เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        ไป๋เซี่ยเหอยิ้มหยันทั่วสรรพางค์กายแผ่ความเย็นยะเยือกจากในกระดูกไปจนถึงก้นบึ้งหัวใจ

        “แทนที่จะเป็นห่วงข้ามิสู้ห่วงตนเองเถิด แม้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะรับอันหนิงจวิ้นจู่เข้าจวน นั่นย่อมทำให้เรือนของจวนเซ่อเจิ้งอ๋องมีสตรีเพียงสองคนเท่านั้นแต่เจ้าน่ะ...”

        ไป๋เซี่ยเหอจงใจส่งเสียงเย้ยหยันในลำคอสองทีก่อนจะกล่าวต่อ“ยังไม่ทันเข้าตำหนักไท่จื่อเลย ในตำหนักก็มีสนมเยอะเสียจนนับด้วยสองมือไม่พอแล้วกระมัง”

        บรรยากาศเปลี่ยนเป็นอึมครึมทันที

        นี่คือเรื่องที่ทำให้ไป๋หว่านหนิงเจ็บปวดมาโดยตลอดแม้ว่านางจะได้เป็นไท่จื่อเฟย ทว่าก็มีสนมมากมายอยู่ในตำหนัก แม้ว่านางจะได้เป็นไท่จื่อเฟยที่สูงศักดิ์ทว่าก็ยังต้องแย่งชิงความโปรดปรานกับสตรีมากมายก่ายกองอยู่ดี!

        “แล้วอย่างไร? ตอนนี้ข้าตั้งครรภ์แล้วนี่คือพระโอรสเพียงหนึ่งเดียวของไท่จื่อ ผู้ใดก็ไม่อาจสั่นคลอนตำแหน่งของข้าได้!”

        ขอเพียงนางให้กำเนิดพระโอรสองค์โตของไท่จื่อตำแหน่งไท่จื่อเฟยของนางก็จะมั่นคง สำหรับความโปรดปรานนั้น เฮอะเมื่อมีพระโอรสองค์โตอยู่ข้างกาย เหตุใดจะรั้งไท่จื่อไว้ในเรือนของตนเองไม่ได้เล่า?

        ไป๋เซี่ยเหอเหลือบมองหน้าท้องที่แบนราบของไป๋หว่านหนิง

        เด็กในครรภ์ของนางไม่มีทางอยู่รอดเกินสามเดือนแน่

        “เจ้ามั่นใจว่าในครรภ์ของเจ้าคือพระโอรสหรือ?”

        ไป๋หว่านหนิงทุบโต๊ะหินอย่างแรงก่อนจะสูดลมหายใจด้วยความขุ่นเคืองราวกับมีไฟสุมทรวง

        “ไป๋เซี่ยเหอเจ้าสาปแช่งข้าให้มันน้อยๆ หน่อย ข้าจะบอกเจ้าให้นะว่าในครรภ์ของข้าเป็นพระโอรสผู้คนบอกว่ากินเปรี้ยวเป็นชายกินเผ็ดเป็นหญิง เจ้าดูสิว่าข้าชอบกินของเปรี้ยวเจ้าเห็นหรือไม่?”

        ไป๋เซี่ยเหอกลอกตา เรื่องที่ว่ากินเปรี้ยวเป็นชายกินเผ็ดเป็นหญิงมีหลักวิทยาศาสตร์ยอมรับหรือไม่นั้นนางไม่รู้ในอดีตชาตินางไม่มีแม้แต่คนรัก จึงไม่มีทางที่จะตั้งครรภ์

        ทว่ามีอย่างเดียวที่นางแน่ใจ

        นั่นคือ ในอดีตชาติหญิงสาวที่กินผัดวุ้นเส้นที่รสชาติเปรี้ยวเผ็ดผสมกันก็ไม่ได้ตั้งครรภ์แฝดกันทุกคน

        “แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน”

        มุมปากของไป๋เซี่ยเหอกระตุกเด็กในครรภ์จะเป็นชายหรือหญิงล้วนแล้วแต่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของสวรรค์ยิ่งคาดหวังมากยิ่งผิดหวังมาก!

        เมื่อเห็นไป๋เซี่ยเหอหมุนกายจากไปอย่างไม่ยี่หระไม่มีแม้กระทั่งความอิจฉาริษยาที่ไป๋หว่านหนิงอยากจะเห็นแม้แต่น้อย

        ไป๋หว่านหนิงก็โมโหเสียจนแทบคลั่ง อาศัยอะไรไป๋เซี่ยเหอถึงได้ทำตัวสบายใจเช่นนี้อยู่เสมอ?

        “ไป๋เซี่ยเหอฝากไว้ก่อนเถิด! ข้าบอกว่าพระโอรสก็ต้องเป็นพระโอรส!”

