Age of war

เสียงเพลงบรรเลงของเปอร์ไซด์ ได้กลายเป็นเสียงบรรเลงขับร้องประกอบการศึกประลอง

ทหารมดเกราะสีดำอันน่าเกรงขามยืนเรียงแถวล้อมเป็นวงกลม

ประดุจกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย

ใจกลางวงกลมขนาดสามสิบเมตรคือแผ่นดินอันแห้งแล้ง

สองบุรุษผู้กล้าหันหน้าเข้าหาด้วยแววตาอันเฉียบคม

ดาบสีดำสี่เล่มถูกชูตั้งท่า

สองดาบตั้งรับ สองดาบพร้อมจู่โจม

ชุดเกราะสีดำเปล่งแสงพร้อมรีดเร้นพลังงานแผ่พุ่งออกจากร่างกาย

อีกฝ่ายไร้ซึ่งชุดเกราะ ไร้ซึ่งเครื่องหุ้มกาย

ใช้เพียงกล้ามเนื้อและทักษะซึ่งผ่านการขัดเกลามาอย่างยาวนานในการรับมือศัตรูคู่ฟ้าที่เก่งกาจ

อาวุธคือตรีศูลที่หยิบยื้มมาจากอริศัตรูคู่ฟ้าตรงหน้า

พวกเขาต่างสูดลมหายใจจนเต็มปอดพร้อมกับเค้นทุกสิ่งที่สั่งสมเพื่อนำออกมาใช้ในศึกประชันสุดท้าย

สายลมพัดโบก คลื่นลมสงบ ราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้

สองบุรุษยืนตั้งท่าทิ้งระยะราวห้าเมตร

ยืนนิ่งจับจ้องใส่กันดุจรูปปั้นหิน

ความตึงเครียดอันไร้ขอบเขตโถมกระหน่ำซัดผ่านเข้าใส่

“...”

หากยืนต่อไปเช่นนี้ คงได้กินเวลาตราบเท่าฟ้าดินสลาย

บานาจึงตัดสินใจเปิดฉากโจมตีก่อน

ใช้ขาดันร่างของตัวเองให้พุ่งออกไปตรงหน้า พร้อมกับแทงตรีศูลออกไปเป็นการหยั่งเชิง

ปลายง่ามปะทะปลายดาบทั้งสองของสเลบ

สเลบจับดาบรับเป็นมุมแทยงอย่างมาดมั่นและกดหัวของตรีศูลให้จมลงดิน ก่อนจะกระโดดเข้าใส่พร้อมกับวาดดาบอีกสองเล่มในมือเข้าโจมตี

บานาเอี้ยวตัวหลบดาบทั้งสองเล่มที่ฟาดฟันเข้าใส่

หนึ่งดาบฟันลงตรง อีกหนึ่งดาบฟันไขว้ทแยงมุมลงจากทางซ้าย

ความเร็วของการฟันดาบนั้น รวดเร็วประดุจประกายสายฟ้าฟาด

อีกทั้งยังแผ่แสงรังสียืดยาว จนยากจะคาดการระยะหลบหลีกที่ปลอดภัยได้

บานาหลับตาแล้วใช้ความรู้สึกรับรู้การโจมตีนั้น

ใบดาบที่สะท้อนแสงพุ่งผ่านปลายจมูก

แสงรังสีจากอีกเล่มวิ่งตัดอากาศผ่านปลายผิวหนัง

มันเป็นการหลบหลีกที่สมบูรณ์แบบจนแม้แต่สเลบยังอดชื่นชมไม่ได้

ในอดีตนั้นบานาไม่สามารถตามความเร็วของสเลบที่สวมเกราะแขนกลทันได้

แต่ปัจจุบันนี้ บานาเริ่มสามารถจับจุดหลบได้แล้ว

ถึงจะมีรอยแผลขนาดเล็กเกิดขึ้นตรงผิวหนังหนาของเขาก็ตามที

"ฮึ่ม! "

เสียงคำรามในลำคอของบานาได้ลอดผ่านดังออกมาสู่ข้างนอก

ตรีศูลของเขาแผ่แสงรังสีเจิดจ้า พร้อมกับแผ่พุ่งพลังงานที่มากล้นออกไป

ปลายสามง่ามซึ่งหักจมลงผิวดินได้ระเบิดออกจากแรงอัดอากาศร้อนที่แผ่กระจายออกมา

ม่านควันธรรมชาติแผ่ลงปกคลุมเบื้องหน้าของบุรุษทั้งสอง

สเลบเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ประสาทสัมผัสรับรู้ของตัวเอง

