ตำนานผู้วิเศษ

'!อสูรข้ากำลังเจอกับอสูรอยู่' เสียงในใจเซี่ยซีหานแผดดัง กัวเฉินมาอยู่ตรงหน้าของเซี่ยซีหานในพริบตา เขากำหมัดแน่นหมัดกล้ามใหญ่เห็นเป็นเส้นเลือดปูดนูน แม้เซี่ยซีหานจะเห็นทุกสิ่ง แต่... แต่ร่างกายของเซี่ยซีหานกลับไม่อาจจะขยับเขยื้อน เขาไม่ได้ถูกพลังวิเศษใดๆ ครอบงำ

แต่สภาวะจิตใจของเซี่ยซีหานอยู่ในสภาวะหวาดกลัวและถูกกดข่ม เซี่ยซีหานรู้สึกว่าตรงหน้าของเขานั้นไม่ใช่มนุษย์ที่ชื่อกัวเฉิน แต่เขากำลังอยู่ต่อหน้าอสูรร่างใหญ่ยักษ์ที่โหดเหี้ยมถึงขีดสุด

แต่นั้นก็ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่เซี่ยซีหานไม่อาจจะขยับตัวได้ แต่เป็นเพราะตั้งแต่กัวเฉินขยับตัวและมาอยู่ตรงหน้าของเซี่ยซีหาน เขาเคลื่อนไหวเร็ว เร็วมาก!!!

จนสภาวะรับรู้ของเซี่ยซีหานตื่นตัว จิตนักรบขยายถึงขีดสุดเพื่อต่อต้าน  แม้เซี่ยซีหานจะพยายามขยายตามความเร็วของกัวเฉินให้ทัน แต่มันก็ทำได้เพียงให้ตอนนี้ โลกรอบตัวของเซี่ยซีหานคล้ายเกิดเป็นภาพซูเปอร์สโลว์โมชั่น ใบไม้เศษหิน ฝุ่นควันลอยอยู่รอบตัวเขา มันเคลื่อนตัวอย่างเนิบช้าราวกับหยุดนิ่ง แต่กับกันตัวกัวเฉินราวกับเป็นอิสระในโลกใบนี้ที่คล้ายเกิดสภาวะหยุดนิ่งนี้เพียงแต่ผู้เดียว

หมัดของกัวเฉินกระทบร่างเซี่ยซีหาน ปราณพลังมหาศาลทะลักเข้าร่างเซี่ยซีหาน เขารู้สึกอยู่ใกล้หน้าผาแห่งความตายมากถึงที่สุด ทุกอณูของร่างราวกับถูกพลังอันยิ่งใหญ่แทงทะลุผ่านราวเขื่อนแตก

แผ่นหลังของเซี่ยซีหาน ผ้าคลุมเสื้อผ้าฉีกขาด ปราณพลังอันยิ่งใหญ่อันไร้ขอบเขตทะลุร่าง เทพอสูรร่างยักษ์สามตนของเซี่ยซีหานที่เขาสร้างขึ้นจากพลังวิเศษ พริบตากลายเป็นฝุ่นผง

!ตู้ม เสียงระเบิดราวกับระเบิดทำลายโลกดังสนั่นหวั่นไหว มุมไกลบนท้องฟ้า หากเซี่ยซีหานหันหลังกลับไป เขาจะเห็นเมฆก้อนหนึ่งเป็นรูโบ๋กว้าง ฝุ่นดินที่เกิดจากเทพอสูรที่เขาสร้างขึ้นรอยฟุ้งไกล

"ทีนี่เป็นเพื่อนกันกับคุณชายข้าได้แล้วรึยัง" กัวเฉินพูดด้วยสีหน้านิ่งเย็นชา หมัดของเขาทาบอยู่ตรงกลางหน้าท้องของเซี่ยซีหาน ที่ตอนนี้กลายเป็นรูกลมกลวง เพราะถูกพลังปราณอันรุนแรงฉีกขาด

การควบคุมพลังปราณของชายคนนี้อยู่ในระดับน่าทึ่ง หากเขาต้องการฆ่าเซี่ยซีหานตอนนี้ เซี่ยซีหานคงจะตายไปแล้ว