        ไป๋หว่านหนิงคว้าผลไม้รสเปรี้ยวยัดใส่ปากอย่างบ้าคลั่ง

        นางยัดผลไม้เข้าไปเต็มปากจนกระทั่งทนไม่ไหวต้องคายออกมา

        สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างทนมองต่อไปไม่ไหวขณะที่ลูบหลังให้ไป๋หว่านหนิงก็กล่าวอย่างปวดใจว่า “คุณหนูรองอย่าทานเลยระวังจะติดคอนะเจ้าคะ หากไม่ชอบก็ไม่ต้องทานเถิดเจ้าค่ะ”

        ‘เพียะ!’

        ไป๋หว่านหนิงสะบัดฝ่ามือออกไปอย่างโหดเหี้ยมก่อนจะระเบิดโทสะออกมา “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร? ข้าย่อมชอบกินผลไม้เหล่านี้ ไท่จื่อในอนาคตที่อยู่ในครรภ์ของข้ายิ่งชอบกินเข้าไปใหญ่”

        “กินเปรี้ยวเป็นชายกินเผ็ดเป็นหญิงกินเปรี้ยวเป็นชายกินเผ็ดเป็นหญิง...”

        ขณะยัดบ๊วยแห้งเข้าปากไป๋หว่านหนิงก็พึมพำกับตนเองอย่างบ้าคลั่ง

        นางตั้งครรภ์ก่อนแต่งเสียแล้ว...

        หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปชื่อเสียงในฐานะไท่จื่อเฟยของนางย่อมรักษาไว้ไม่ได้แน่ การที่สตรีต้องรักษาตนให้บริสุทธิ์ผุดผ่องถือเป็นสิ่งสำคัญมากและหากจะเป็นฮองเฮาในอนาคตก็ยิ่งไม่อาจปล่อยให้ร่างกายมีมลทินใดๆ ได้

        หากคิดจะรักษาชีวิตและตำแหน่งไท่จื่อเฟยเอาไว้

        ความหวังเดียวคือก้อนเนื้อที่อยู่ในครรภ์ของนาง

        เพราะนี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของไท่จื่อไป๋หว่านหนิงย่อมเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าผู้ใด

        ขอเพียงเด็กคนนี้เป็นพระโอรสวันหน้าตำแหน่งไท่จื่อเฟยของนางก็จะมั่นคง ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจสั่นคลอนได้!

        ภายภาคหน้านางจะได้เป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดของแคว้นเทียนเช่อ

        ไม่ว่าจะเป็นบุตรีของภรรยาเอกแห่งจวนสกุลไป๋หรือชายาเซ่อเจิ้งอ๋องอะไรนั่นล้วนแล้วแต่เป็นเพียงสุนัขผายลมทั้งสิ้น!

        เมื่อไป๋เซี่ยเหอกลับถึงกระโจมของตนเองฝูเอ๋อร์ก็คะยั้นคะยอให้นางทานผลไม้ “คุณหนูทานผลไม้เสียหน่อย แล้วพักสายตาเถิดเจ้าค่ะ”

        หลังจากหมอหลวงฉินมาส่งยาด้วยตนเองเมื่อบ่ายไป๋เซี่ยเหอก็ขอยืมตำราแพทย์ที่หมอหลวงฉินพกมาด้วย เพื่อบรรเทาความเบื่อหน่าย

        นางนอนคว่ำหน้าอ่านหนังสืออยู่บนเตียงอย่างตั้งใจนอกจากกินข้าวแล้วก็ไม่ได้พักผ่อนเลย

        “รู้แล้ว เจ้ากล่าวเช่นนั้นมาสามรอบแล้ว”

        ไป๋เซี่ยเหอวางหนังสือลงแล้วเกาจมูกจากนั้นนางก็จ้องมองใบหน้ารูปไข่ของฝูเอ๋อร์ “หากเจ้าจู้จี้จุกจิกเช่นนี้อีกระวังวันหน้าจะไม่มีชายใดแต่งงานด้วย”

        พวงแก้มของฝูเอ๋อร์แดงซ่านนางถลึงตามองไป๋เซี่ยเหอ “หากแต่งไม่ออก บ่าวก็จะติดตามคุณหนู เกาะคุณหนูกินและดื่มไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ”

        “อย่าเลย คุณหนูของเจ้ายากจนเช่นนั้นข้าจะช่วยให้เจ้าแต่งออกไปโดยเร็วก็แล้วกัน”

        ช่วงเวลาของการนอนพักฟื้นช่างทุกข์ทรมานจริงๆโชคดีที่ฝูเอ๋อร์สดใสร่าเริง นางจึงมีคนให้หยอกล้อ

        ในชาตินี้นางมีคนที่ห่วงใยและสนใจนางอยู่ข้างกายดังนั้นอุปนิสัยของนางจึงเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก อย่างน้อยก็มีมนุษยธรรมมากกว่าในอดีต

        ใบหน้าของฝูเอ๋อร์แดงยิ่งกว่าเดิมนางดันเถียงแพ้คุณหนูเสียนี่ คิดแล้วก็โมโหเสียจนต้องกัดฟันและยืนกระทืบเท้า

        “คุณหนูตัวท่านเองก็ยังไม่ได้ออกเรือน ถ้อยคำหน้าไม่อายเช่นนี้ยังพูดออกมาได้นะเจ้าคะ”

        “หน้าไม่อายอย่างไร?หรือวันหน้าเจ้าไม่คิดจะออกเรือนจริงๆ?”