มือทั้งสี่ตั้งท่าเพื่อเตรียมรับมือการโจมตีของบานา

ในพริบตานั้นเองที่ปลายเท้าอันใหญ่โตของบานาแหวกม่านอากาศพุ่งตรงเข้าใส่

เขาใช้ตรีศูลแทนเสาค้ำ แล้วใช้มันเป็นจุดหมุนเพื่อเหวี่ยงตัวเองในการกวาดขาฟาดโจมตีใส่

ขาที่ใหญ่เท่าหัวของสเลบกำลังจะซัดเข้าตรงที่ใบหน้าของเขา

ในมุมมองของสเลบ ณ เสี้ยววินาทีนั้น ทุกวสิ่งต่างเริ่มเคลื่อนไหวเชื่องช้าลง

ขับดับชุดเกราะจนถึงขีดสุดจนเห็นโลกเป็นเช่นนั้น

เห็นทุกหยาดเหงื่อและเม็ดฝุ่นพงที่กำลังลอยคอได้อย่างชัดเจน

ทุกสิ่งทุกอย่างเลื่อนไหลช้าราวกับถูกหยุดนิ่งเอาไว้

สติและสมาธิได้ถูกขับออกมาถึงขีดสุด

สเลบเคลื่อนใบหน้าหลบให้พ้นจากปลายเท้าของบานาในระยะเพียงหนึ่งมิล

ก่อนที่ภาพและการรับรู้ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ

แรงจากการฟาดขาเป็นวงกว้างนั้น ทำให้เกิดเป็นแรงลมโหมพัดหมอกฝุ่นจนปลิวกระจาย

สเลบไม่รอช้ารีบโจมตีสวนในจังหวะที่บานายังคงอ้าขาอยู่

ดาบทั้งสี่ถูกวาดลวดลายเริงระบำโจมตีอีกครั้ง

สองเล่มเปล่งแสงรังสีโจมตี

อีกสองเล่มวาดวงดาบเป็นคมเคียวที่ซ้อนทับกัน ก่อนจะเกิดเป็นคลื่นดาบแผ่พุ่งออกไป

บานาใช้ประโยชน์จากแรงหมุนที่มีตรีศูลเป็นจุดศูนย์กลาง เหวี่ยงตัวเองหลบการโจมตีจากทั้งสี่ทิศขึ้นท้องฟ้ากว้าง

ดันตัวเองขึ้นสูงไปสู่กลางอากาศเหนือผืนดินกว่าหกเมตร

ก่อนที่จะใช้ตรีศูลในมือกระหน่ำรังสีสังหารราวกับเป็นการเทกระจาดลงมา

สเลบเปิดใช้เกราะแขนกล ปล่อยให้มันสูบพลังชีวิตออกไปจนถึงขีดสุด

เขารีบเคลื่อนตัวหลบออกข้างด้วยการถีบตัวอย่างรุนแรง

การโจมตีที่ไม่น่าจะหลบได้ กลับทำได้เพียงแค่สังหารภาพร่างของสเลบในอดีตเท่านั้น

การโจมตีของบานาได้จบลงพร้อมกับร่างอันใหญ่โตที่ร่อนลงมาสู่พื้น

สเลบไม่รอช้านำดาบทั้งสี่มาประกบแล้วยิงรังสีสังหารส่วนกลับไป

หนึ่งวินาทีรวมดาบทั้งสี่เข้าบรรจบปลาย

หนึ่งวินาทีรวมพลังไปสู่ปลายดาบ

และอีกหนึ่งวินาทีที่รังสีสังหารแผ่พุ่งตรงไปสู่หัวใจของบานา

รวมเป็นเวลาสามวินาทีที่มากพอจะหลบการโจมตีนั้นได้

การโจมตีของสเลบเฉี่ยวผ่านผิวหน้าอกของบานาจนเกิดเป็นเลือดสีดำลากยาวไหลออกมา

บานารีบกระโจนร่างเข้าประชิดตัวสเลบก่อนที่เขาจะทิ้งระยะห่างออกไปไกลมากกว่านี้

ตรีศูลเล่มยาวถูกแทงออกไปตรงหน้า

แต่เป้าหมายครั้งนี้ไม่ใช่ร่างกายของสเลบ

เป้าหมายของบานาคือดาบสีดำทั้งสี่เล่ม

"ชิ!? "