ชายคนนี้สามารถบังคับปราณพลังอันยิ่งใหญ่ของตัวเองให้ผ่านร่างของเซี่ยซีหานได้อย่างอิสระ และทำลายแต่เทพอสูรด้านหลัง น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ

กร๊อบ กร๊อบ เสียงแตกร้าวของไม้ดัง

หน้ากากไม้ที่เซี่ยซีหานสร้างขึ้นแตกออก เผยให้เห็นใบหน้าขาวซีดของเด็กหนุ่มที่ดูเยาว์วัย

ขาเซี่ยซีหานสั่นพับพับ

'ชาย... ชายคนนี้แข็งแกร่งขนาดไหน เขา... เขาดูเหมือนจะน่ากลัวมากกว่าไอ้อมนุษย์ต้าเจิงอะไรนั้นด้วยซ้ำ'

โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ ในแง่มุมของคุณค่าและพลัง 'ต้าเจิง' อมนุษย์ผู้เป็นทั้งศัตรูและสหายเก่าของเคอซวนนั้น มีความแข็งแกร่งมากกว่ากัวเฉิน โดยพวกเขาทั้งสองคนถือว่าเป็นตัวตนในระดับใกล้เคียงกัน

กัวเฉินเป็นนักรบเก้าดาบ ส่วนต้าเจิงอมนุษย์คือผู้วิเศษอาณาจักรวิญญาณระดับกลางๆ แต่ด้วยความเป็นอมนุษย์ ทำให้เขากลายร่างเป็นสัตว์ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ที่มีร่างกายแข็งแกร่งกว่าปกติได้ นั่นจึงทำให้เขาดูแข็งแกร่งและกดข่มผู้ที่ชนชั้นชีวิตต่ำกว่าได้มากยิ่งขึ้น

แต่ปัญหาคือ พลังแห่งการกดข่มนั้น ได้มาจากการกลายร่างและพลังชีวิตอมตะของอมนุษย์ มันไม่ใช่พลังที่เกิดจากตัวเขาจริงๆ

ต่างกับกัวเฉิน เขามีความแข็งแกร่งและพลังที่ราวกับอสุรกายจากตัวของเขาเอง ดังนั้น เซี่ยซีหานจึงรู้สึกว่า กัวเฉินแข็งแกร่งกว่าต้าเจิง

ซึ่งในความเป็นจริง หากกัวเฉินสู้ตัวต่อตัวกับอมนุษย์ต้าเจิง บทสรุปสุดท้าย เขามีโอกาสแพ้มากกว่าชนะ เพราะอมนุษย์นั้นเป็นอมตะ พวกเขาถูกฆ่าบนเงื่อนไขที่ถูกต้องเท่านั้น แต่ถ้าต้าเจิงไม่ใช่อมนุษย์ เขาจะตายภายใต้ฝีมือของกัวเฉินอย่างแน่นอน

"แน่นอน ตอนนี้ข้ารู้สึกแล้วว่าพวกพี่ชายเหมาะที่จะเป็นสหายข้าที่สุด ข้าไม่เคยรู้สึกอยากมีสหายมากเท่าวันนี้มาก่อนเลย แต่ถ้าพวกพี่ชายตอนนี้ไม่อยากเป็นสหายข้า พวกท่านอยากจะเป็นพี่ชาย บิดา ปู่ ปู่ทวด ข้าน้อยก็ยินดีขอรับ" น้ำเสียงของเซี่ยซีหานสั่นและดูน่าสังเวช

"ฮะฮาฮ่า" ฉีเยี่ยนเขาเดินตัวเบาสบายพลางหัวเราะ ก่อนจะเดินมากอดคอเซี่ยซีหานด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือของเขาล้วงหาบางอย่างในเสื้อผ้าของตัวเอง เขากำมันไว้พร้อมพูด "เอาแบบนี้ ต่อจากนี้ พวกเรานับว่าเป็นพี่น้องกัน เจ้าเรียกข้าว่าพี่ชายฉีเยี่ยนก็ได้ ส่วน..."

