“น้องชินครับ” “ครับพี่โบว์” “พี่มีเื่รบกวนหน่อย เอาเอกสารไปเคลียร์เงินกับแผนกการเงินให้พี่หน่อยซิ เหมือนยัยวรรณมาทำงานแล้ว พี่รบกวนด้วยนะ” “ได้ครับ” ชินภัทรมีความรู้สึกเหมือนตื่นเต้นดีใจที่จะได้เจอพี่วรรณอีกครั้ง เพราะยังหาโอกาสคุยกันไม่ได้เลย รีบรับเอกสารแล้วเดินไปยังสำนักงานของฝ่ายบริหาร แต่อีกใจเราจะมองหน้า และ กล้าพูดกับพี่วรรณหรือเปล่านี้ “สวัสดีครับ ผมมาติดต่อแผนกการเงินครับ” วรรณได้ยินแล้วหันมองไปยังชินภัทร ใแล้วก็ตื่นเต้นพูดไม่ออก “ทางนี้เลยคะติดต่อน้องวรรณผู้น่ารักของเรา” เสียงพี่แก้วหัวหน้าแผนกอวยลูกน้องตัวเอง ชินภัทรเดินตรงไปนั่งตรงหน้าวรรณรส โดยไม่ได้เกรงกลัววรรณรสแต่อย่างใด แต่อีกฝ่ายกลับหันหน้าหนี “ผมมาเคลียร์บิลเมื่อคืนและส่งเงินส่วนที่เหลือคืนครับ” “วางไว้บนโต๊ะได้เลย กลับได้เลยคะ เดี๋ยวพี่ตรวจเอกสารแล้วก็โทรแจ้งคะ” “ไม่ได้ครับผมต้องตรวจก่อนว่าเงินที่ผมรับมากับพี่รับจากผมตรงกันหรือเปล่า แล้วผมก็ต้องเซ็นต์ชื่อด้วย “ชินภัทรไม่ยอมกลับ และพยายามจะหันไปมองหน้าของวรรณรสและให้หล่อนสบตาให้จนได้ ระหว่างที่ตรวจสอบเอกสารอยู่นั้น ชินภัทรพูดกระซิบเบา ๆ “พี่สบายดีนะครับ ทำไม่รับโทรศัพท์ผมละครับที่ผมโทรไปเมื่อวาน ประมาณ บ่ายสอง พี่ดูโทรศัพท์แล้วบันทึกชื่อผมเก็บไว้ด้วยนะ แล้วเดี๋ยวผมจะติดต่อหาพี่นะครับ ถ้าพี่ไม่ยอมบันทึกชื่อผมไว้ ผมจะพูดให้ทุกคนฟังว่าเราไปไหนมาด้วยกันเมื่อคืน” วรรณรสโกรธมากที่ให้เด็กรุ่นน้องอย่างชินภัทรมาขู่ และเหมือนจะทำการ blackmail ตัวเอง “อย่ามายุ่งกับฉันนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านายรีบรับเงินแล้วออกไปจากสำนักงานเดี๋ยวนี้” “เอะสองคนนี้คุยอะไรกัน ทำไมคุยกันเหมือนรู้จักกัน” เสียงพี่แก้วหัวหน้าแผนกพูดเสียงดังขึ้น “เปล่าหรอกครับ ผมเห็นพี่เขาเครียด ๆ ก็เลยอยากให้เขาหายเครียด เลยเล่าเื่น่าตื่นเต้นให้พี่เขาฟังเผื่อเขาจะคลายเครียดได้บ้างครับ” หลังจากนั้นชินก็หยิบกระดาษ short note แล้วเขียนใส่กระดาษไว้ “โทรหาผมด้วยนะสองทุ่ม ผมจะรอ เรามีเื่ต้องคุยกัน” แล้วชินก็เดินออกจากสำนักงานออกไปด้วยใจเริ่งร่าที่สามารถยั่วโมโหวรรณรสได้สำเร็จ ชินครุ่นคิด เวลามองพี่วรรณ ใกล้ ๆ เขาก็เป็คนสวยคนหนึ่งเหมือนกันนะ หน้าทรงรูปไข่ ใบหน้าที่ขาวเนียนโดยไม่ได้ปนเปื้อนด้วยเครื่องสำอางค์ใด ๆ จมูกที่โด่งคมสัน และฟันที่จัดเรียงสวย ตัวเล็กกะทัดรัด และอีกอย่างเรายังเป็คนแรกของเขาด้วย ชินภัทรยิ้มกรุ้มกริ่ม