สเลบรีบหับปลายดาบไปในทิศทางที่จะไม่ถูกง้าวของบานางัดลงไปในร่องของง่ามทั้งสาม

แต่เขาทำสำเร็จเพียงแค่สามเล่มเท่านั้น

ดาบสีดำเล่มหนึ่งของสเลบได้ติดลงไปในร่องของง่ามตรีศูล

ก่อนจะถูกรังสีความร้อนสูงละลายทิ้งจนเจิงนองอยู่ที่พื้นไป

สเลบรีบตั้งหลักใหม่ด้วยดาบที่เหลือเพียงสามเล่ม

เขารู้ตัวแล้วว่าฝีมือเชิงยุทธ์ของตนนั้นเป็นรองบานาอยู่ขั้นหนึ่ง

สิ่งเดียวที่เขายังได้เปรียบคือชุดเกราะกับความว่องไวที่เขามีติดตัว

สเลบทิ้งระยะห่างพร้อมกับยิงแสงรังสีโถมเข้าใส่

บานาสามารถเลี่ยงจุดตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่โชคร้ายถูกยิงเข้าไปที่หน้าอกจนเป็นรูกว้าง

บานารู้ตัวดีว่าไม่สามารถไล่ตามความเร็วของสเลบทันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาจึงตัดสินใจใช้ขาอันใหญ่โตแตะผืนดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นทรายตรงเท้าจนลอยขึ้นสูง

ม่านควันลอยคลุ้งขึ้นสูงอีกครั้งจนบดบังวิสัยทัศน์ตรงหน้า

แต่ม่านที่บดบันนั้น หาได้ลดทอนการรับรู้ของสเลบไม่

เขาใช้หนวดสัมผัสรับรู้พื้นที่ว่าง มองเห็นสภาพโดยรอบทุกตารางนิ้วราวกับใช้ตาทิพย์

สเลบเริ่มเคลื่อนตัวเพื่อยิงโจมตีบานาอีกครั้ง

บานารีบยกตรีศูลขึ้นมา

สเลบคิดว่าบานาคงต้องการยิงแลกกระสุนกับเขา

แต่นั่นเป็นการกระทำที่โง่เขลา

เพราะชุดเกราะแขนกลของสเลบไม่ใช่สิ่งที่จะถูกเจาะได้ง่ายขนาดนั้น

สเลบยิงกระสุนรังสีออกไป

เส้นแสงได้พุ่งตรงออกไป

ออกไปปะทะกับด้ามของตรีศูลที่ถูกยกขึ้นมารับเอาไว้

"เฮ้ย!? "

สเลบแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

บานาไม่ได้โจมตีแต่เขาใช้มันเพื่อป้องกันตัวเอง

อาวุธที่ยิงรังสีสังหารนี้ มันมีความแข็งแรงทนทานพอที่จะทำเช่นนั้นได้

แถมบานายังสามารถป้องกันได้ทัน ราวกับว่ามองเห็นทิศทางของลำแสงที่โจมตีใส่เข้าไป

ใช่แล้ว บานามองเห็นการโจมตีนั้นจริง

แต่มองเห็นทิศทางการโจมตีจากการจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาของสเลบ

บานาไม่มีทางตามความเร็วของแสงรังสีได้ทันอยู่แล้ว

ดังนั้นบานาจึงตัดสินใจใช้อาวุธที่ได้รับมาจากสเลบเล่มนี้ปกป้องตัวเอง และใช้ดวงตาจับจ้องคาดเดาการโจมตีจากดวงตาของคู่ต่อสู้แทน

ต่อให้ปกปิดหัวใจและการกระทำได้ยอดเยี่ยมเพียงได้ ผู้คนก็มิอาจโกหกดวงตาอันเป็นหน้าต่างของดวงใจได้

“หน่อย! ”

สเลบวิ่งถอยหลังแล้วกระหน่ำยิงใส่บานาไม่หยุด

แต่การโจมตีของสเลบไม่อาจยิงโดนบานาได้

ต่อให้เล็งโจมตีกระจายสามจุด เขาก็จะวิ่งหลบหนึ่งจุด แล้วใช้ความยาวของตรีศูลป้องกันการโจมตีในจุดที่เหลือ

“แบบนี้ไม่ดีแน่…”

สเลบเริ่มรู้สึกเสียใจที่รับคำท้าบานามาเสียแล้ว

เพราะเขาเริ่มรู้ตัวว่าไม่อาจเอาชนะชายตรงหน้าได้

นอกจากจะใช้แผนสกปรกที่เสื่อมเสียเกียรติอย่างการสั่งให้ทุกคนรุมโจมตี

แต่สเลบไม่คิดที่จะทำเช่นนั้น

เพราะเขาเองก็มีศักดิ์ศรีของขุนพลค้ำคออยู่เช่นกัน

“อ๊ะ…”

พอรู้ตัวอีกที สเลบก็พบว่าตัวเองได้ถอยมาจนชิดขอบสนามเสียแล้ว

ร่างของบานาที่บุกเข้ามาหาตรงหน้านั้น ช่างรู้สึกกดดันราวกับมดน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าช้างสาร

“ท่านราชินีแฟต…”