ฉีเยี่ยนเอามือข้างที่กำบางสิ่งบางอย่างชี้ไปที่กัวเฉิน "กัวเฉินคือผู้ติดตามของข้า เมื่อเจ้าเป็นน้องชายข้า กัวเฉินก็คล้ายจะต้องให้เกียรติเจ้า เจ้าว่ากัวเฉินควรเรียกเจ้าว่า คุณชายเหมือนที่เรียกข้าไหม"

เซี่ยซีหานมองฉีเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า ด่าว่าชายผู้นี้ในใจมากมาย กัวเฉินแมร่งโหดขิงขิงขนาดนี้ แค่ไม่ให้ตัวมันเรียกกัวเฉินว่าท่านปู่ก็นับว่าเมตตามากแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงให้กัวเฉินเรียกเซี่ยซีหานว่าคุณชาย 'ทำแบบนี้เอ็งตั้งใจจะสร้างศัตรูให้บิดาใช่ไหม' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองแบบนี้

แต่เบื้องหน้าเขาก็เป็นเช่นเดิม นอบน้อมและดูน่าสังเวช

"พี่ชายฉีเยี่ยนท่านล้อข้าเล่นแล้ว ข้าจะกล้าให้ท่านผู้อาวุโสผู้องอาจและกล้าหาญกัวเฉิน เรียกข้าว่าคุณชายได้อย่างไร ท่านอยากเรียกข้าว่าอะไรก็เชิญขอรับ เรียกข้าว่าลูกเต่าข้ายังไม่โกรธท่านเลยแม้แต่น้อย เห่อเห่อ"

"เจ้าเป็นคนตลก" ฉีเยี่ยนพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ใช่แล้วใช่พี่ชาย ข้าเป็นคนตลก ที่บ้านข้ามักพูดว่า ข้าเหมาะจะเป็นนักแสดงตลก เพราะข้ามีพรสวรรค์ด้านนี้" เซี่ยซีหานพูดตอบพร้อมทำมือชี้ไปทางฉีเยี่ยนอย่างเขินอาย คล้ายพยายามตบมุกตลกกลมกลืนไปกับสถานการณ์อย่างเนียนๆ

"ข้ายังไม่รู้จักชื่อเจ้าเลย เจ้าชื่ออะไรรึ และเจ้าช่วยแนะนำตัวเองคร่าวๆ ให้ข้ารู้จักเจ้าที อย่างไรต่อจากนี้ พวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว"

"ข้าชื่อเปาปุ้นจิ้น ข้าเป็น..." เซี่ยซีหานพูดชื่อปลอมๆ อย่างไม่ต้องคิด มีแต่คนโง่เท่านั้นที่กล้าพูดชื่อของตัวเองให้ปีศาจร้ายหรืออสุรกายเหล่านี้ฟัง

หากเซี่ยซีหานรอดไปได้ เขาจะปลอมตัว และไม่มีวันใช่ชื่อปลอมๆ นั้นอีกต่อไป ยกเว้นวันหนึ่งเขาจะแข็งแกร่งกว่าไอ้พวกใจร้ายที่อยู่ตรงนี้ทั้งสองตัว เซี่ยซีหานไม่ประเมินหุ่นกระบอกเป็นตัวอันตรายนั่นเพราะมันดูเงอะงะและโง่

"ข้าให้โอกาสเจ้าแนะนำตัวอีกที" ฉีเยี่ยนกอดเซี่ยซีหานแน่นขึ้น ไม่ปล่อยให้เซี่ยซีหานพูดจบประโยชน์ โดยที่เซี่ยซีหานไม่ทันสังเกต เวลาที่เซี่ยซีหานพูดอะไร ฉีเยี่ยนจะแอบเหล่มองมือที่ถืออะไรบางอย่างของเขาทุกครั้ง

ครู่หนึ่งเซี่ยซีหานเงียบงัน "..." เขาไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี ก่อนจะพูดบางอย่าง อย่างโง่ๆ

