงาอยู่ที่พื้น ก่อนที่เงาพวกนั้นจะค่อยๆ รวมกับแล้วคืนร่างเป็นโรสร่างเด็กเหตุผลที่โรสต้องแปลงร่างเป็นเงาเข้ามาเพราะว่าตอนนี้เธอรีบสุดขีดจนต้องลอบเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เธอจะทำได้

"มาสเตอร์แย่แล้วค่ะ"

แม้การมาของโรสจะทำให้ผู้กล้าตกใจเล็กน้อยก็ตามแต่ผู้กล้ายังคงสงบ ก่อนจะมองโรสที่ท่าทางราวกับฟ้าจะถล่มก่อนจะถามขึ้น

"มีอะไรเกิดขึ้นโรส? ทำไมเจ้าต้องร้อนรนนัก"

"ลินลี่คะ ลินลี่ เธอฟื้นแล้ว"

"ลินลี่ฟื้นแล้วก็ดีแล้วนี้ ?"ผู้กล้าพูดออกมาแบบไม่เข้าใจนัก

"ลินลี่ตอนนี้เธอกำลังตื่นกลัวและอาละวาดให้แล้วคะ เธอเอาแต่เรียกมาสเตอร์"

"หือ?" ทันทีที่โรสพูดจบผู้กล้าลุกขึ้นทันทีไม่รอช้าจัดตัวโรสที่กำลังแตกตื่นก่อนจะหายไปในอากาศทันที ทิ้งให้แจ็คนั้งมองตาปลิบๆอยู่อย่างนั้น

"เอ่อ..ผู้กล้าครับแล้ว.....เรื่องที่เรากำลังคุยกับละครับ" 0-0

แจ็คพูดออกไปอย่างหน้าสงสารในห้องอันว่างเปล่าที่เหลือเพียงเขาคนเดียว

.

.

.

.

.

.

ทางผู้กล้านั้นเพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้นเขาก็กลับมาถึงบ้านเขาแล้ว เขาตรงไปในห้องที่ลินลี่หลับอยู่ก่อนหน้านี้ทันที ระหว่างที่เขากำลังเดินอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงลินลี่ตะโกนโวยวายอยู่ตลอดเวลา

ปัง

"เป็นอะไรไปลินลี่ มีอะไรผิดปกติงั้นหรอ?"

ผู้กล้าผลักประตูเข้ามาเสียงดังและพูดขึ้นก่อนจะมองสำรวจรอบห้องที่ดูเละเทะอยู่พอสมควร ทันทีที่ลินลี่เห็นผู้กล้าเธอก็วิ่งเข้ามาหาผู้กล้าทันทีเธอกอดผู้กล้าแน่น

"เป็นอะไรหรือแม่หนูน้อย"

ผู้กล้ากล่าวถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพลางลูบไปที่หัวลินลี่อย่างอ่อนโยน ลินลี่เริ่มร้องให้ เธอเริ่มพูดด้วยเสียงสะอื้น

"พี่..อึก....ชาย....อึก....พี่ชาย......พี่ชาย...จะ....ไม่...อึก...ทิ้งหนูไปแบบที่พ่อแม่ทิ้งหนูไปใช่ไหม"

"ไม่มีทางที่พี่จะทิ้งลินลี่ไปหรอกนะ ไม่ว่าะเป็นลินลี่ โรสหรือแองเจล่า พี่ชายจะไม่ทิ้งใครไปเด็ดขาด"

"แต่....แต่ๆ....อึก....เพื่อนพี่ชายบอกกับหนูว่าพี่จะทิ้งหนูไปถ้าหนูไม่เก่งขึ้น....หนู...หนู...หนูสัญญาวาจะเก่งขึ้นนะ....เพราะงั้นอย่าทิ้งหนูไปเลย"

"เพื่อน? จอมมาร?...ไม่ลินลี่ พี่ชายจะไม่ทิ้งลินลี่ไปไหนแน่นอน"