สเลบสงบจิตใจตัวเองแล้วยกดาบดำทั้งสามเล่มขึ้นมาอีกครั้ง

ผ่อนคลายกายวิภาค สูดลมหายใจเข้าไปลึก ก่อนจะปล่อยให้เกราะแขนกลสูบพลังออกไปจนถึงขีดสุดที่ร่างกายจะรับไหวได้

ชุดเกราะเริ่มเปล่งแสงสีดำเจิดจ้า ประดุจเป็นอัศวินสีดำที่แผ่ออร่าอย่างน่าเกรงขาม

เขาพุ่งตรงบุกไปหาบานาอย่างไม่คิดชีวิต

บานาเองก็ไม่คิดที่จะหลบเช่นกัน

นี่จะเป็นการปะทะบทเพลงสุดท้ายของพวกเขา

ดวงตาของบานาจับจ้องไปที่ดาบทั้งสามเล่มของสเลบ

สเลบยอมทิ้งดาบทิ้งสองเล่มลงไปที่พื้น ก่อนจะใช้มือสองข้างเข้ามาจับดาบเล่มเดียวยกขึ้นสูง

ดวงตาของบานาได้เปลี่ยนเป้าหมายจากดาบทั้งสามเป็นดาบเล่มเดียวที่กำลังหมายจะแยกร่างของเขาออกเป็นสองส่วน

ตรีศูลถูกยกขึ้นพร้อมกับหันปลายง่ามออกไปเพื่อหมายจะงัดดาบเล่มนั้นให้หักลงมา

ในตอนนั้นเอง--

*เพี๊ยะ! *

เสียงของฝ่ามือที่ประกบกันทั้งสองข้างก็ได้ดังขึ้นในช่วงเวลาที่ทั้งสติกำลังตึงเครียดกันจนถึงขีดสุด

เสียงที่ไม่คาดหมายนั้นได้ไปรบกวนสมาธิของบานา จนทั่วทั้งสมองของของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะหนึ่ง

ถึงจะเป็นเสี้ยววินาที แต่นั่นมันมากพอที่จะให้สเลบลงมือสังหารบานาได้

แล้วดาบดำของสเลบก็พุ่งตรงลงไป

ชั่วพริบตานั้นเองที่บานาได้เห็นภาพย้อนอดีตของตัวเอง

ภาพของการต่อสู้ ภาพของสงครามที่เกิดขึ้นมิรู้จบ และภาพของสตรีที่เขาหวังจะชุบกลับมาในอีกครั้งหนึ่ง

ริมฝีปากของสตรียักษาคนนั้นได้เอยออกมาเป็นคำพูดเบา ๆ ด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยว่า

“บานา”

““ว๊ากกกกกกก! ”

ภาพนั้นได้ดึงให้สมองของบานากลับมาทำงานอีกครั้ง

ผ่ามือทั้งสองข้างหุบลงอย่างรวดเร็วเพื่อประกบรับดาบของสเลบเอาไว้

มันเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนสเลบไม่อาจตั้งหลักได้ทันเวลา

พริบตาที่สเลบผ่อนคลายตัวเองลงเพราะคิดว่าชนะแล้ว ได้กลายเป็นช่องว่างโจมตีสวนกลับของบานา

บานาไม่รอช้ารีบหักหาบของสเลบลงด้วยพละกำลังอันมากล้นของเผ่ายักษา ก่อนจะเหวี่ยงหมัดชกออกไป

กำปั้นที่ทุ่มสุดตั้วทั้งชีวิตของเขาได้ส่งร่างของสเลบลอยขึ้นท้องฟ้าสูงมากกว่าสิบเมตร

ชุดเกราะแขนกลสีดำตรงสวนศรีษะได้บุบสลายบี้แบน

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ร่างของวีรบุรุษผู้ลอยขึ้นสูง

ก่อนจะร่วงหล่นลงมาแน่นิ่งไร้สัญญาณชีวิตอีกต่อไป

การประลองระหว่างผู้กล้าเผ่าอาร์โธร์โพดากับเผ่ายักษานั้น จบลงด้วยชัยชนะของเผ่ายักษา

บรรดาลูกน้องของสเลบต่างยืนนิ่งไม่ขยับ

พวกเขายืนล้อมวงวีรบุรุษเผ่ายักษาด้วยจำนวนที่มากล้นจนมิอาจนับไหว

หากว่ากรูกันเข้าไป คงไม่ต้องสงสัยว่าใครจะได้รับชัยชนะกลับมา

แต่พวกเขาไม่ทำเช่นนั้น

ความพ่ายแพ้ของยอดวีรบุรุษคือความพ่ายแพ้ของเผ่าพันธุ์

หากว่าไม่ยอมรับข้อตกลงนี้ตั้งแต่แรก แล้วจะท้าสู้หนึ่งต่อหนึ่งไปเพื่ออะไรกัน?