เวลาตอนนี้ก็เกือบจะสองทุ่มแล้ว แต่วรรณรสไม่มีทีท่าว่าจะโทรหาชินภัทรแต่อย่างไร กลับไม่สนใจด้วยซ้ำ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น “ฮัลโหล สวัสดีคะ ผมเอง อย่าวางสายนะ ผมบอกให้โทรหาผมตอน สอง ทุ่ม ทำไมพี่ไม่โทรพี่อยากให้ผมบอกเื่ของเรากับพี่แก้ว และ ครอบครัวของพี่หรือเปล่า พี่อยากให้ผมทำแบบนั้นใช่ไหม๊ พี่ออกมาเจอผมหน่อยได้ไหม๊ เราต้องคุยกันนะ พี่มาหาผมที่คอนโดนะ ผมจะรอ พี่ออกมาเลยนะ ผมอยากคุยกับพี่เกี่ยวกับเื่เราสองคน
เสียงออดอ้อนของหนุ่มน้อย ทำให้วรรณรสต้องเคลิ้มตาม และก็ต้องจำใจออกมาหาชินภัทรที่คอนโด เสียงเคาะประตูดังขึ้น “มาแล้วครับ เชิญครับ เชิญนั่งตามสบาย” “มีอะไรรีบคุย พี่ต้องรีบกลับ” วรรณรสตัดบทแบบไม่มีเยื่อใยให้ชินภัทร “พี่วรรณ เื่ของเราพี่จะเอายังไง พี่จะให้ผมรับผิดชอบก็ได้นะผมยินดี” “ไม่ต้อง เื่ของเรามันไม่ใช่ความรัก ไม่ต้องมารับผิดชอบพี่ พี่จะคิดว่าทำบุญทำทาน ให้หมามัน แล้วไม่ต้องมาโทรหา ไม่ต้องมาพูดคุย ถ้าไม่จำเป็ พี่ไม่แจ้งความว่าเธอข่มขืนพี่ก็บุญแล้ว เป็ความผิดของพี่ที่ทำตัวเองให้เมาจนครองสติไม่ได้” วรรณรสพูดเพื่ออยากให้เื่นี้จบ ๆ กันไป ตนจะยอมรับความผิดพลาดครั้งนี้เอง “ผมจะพูดความจริงทุกอย่างให้พี่ฟัง พี่จะเชื่อผมหรือเปล่า ก็แล้วแต่พี่ แต่นี้คือความจริง” ชินภัทรมองหน้าวรรณรสแล้วเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้วรรณรสฟัง “ไอ้คนเลวทำเื่เลว ๆ แล้วยังใส่ร้ายป้ายสีให้คนอื่นอีกเหรอ นี้เธอมันยังเป็คนอยู่หรือเปล่า คุณพจน์เขาไม่ใช่คนแบบนั้น พี่ไม่เชื่อใจคนอย่างเธอที่เพิ่งเจอกันได้แค่ 2 วัน แล้วปั้นน้ำเป็ตัวได้ขนาดนี้ ไม่ต้องพูดแล้ว พี่ทนฟังความโกหก พกลมของเธอไม่ไหวแล้ว” วรรณรสตะคอกใส่ ชินภัทร เสียงดัง พร้อมกับสบัดหน้านี้ ชินภัทรโมโหมากคว้าตัวของวรรณรสเข้ามาใกล้ แล้วตะคอกกลับ “ทำไมพี่ไม่เชื่อผม พี่คิดว่าผมเป็คนเลวขนาดนั้นเหรอ พี่ทำไมดูไม่ออกว่าคุณพจน์เขาวางยาพี่แล้วพยายามพาพี่ไปที่อื่น ถ้าผมไม่เป็เห็นก่อน แล้วพี่จะเกิดอะไรขึ้น ต้องตกเป็เมียน้อยเขาเหรอ “ “แล้วมันต่างอะไรกับที่เป็อยู่ตอนนี้” “ก็ผมเป็คนโสด ผมไม่มีพันธะ อะไรกับใคร ผมอยากรับผิดชอบ ทำไมพี่ไม่ยอมให้ผมรับผิดชอบ ผมไม่เข้าใจ” ชินภัทรโมโหมาก