        “บ่าว...บ่าวไม่คุยกับท่านแล้ว!”

        หนึ่งนายหนึ่งบ่าวสนทนากันอย่างเบิกบานแม้แต่กลิ่นหอมอันอบอุ่นที่ลอยอบอวลอยู่ในกระถางธูปยังถูกแต่งแต้มให้หอมหวานยิ่งขึ้นบรรยากาศแห่งความสุขลอยอยู่เต็มห้อง

        “ท่านอ๋องเหตุใดท่านถึงยืนอยู่ตรงนี้เล่า? น้ำค้างยามดึกเย็นจัด ระวังจับไข้นะเจ้าคะ”

        น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มดังแว่วมาในราตรีอันเงียบสงัดเสียงนั้นไม่ดังไม่เบา ทว่าก็ทำให้คนสองคนภายในกระโจมได้ยินอย่างชัดเจน

        ไป๋เซี่ยเหอหันไปมองบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านนอกท่ามกลางแสงจันทรา ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์จางๆราวกับครอบครองความงดงามบนท้องฟ้ายามราตรีไว้แต่เพียงผู้เดียว

        รัศมีสูงส่งเหนือธรรมดาที่แผ่ออกมาจากกระดูกนอกจากฮั่วเยี่ยนไหวแล้วจะยังเป็นผู้ใดได้อีก?

        ข้างกายของเขาคือโหยวพิงถิงในชุดกระโปรงยาวสีเขียวอ่อนผิวพรรณขาวราวกับหิมะ เครื่องหน้าราวกับภาพวาด ร่างกายดูสะโอดสะองกระโปรงยาวพลิ้วไหวไปตามสายลม ช่วยขับรูปร่างอันบอบบางของนางให้ยิ่งดูเหมือนเทพธิดาผู้อ่อนโยนที่ล่องลอยอยู่กลางสายลม

        แม้จะอยู่ห่างกันปานนี้ทว่าเมื่อไป๋เซี่ยเหอหันหน้าไป สายตาก็ประสานกับเขาพอดิบพอดี

        ไป๋เซี่ยเหอใช้มือยันขอบเตียงเพื่อลุกขึ้นความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับแผ่นหลังฉีกขาดทำให้นางต้องสูดลมหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

        เนื่องจากการใช้ยาชาติดต่อกันเป็นเวลานานไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นวันนี้หมอหลวงฉินจึงเปลี่ยนยาให้ใหม่เป็นยาที่ไม่มีสรรพคุณทำให้ชา

        แม้ว่าการขยับเพียงเล็กน้อยก็ทำให้แผ่นหลังของไป๋เซี่ยเหอเจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจทว่านางยังคงก้าวเดินมาที่ขอบหน้าต่างด้วยความอดทนก่อนจะดึงผ้าม่านปิด

        นางทำเช่นนี้ต่อหน้าฮั่วเยี่ยนไหวโดยไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย

        ผ้าม่านได้กั้นคนสองคนออกจากกันฮั่วเยี่ยนไหวมุ่นคิ้วก่อนจะกล่าวกับโหยวพิงถิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่?”

        ความห่างเหินที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นทำให้ดวงตาของโหยวพิงถิงแดงก่ำนางก้มหน้าราวกับเด็กที่ทำผิด ก่อนจะยกผ้าคลุมในมือขึ้นด้วยความระมัดระวัง

        “นี่คือผ้าคลุมที่ข้าทำให้ท่านแต่ท่านไม่อยู่ในกระโจม ข้าจึงออกมาตามหาท่าน บังเอิญว่า...”

        “เจ้าคือจวิ้นจู่วันหน้าไม่จำเป็นต้องทำงานของบ่าวรับใช้อีก”

        ในเมื่อมองไม่เห็นนาง เขาก็ไม่จำเป็นต้องยืนอยู่ตรงนี้อีกฮั่วเยี่ยนไหวจึงจากไปทันที

        โหยวพิงถิงยืนนิ่ง ในมือถือผ้าคลุมค้างอยู่กลางอากาศ...

        นางกัดริมฝีปากล่างใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ นางยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับเขยื้อนเป็นเวลานานสายตาของนางจ้องมองไปที่นิ้วเรียวทั้งสิบของตนเอง ปลายนิ้วที่ขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยเข็มและโลหิตที่แห้งแล้ว

        ------------------------