ความตั้งใจของเจ้านายได้ถูกส่งต่อมาที่ลูกน้อง

เจ้านายเป็นเช่นไร ลูกน้องเองก็จักเป็นเช่นนั้น

แม้นเป็นศัตรู แต่เขาสู้อย่างยุติธรรมกล้าหาญ

แล้วจะให้พวกเขารุมสังหารโหดได้อย่างไรกัน?

ถึงจะผิดต่อราชินี แต่สมองที่พัฒนาการจนมีปัจเจกบุคคลชัดเจนนั้น ทำให้พวกเขาบางครั้งก็ทำเรื่องที่ผิดธรรมชาติแบบนี้ออกมาได้

อาจกล่าวได้ว่ามันคือคำสาปของสัตว์ที่มีสติปัญญาสูง

กองทัพสีดำต่างก้มตัวลงคุกเข่าให้กับศัตรูผู้สังหารเจ้านายของตนเองอย่างพร้อมเพรียงกัน

“แด่วีรบุรุษสงคราม”

ก่อนจะใช้อาวุธในมือปลิดชีพตามเจ้านายของตนไป

“จบแล้วค่ะ...”

“จบแล้วละ…”

เอรีสกับเปอร์ไซด์ต่างพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

พวกเธอหยุดร้องเพลงไปตั้งแต่เมื่อไหรนั้น แม้แต่ตัวเองก็ไม่อาจทราบได้

บางทีคงถูกการต่อสู้ของสุดยอดผู้กล้าจากทั้งสองเผ่าดึงดูดสายตาไป

แต่ถึงการต่อสู้จะจบลงแล้ว เกมส์สงครามนี้ก็ยังไม่อาจจบลงได้

ถ้าหากว่าพวกเธอยังมีชีวิตอยู่

โลกที่เต็มไปด้วยทะเลทรายและกำแพงสีดำแห่งนี้ ได้เหลือเพียงแค่สี่ชีวิต

บานา เอรีส เปอร์ไซด์ และเอสเทอ

ผู้กล้าจากเผ่ายักษาเดินขึ้นเนินฝุ่นเข้าไปหาเอรีสกับเปอร์ไซด์

“พวกเราพร้อมแล้ว”

“ขอเอาแบบไม่เจ็บปวดนะคะลุงบานา~”

สตรีผู้งดงามทั้งสองต่างพูดด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่ร่าเริง

พวกเธอคือผู้ที่ยอมรับความตาย

“...”

ผิดกับบุรุษเผ่ายักษาที่ไม่อาจมอบรอยยิ้มให้กับพวกเธอได้

บานาตัดสินใจใช้ตรีศูลในมือแทงไปที่หัวใจของสตรีทั้งสอง

ปลิดชีพในพริบตาโดยไม่ทำร้ายไปที่ใบหน้าของพวกเธอ

หยาดน้ำตาโลหิตสีดำไหลลงมาราวกับเขือนที่พังทลาย

ราวกับเป็นการสังหารส่วนหนึ่งของตัวเองทิ้งไป

บานาวางร่างไร้วิญญาณของสตรีทั้งสองลงไปบนผืนดินอย่างอ่อนโยน

ปิดเปลือกตาที่เบิกกว้างให้ปิดลงราวกับว่านี่คือยามราตรีอันสงบสุขวันหนึ่ง

ก่อนจะเดินตรงไปทางเอสเทอผู้ที่ไม่ละความพยายามของตนลง

“ดอง! เปิดเป็นรูเสียทีสิดอง! ขอร้องละดอง! ”

แปรธาตุ ขจัดพลัง ใช้ทุกความรู้เท่าที่มีเพื่อหาทางทำลายเงามืดของเทพเจ้า

แต่เอสเทอไม่อาจเข้าใจต้นตอของพลังงานตรงหน้าได้

มันอยู่นอกเหนือสามัญสำนึกของเธอ มันเป็พลังงานอันไร้ขีดจำกัดที่มิอาจทำให้สลายหายไปได้

เอสเทอไม่สามารถทำลายมันได้จนกระทั้งวันสุดท้ายของชีวิต

“ทำไมถึงทำลายมันไม่ได้ละดอง! ”

เอสเทอกรีดเสียงดังอย่างหัวเสีย

เธอโยนหนังสือความรู้อันล้ำค่าทั้งสองเล่มเข้าใส่พายุสีดำตรงหน้า

“จะไม่สามารถหนีไปจากชะตากรรมที่เทพเจ้าขีดเอาไว้ได้เลยเช่นนั้นหรือดอง! แล้วแบบนี้พวกเราจะต่อสู้ จะพัฒนาอารยธรรมมาเพื่ออะไร!? มาเพื่อถูกทำลายกลับสู่ความว่างเปล่าเช่นนั้นหรือดอง! ”

“ทุกชีวิตย่อมมีจุดสูงสุดที่ความว่างเปล่า...”