และพยายามอธิบายความรู้สึกของตัวเองให้วรรณรสเข้าใจ แต่เ้าหล่อนกลับผลักไส แบบไม่ใยดีเลย “เราจะจบเื่นี้กันแค่ตรงนี้ พี่จะไม่พูดเื่นี้อีก ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมายุ่งกันอีก” วรรณรสพูดตัดบท แล้วเอามือไปคว้ากระเป๋าพร้อมกับจะเดินออกจากห้องชินภัทร ชินภัทรเอามือรวบเอวของหล่อนเอาไว้พร้อมกับมาแนบกับหน้าอกตัวเอง “พี่คิดว่าพี่มาหาผมแบบนี้แล้วจะกลับออกไปง่าย ๆ ได้เหรอ ผมไม่ยอม” ชินภัทรผลักวรรณรสไปที่เตียงแล้วทับร่างของหล่อนเอาไว้ “งั้นพี่ก็มาเป็เมียผมอีกคืนแล้วกัน” วรรณรสพยายามดิ้นแต่ดิ้นเท่าไหร่ก็เหมือนมัดตัวเองให้ใกล้ชินภัทรมากขึ้น ชินภัทรบรรจงจูบตรงปากของวรรณรสอย่างรุนแรง และส่วนอื่นอย่างบ้าคลั่งด้วยความโมโหที่วรรณรสไม่เชื่อในสิ่งที่ตนพูด วรรณรสไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลยในขณะนี้ เพราะไม่สามารถต้านทานแรงของชินภัทรได้ ได้แต่ร้องไห้ออกมาด้วยความแค้น ปล่อยให้ชินภัทรลิ้มรสความสาวของตัวเองอีกครั้ง ส่วนชินภัทรรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขอย่างมากอีกครั้งหลังจากที่ผ่านคืนแรกมาแล้ว ก็เป็อีกหนึ่งคืนที่เขาได้เสียกับวรรณรส เสียงฝ่ามือกระแทกกับใบหน้าอย่างรุนแรง “ไอ้สารเลวแกมันไม่ใช่คน แกทำแบบนี้ทำไม” วรรณรสร้องไห้พร้อมกับเอาผ้าห่มมาปกปิดร่างกายของตัวเอง “ผมจะทำมากกว่านี้หากพี่ยังไม่เชื่อสิ่งที่ผมพูด” ชินภัทร ตะคอกใส่ด้วยความโกรธ วรรณรสรู้สึกเสียใจมาก และโกรธตัวเองที่มาหาชินภัทรในวันนี้ ชินภัทรเดินเข้าไปในห้องน้ำ “นี้เราทำแบบนี้ทำไม เราเป็อะไร ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย” ชินภัทรได้แต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถระงับอารมย์โรกรธของตัวเองได้ วรรณรสรีบเก็บเสื้อผ้ามาใส่อย่างรวดเร็ว พร้อมคว้ากระเป๋าแล้วรีบเดินจากห้องชินภัทรอย่างรวดเร็ว พร้อมกับน้ำตาที่นองเต็มใบหน้า ชินภัทรรีบออกจากห้องน้ำ แล้วรีบใส่เสื้อผ้าลงลิฟท์จากคอนโด เพื่อจะให้ทันวรรณรสแต่ก็ไม่ทัน วรรณรสนั่งรถกลับบ้าน สองแก้มเต็มไปด้วยน้ำตา “ทำไมเราต้องมาหามันนะ ไอ้บ้านี้ อยากฆ่าให้มันตายไปเลย ไอ้คนเลว มันทำแบบนี้กับเราได้อย่างไร ไอ้สารเลว” วรรณรส ด่าชินภัทรในใจ ฝั่งชินภัทร ได้แต่ยิ้มกรุ่มกริ่มกับการได้ปลดปล่อยตามประสาหนุ่มฉรรจ์ที่มีความ้าความสนุก ความตื่นเต้น
254