"จริงๆ ข้าชื่อปิ๋งเสิ่ง ข้าคือผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ"

"เขาตายไปแล้ว และข้าเคยไปดูศพเขาด้วยซ้ำ" ฉีเยี่ยนพูดต่อจากเซี่ยซีหานทันที

และเป็นอีกครั้งที่เซี่ยซีหานจำต้อง "..." เงียบกริบ เขาไอและพูดคล้ายสำลักความโง่ของตัวเอง "แคร่ะ แคร่ะๆ ผิดที่น้องชายความจำไม่ดี น้องชายลืมชื่อตัวเองไปชั่วขณะ จริงๆ ข้าชื่อ... ติงฉี ข้าเป็นหัวหน้าของกองกำลังหมา.."

เซี่ยซีหานยังไม่ทันพูดจบฉีเยี่ยนก็พูดแทรก "ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้งน้องชาย ติงฉีตายแล้ว และเขาก็หัวโล้น ข้ามีภาพของเขา เขาอายุเกือบๆ ร้อยปี"

"จริงๆ ข้าชื่อ 'ต้าเจิง' และข้าคือ..."

"ปกติขุมอำนาจของข้ามักมีปัญหากับพวก 'วิหารแห่งความบริสุทธิ์' และข้าก็รู้จักเหล่า 'นักบุญเลือด' ที่ได้รับนามและเป็นผู้วิเศษแท้จริงแทบทุกคน ถ้าเจ้าคือต้าเจิงจริงๆ ข้าขอรองตัดแขนเจ้าดูสักข้างแล้วกัน หากมันงอกได้ ข้าจะเชื่อเจ้า"

"!ไม่ !ไม่ !ไม่" เซี่ยซีหานรีบปฏิเสธอย่างร้อนตัว "พี่ชายข้า... ข้าแค่ลืมชื่อตัวเองอีกแล้ว จริงๆ ข้าชื่อต้าซิน"

"เจ้าเกี่ยวข้องกับ 'เทพแห่งความการุณย์ไร้ที่สิ้นสุด' ด้วยเหรอ น่าเสียดายพวกเราคงหมดวาสนากันแล้ว จากเบื้องบนที่ได้สั่งไว้ หากข้าเจอพวกของ 'เทพแห่งความการุณย์ไร้ที่สิ้นสุด' ข้าต้องฆ่าพวกเขาในทันที ไอ้พวกคนกลุ่มนี้ชอบคิดจะปลุกชีพเทพปีศาจขึ้นมาใหม่ มันน่ากลัวจริงๆ นะ" น้ำเสียงฉีเยี่ยนฟังดูขี้เล่น

"คุณชายฆ่าไอ้เด็กเวรนี่เถอะขอรับ ข้าไม่อยากฟังคำพูดเหลวไหลของมัน"

"!!!เซี่ยซีหานข้าชื่อเซี่ยซีหาน ชายหนุ่มผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่ ช่างหลอมสร้างผู้ที่จะเป็นตำนาน อัจฉริยะด้านการเล่นแร่แปรธาตุที่ไม่มีใครเทียบ พร้อมทั้งจิตใจดีงามและชอบช่วยเหลือคนอื่น"

"ถูกต้องเจ้าชื่อเซี่ยซีหาน โอ้เจ้าเป็นช่างหลอมสร้างด้วยและยังเล่นแร่แปรธาตุเป็นอีก แต่ส่วนสุดท้ายที่เจ้าบอกว่าเจ้าจิตใจดีงามและชอบช่วยเหลือคนอื่นๆ มันโกหกเล็กน้อย"

"อ่าน... ท่านอ่านใจข้าได้..." เซี่ยซีหานมองฉีเยี่ยนอย่างตกตะลึง นี่คือหนึ่งในความสามารถที่เซี่ยซีหานเกลียดที่สุด

นอกจากเด็กชายขนมเปี๊ยะทองคำ 'เสี่ยวหรุ่ย' เซี่ยซีหานเกลียดทุกคนที่มีความสามารถนี้

ฉีเยี่ยนยิ้มเจ้าเล่ห์