“แต่ไม่ใช่ความว่างเปล่าแบบนี้สิดอง! ”

เอสเทอร้องไห้เสียงดังออกมาอีกครั้ง

เธอหุบปีกของตัวเองแล้วลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้นแทบเท้าของบานา

“บานา… ช่วยจบเกมส์… นี้ด้วยเถอะ… ฉัน… ไม่ไหวแล้ว...ดอง…”

“ได้”

ว่าแล้วบานาก็จัดการปลิดชีพของเอสเทอไปอีกคน

เทพเจ้าทั้งสาม ไร้หน้า ไร้แขน และไร้ขา ได้ตัวผู้ชนะของเกมส์แห่งสงครามรอบที่เก้าแล้ว

นั่นคือเผ่ายักษาโดยมีผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวคือ [บานา]

บุรุษผู้ที่กลายเป็นผู้กล้าในวันสุดท้ายของโลก

“พอใจกันแล้วใช่มั้ย! พวกเราฆ่ากันจนหมดทุกคนแล้ว! ไม่มีใครเหลืออีกแล้ว! ”

บานาอุ้มร่างของเอสเทอที่เล็กจ้อยเอาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะกรีดเสียงดังไปที่ท้องฟ้ากว้าง

“ทุกคนตายหมดแล้ว ทีนี่ก็ช่วยทำตามสัญญา! คืนชีวิตของพวกข้ากลับมาเดียวนี้! ไอพวกเทพระยำ! ”

บานาไม่คิดจะเกรงใจคำพูดของตัวเองอีกต่อไป

“ได้ พวกเราจะทำตามสัญญา”

เหล่าเทพเจ้าต่างตอบรับเสียงร่ำไห้ของบานา

เทพไร้แขนโบกแขนที่ว่างเปล่า แล้วฉับพลันนั้นกำแพงมืดก็สูญสลายหายไป

ท้องฟ้าฉับพลันกลับมาสดใสสว่างเจิดจ้าอีกครั้ง

เทพไร้หน้าเป่าลมใส่ผืนโลกด้วยปากที่ไม่มีอยู่

ฉับพลันนั้นสายลมก้เริ่มกลับมาพัดโบกอีกครั้ง

ซากเมืองได้สลายกลายเป็นฝุ่น พร้อมกับดอกไม้และใบหญ้าที่กลับมางอกเงยบนผืนทราย

เทพไร้ขากระทืบเท้าที่ไม่มีอยู่ลงบนผืนแผ่นดิน

เกิดเป็นเสียงดังสนั่นไปทั่วทุกตารางนิ้ว บาดแผลบนแผ่นดินได้ถูกรักษา ทรัพยากรณ์ที่สูญสลายได้หวนกลับมา

“นี่มัน…”

บานาที่ได้เห็นปาฏิหาริย์กับตาตัวเองนั้น กำลังมองดูสิ่งเหล่านี้ด้วยความรู้สึกที่สับสน

มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ตนเองไม่รู้จัก และความหวังที่ได้เห็นทุกสิ่งกำลังคืนกลับมา

“และสุดท้ายคือการคืนชีวิต”

เทพทั้งสามที่ยืนอยู่มิติเหนือกว่าเริ่มโปรยวิญญาณกลับสู่แผ่นดิน

“พร้อมกับการชำระวิญญาณ”

บานาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีความหวังที่จะได้เห็นแครอทอีกครั้งหนึ่ง

“เพื่อต้อนรับเกมส์สงครามรอบที่สิบ”

ก่อนจะถูกพลักจมลงไปในห้วงลึกของความสิ้นหวังเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“ว่ายังไง...นะ! ”

ในพริบตานั้นเองที่บานาถูกดึงวิญญาณออกจากร่างไปโดยฝีมือของเทพเจ้าไร้หน้า

ดวงวิญญาณถูกชำระล้าง ความทรงจำถูกชำระสิ้น

“ฮะ ฮะ ฮะ ใช่! ใครมันจะโง่ปล่อยของสนุกแบบนี้ให้หนีไปจากมือกันละ! ”

“จงสู้และทำสงครามต่อไปเพื่อความบันเทิงของพวกข้าเถอะนะ! ”

“พวกแกกกกกกก! อ๊ากกกกกกกกกกกก! ”

แล้วชีวิตในรอบที่เก้าของบานาก็ถูกชำระไม่ต่างไปจากคนอื่น...