'จอมมาร!!! เจ้า!!!'ผู้กล้าตะโกนอยู่ในใจ จอมมารที่ได้ยินจึงตอบกลับมาด้วยเสียงที่ไม่พอใจ

'เจ้า.......เจ้า.....เจ้า...อะไร? ข้าพูดความจริงที่เจ้ารู้อยู่แล้วเท่านั้นสักวันนึงเจ้าจะต้องทิ้งนางไปแน่แม้เจ้าจะฝืนดึงนางไปด้วยถ้านางไม่เก่งขึ้น นางก็จะได้ตายอยู่ในอ้อมกอดของเจ้า!! เหมือนกับที่ผ่านมา!! ถ้าไม่พอใจข้านักก็จงแข็งแกร่งขึ้นซะ แข็งแกร่งเพื่อปกป้องคนที่สำคัญกับเจ้า'

'....'สิ่งที่จอมมารพูดออกมาทำให้ผู้กล้าหมดคำพูด

'ข้าเป็นคนลงคำสาปเล็กๆเอาไว้เอง เจ้าแก้มันเองแล้วกัน'

"หืม?...คำสาป"

ผู้กล้าสังเกตุเห็นสิ่งที่คล้ายรอยสักรูปดอกไม้แปลกประหลาดอยู่บริเวรหลังต้นคอของลินลี่ ซึ่งมันไม่เคยมีมาก่อนผู้กล้าก็สามารถรู้ได้ทันทีถึงชนิดของคำสาปนี้ นี้คือคำสาปขั้นต่ำที่จะไม่มีพลังมากพอที่จะฆ่าคนๆนึง แต่มีพลังพอที่จะดึงความรู้สึกด้านลบออกมา และทำให้มันรุนแรงขึ้น เมื่อเห็นดังนั้นผู้กล้าไม่รอช้า เขารีบร่ายเวทชำระล้างออกมาทันที

ทันทีที่ร่ายเวทกลุ่มก้อนพลังงานสีดำค่อยๆลอยออกมาจากรอยสักจากนั้นไม่นานรอยสักก็เริ่มเลือนหายไป แม้คำสาปจะหายไปแล้วแต่ลินลี่ยังคงกังวลอยู่เธอจึงยังคงกอดตัวของผู้กล้าเอาไว้แน่นพร้อมร้องให้ออกมา 

"ข้าเคยบอกแล้วว่าจะไม่ทิ้งผู้ใดเด็ดขาด"

ผู้กล้าพูดพร้อมกับค่อยๆลูบหัวลินลี่อย่างอ่อนโยน

.

.

.

ใช้เวลาไม่นานหลังจากนั้นก็ทำให้ลินลี่สงบลงได้เพราะผลของคำสาปได้หมดไปแล้ว ผู้กล้าจึงเดินทางไปหาแจ็คอีกครั้งหนึ่งเพื่อคุยธุระต่อให้จบ ซึ่งสิ่งที่ผู้กล้าพูดออกมาทำให้แจ็คเข้าใจว่า ผู้กล้านั้นเป็นคนที่เคร่งเรื่องมารยาทขนาดไหน

"แจ็คข้าต้องการ ให้เจ้าสอนข้าเกี่ยวกับ มารยาทต่างๆ ที่จำเป็นต่อการขอความช่วยเหลือครั้งนี้อย่างระเอียด และวิธีการอ่านด้วย"

"อ่า......ครับ?"

"ข้าบอกว่าข้าต้องการ..."

"ไม่ต้องพูดอีกรอบหรอกครับ ผมเข้าใจแล้ว"

เมื่อผู้กล้าเห็นว่าแจ็คนั้นดูไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาต้องการจึงจะพูดอีกครั้งเพื่อจะได้เข้าใจตรงกัน แต่กลับถูกแจ็คห้ามไว้อย่างไม่รู้สาเหตุ

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________