วันเวลาได้ไหลผ่านไป

ชีวิตได้หวนกลับมาบนผืนแผ่นดิน

สู่เกมส์แห่งสงครามรอบที่ [สิบ]

***นักรบสมองกล้าม เอรีส

พอรู้สึกตัว ฉันก็พบว่าได้มายืนอยู่บนทุ่งหญ้าร้างแห่งหนึ่งแล้ว

ที่นี่มีผู้คนมากมายยืนรายล้อมอยู่

แต่ละคนล้วนดูอยู่ในช่วงของวัยหนุ่มสาว

“ที่นี่คือโลกหลังความตายหรือ? ”

ฉันมีชื่อว่า [เอรีส] เป็นชื่อเดียวกับเทพปกรณัมกรีกโบราณ

เป็นนามของเทพแห่งสงคราม

คงสงสัยใช่ไหมว่าทำไมผู้หญิงอย่างฉันถึงมีชื่อที่ดูดุดันเช่นนี้?

มันเป็นเพราะว่าฉันถูกเลี้ยงดูโดยพ่อที่เป็นทหารผ่านศึกยังไงละ

ดังนั้นพอฉันโตขึ้นเลยเลือกไปเป็นทหาร

แล้วก็ตายลงในขณะที่ออกไปทำภารกิจในตอนช่วงอายุได้ 35 ปี

ฉันจำได้ว่าตัวเองได้ถูกแยกร่างเป็นชิ้น ๆ โดยระเบิดของพวกก่อการร้ายในตอนที่ตัวเองกำลังออกลาดตระเวน

“...แต่นี่มันเหมือนกับฉันตอนอายุ 20 เลยไม่ใช่หรือไง? ”

ดวงตาดำที่คมราวกับมีด ผมสีดำที่ตัดให้สั้นเพื่อไม่ให้เกะกะในตอนออกรบ ผิวที่ยังดูเปล่งปลั่งของวัยแรกสาว และใบหน้าที่ดูมีเสน่ห์ของลูกครึ่งไทย-กรีซ

คุณพ่อเป็นคนกรีซ ส่วนคุณแม่เป็นคนไทย นั่นละคือที่มาของเชื่อสายฉันเอง

“โลกคนตายไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่จริง ๆ ด้วยแฮะ…”

ฉันจ้องมองร่างที่เปล่าเปลือยของตัวเองกับของมนุษย์คนอื่นที่กำลังยืนสำรวจสภาพรอบตัวอย่างงุนงง

มีบางคนที่รู้สึกอายจนต้องรีบกอดตัวเองกลม แล้วนั่งลงไปที่พื้นเพื่อปกปิดร่าง

แต่ฉันไม่ทำแบบนั้น เพราะไม่เห็นจำเป็นต้องอายเลยแม้แต่น้อย

ที่นี่เป็นโลกหลังความตายไม่ใช่หรือไง แล้วจะอายไปทำไมกันละ?

“ว่าแต่ธรรมชาติแวดล้อมที่เขียวขจี… เออ ดูเหมือนว่าจะมีทะเลทรายบางส่วนด้วย... แต่ทิวทัศน์แบบนี้มันออกจะดูต่างไปจากภาพของนรกที่เคยคิดเอาไว้เลยแฮะ”

กลินของใบไม้และพืชพรรณได้ลอยมาแตะจมูก

ระหว่างที่กำลังรู้สึกผ่อนคลายให้กับสภาพบรรยากาศของดินแดนหลังความตาย ฉันก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า--

“...ไม่มียมทูตหรือยังไงกัน? ”

ที่ดินแดนรกร้างแห่งนี้มีเพียงแค่มนุษย์อย่างฉันเท่านั้น

หรือว่าที่นี่จะไม่ใช่ดินแดนหลังความตาย?

หรือว่าดินแดนหลังความตายที่ฉันเข้าใจมาตลอดจะผิด?

คงฝันอยู่ละมั้ง? บางทีพอตื่นขึ้น ฉันคงจะตื่นอยู่ที่โรงพยาบาลสักแห่งแน่นอน

ในตอนนั้นเองที่เกิดแสงสว่างส่องประกายไปทั่วท้องฟ้า

แล้วฉับพลันนั้น สิ่งมีชีวิตที่รูปร่างแปลกประหลาดก็ได้ปรากฏขึ้นในฝั่งตรงข้ามของพวกเรา

พวกมันมีจำนวนมหาศาล และมีรูปร่างเล็กราวกับเด็ก

ปีกที่ส่องแสงประกายอยู่ที่ข้างหลังนั้น ทำให้ฉันคิดว่าตัวเองหลุดมาในโลกของแห่งความเฟ้อฝัน

แต่มันไม่จบลงเพียงเท่านั้น

เกิดแสงสว่างส่องประกายเป็นรอบที่สองตรงจุดที่ห่างไกลออกไปทางฝั่งซ้าย

ผู้ที่ปรากฏออกมาจากแสงนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่

ราวกับยักษ์ที่น่ากลัว

แล้วก็เกิดแสงสว่างเป็นรอบที่สาม...สี่...และห้า

สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายกับมด แต่ยืนสองขา

สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายเหยี่ยว ซึ่งมีกรงเล็บดูน่ากลัว

และกลุ่มหมอกแปลกประหลาด ราวกับเป็นพวกเชื้อโรค

“ไอพวกนั้นมันตัวอะไรกันเนี่ย!? ”

เกิดเสียงตื่นตระหนกไปทั่ว แม้แต่ฉันเองก็ยังอดที่จะกรีดร้องขึ้นมาไม่ได้

ฝัน ฉันต้องกำลังฝันอยู่แน่นอน

***ปราชญ์แห่งพงไพร [เอสเทอ]

เราจำได้ว่าตัวเองตายเพราะอ่านหนังสือมากไป

ก็นะ เล่นอ่านข้ามวันข้ามคืนไม่ได้นอนติดกันสิบวัน จะตายก็มิแปลกดอก

“ที่นี่คือดินแดนแห่ง [สหภาพ] เช่นนั้นดอก~? ”

พวกเราเชื่อว่าทุกสรรพสิ่งในจักรวาล ล้วนแต่มีจุดบรรจบที่เดียวกัน

นั่นคือแดนแห่ง [สหภาพ]

“มีสัตว์ที่ไม่เคยพบเคยเห็นด้วยดอก~”

เราบินขึ้นด้วยปีกคู่ที่โปร่งแสง

ร่างกายที่เล็กจิ๋ว ผิวสีเนื้อที่ข่าวผ่อง ใบหน้าที่เรียวเล็ก ดวงตากลมโตสีฟ้าน่ารัก ผมสีเขียวงดงาม และร่างกายที่ไร้เพศชัดเจน

นี่แหละคือรูปลักษณ์ของพวกเรา เหล่า [ภูติ] แห่งพงไพร

พวกเราไม่เคยมีประวัติบันทึกเกี่ยวกับโลกแห่งสหภาพ เพราะคนตายไม่เคยได้กลับมาเล่าขานให้พวกเราฟัง

ดังนั้นสถานที่แห่งนี้จึงช่างดูแปลกตา และน่าสนใจยิ่งนัก

“เผ่าของเราตัวเล็กที่สุดเลยดอก~”

ในระยะสายตาของเรา มีสัตว์ที่ยืนสองขาอยู่สามเผ่า สัตว์ที่มีปีกหนึ่งเผ่า และกลุ่มหมอกดูน่าขยะแขยงอีกหนึ่งเผ่า

พวกนี้คงเป็นเพื่อนร่วมจักรวาลของเรา

“อืม~”

เราจ้องมองออกไปอย่างสนอกสนใจ

ในตอนนั้นเอง แสงสว่างก็ได้ฉับพลันเจิดจ้าขึ้นไปทั่วฟ้า

“!? ”

ดวงตาของเราพร่ามัว

“หนทางการหยุดยั้งจุดจบของโลก มีเพียงแค่ทำลายคริสตั้นแห่งชีวิตของต่างเผ่าเท่านั้น เพราะพลังของคริสตั้นทั้งหก มีมากเกินไปจนกลืนกินแผ่นดินของโลกนี้”

ข้อมูลจำนวนมากกำลังไหลเข้าสู่สมองของฉันดอง

เป็นข้อมูลที่… คุ้น ๆ อยู่นะดอง

“แด่เหล่าวิญญาณผู้ถูกเลือกทั้งหลาย จะมีเพียงเผ่าเดียวเท่านั้น ที่จะได้รับชีวิตใหม่”

“พวกเจ้าคือผู้ที่ตายลง เป็นวิญญาณบาป และมิอาจได้รับชีวิตใหม่”

“นี่คือบทลงโทษของบาปที่พวกเจ้าได้ก่อเอาไว้”

“จงต่อสู้เพื่อชีวิต”

“หากไม่ต่อสู้ ก็จงจมสู่ห้วงลึกแห่งขุมนรก มิอาจ---”

*โครม! *

ในตอนนั้นเองที่มีวัตถุบางอย่างตกลงมาจากท้องฟ้า

มันเป็นอะไรบางอย่างที่คล้ายกับสิ่งที่เรียกว่า [ดาบแห่งพระเจ้า] กับก้อนหินกลม ๆ สีดำอีกหนึ่งลูก

หืม… ว่าแต่ [ดาบแห่งพระเจ้า] มันคืออะไรกันละดอง?

***

จากผู้แต่ง

ตอนต่อไป คือตอนอวสานของ Age of war ครับ