3 ปีต่อมา ่เวลาใกล้พลบค่ำ ที่ท้องฟ้าข้างนอกกำลังมืดครึ้ม เพราะฝนกำลังจะตก…
ดวงตากลมโตของมนธิชาที่กำลังมองทอดออกไปนอกกระจกของรถบัสปรับอากาศสองชั้น เต็มไปด้วยแววตาเศร้าสร้อยและเหม่อลอย เธอนั่งอยู่บนชั้นที่สองแถวหน้าสุดกับพี่สาว พร้อมกับกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่แม่เป็คนซื้อให้แนบอกเอาไว้แน่น
“น้องมินนี่หิวไหมจ้ะ?” เมลดาเอ่ยถามมนธิชาขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย
มาเบลล์ เมลดา จบการศึกษาแค่ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย อายุ 20 ปี ส่วนสูง 167 ซม.
เ้าของใบหน้าสวยหวานละมุน ผิวพรรณขาวผุดผ่องนวลเนียนใส หุ่นเพรียวบางสมส่วน กำลังงามสะพรั่งในวัยแรกแย้ม แม้เมลดาจะไม่ได้แต่งตัวดีหรือมีเครื่องหน้าประทินโฉมอะไร แต่ความสวยเปล่งประกายเป็ธรรมชาติของเธอนั้น ก็สามารถสะกดสายตาผู้คนที่พบเจอให้หยุดมองเหลียวหลังไปตามๆกันอยู่ไม่ใช่น้อย
เมลดาเอื้อมมือไปลูบหัวมนธิชาเบาๆเพื่อปลอบประโลมใจน้องสาวที่ั์ตาโศกเศร้าอยู่ตอนนี้ มนธิชาเลื่อนใบหน้าดวงเล็กหันมายิ้มน่ารักให้เมลดา ก่อนเธอจะเอาพวงแก้มนวลเนียนมาถูกับแขนเรียวผุดผ่องของพี่สาวด้วยท่าทางทะเล้นออดอ้อน
“มินนี่หิวข้าวจังเลยจ้า~ พี่มาเบลล์จ๋า~” เสียงสดใสแสนประจบออดอ้อนจากน้องสาวตัวเล็ก ทำเอาผู้เป็พี่สาวยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
“กินนมกับขนมรองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวถ้ารถจอดพักที่ปั๊มเมื่อไหร่.. พี่จะพาลงไปหาข้าวกินกันอีกทีนะจ้ะ”
“โอเคค่ะ ขอบคุณมากค่า~”
เมลดายิ้มตอบรับมนธิชาก่อนจะลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู แล้วก้มไปหยิบเอานมกล่องถั่วเหลืองและเค้กคัตตาร์ดจากในกระเป๋าสัมภาระออกมา ก่อนจะแบ่งส่งให้น้องสาวชุดนึงตัวเองก็หยิบออกมากินอีกชุดนึง สองพี่น้องยิ้มให้กันอีกรอบแล้วนั่งกินขนมกับนมกันไปเงียบๆด้วยความหิว แม้ตอนนี้ภายในใจทั้งคู่รู้สึกอยากจะร้องไห้ด้วยความเ็ปและทรมานมากขนาดไหนแต่ก็ต้องพยายามทนกล้ำกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในคอไว้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายนั้นรู้สึกเป็ห่วงและไม่สบายใจขึ้นมา
มนธิชาพยายามกลืนขนมลงคอฝืดๆพร้อมกับเบะปากทำท่าจะร้องไห้ออกมา ก่อนจะพยายามสะบัดหน้าไล่ม่านน้ำตาออกไปอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนสุดท้ายเธอเองกลั้นน้ำตาเม็ดโตที่มันรื้อขึ้นมาจนเป็ฝ้าหนาเอาไว้ไม่อยู่ จนมันไหลลงมาอาบพวงแก้มทั้งสองข้างไปในที่สุด
เมลดาที่นั่งมองอยู่รีบดึงน้องสาวที่ตัวเล็กเข้ามาสวมกอดไว้ พร้อมกับลูบหัวปลอบประโลมไปด้วยอย่างอ่อนโยน เธอสงสารน้องจับใจจนสุดท้ายตัวเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกคนเช่นกัน สองคนพี่น้องนั่งร้องไห้เงียบๆพร้อมกับกอดกันไว้แน่น ไม่รู้เลยว่าจุดหมายปลายทางที่ทั้งคู่ตัดสินใจไปเริ่มต้นชีวิตกันใหม่และไปตายเอาดาบหน้ากันนั้น จะดีหรือจะร้ายเพียงใด แต่เด็กสาวทั้งสองก็ได้แต่ภาวนาว่า ขอให้ต่อจากนี้ไป โลกใบนี้ช่วยใจดีกับเธอสองคนพี่น้องบ้างเถิด ไม่ต้องใจดีให้อยู่อย่างสุขกายสบายใจอะไรมากมายก็ได้ ขอแค่ไม่ต้องเจออะไรแย่ๆเหมือนที่ผ่านพบมาก็เพียงพอ…
เมลดา และ มนธิชา
สองพี่น้องเป็เด็กกำพร้าทั้งพ่อและแม่ั้แ่ยังเด็ก เพราะท่านทั้งสองได้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตพร้อมกันเมื่อหลายปีก่อน ในขณะที่ลูกสาวคนโตอย่างเมลดา อายุ 10 ขวบ ส่วนลูกสาวคนเล็กอย่างมนธิชา อายุ เพียง 5 ขวบเท่านั้น
พอสูญเสียทั้งพ่อและแม่ที่เป็เสาหลักไปพร้อมกัน ชีวิตของสองพี่น้องที่กำลังเติบโตมาอย่างมีความสุขและอบอุ่น ก็พลันเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ ทรัพย์สมบัติที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก็มีเพียงแค่บ้านหลังเก่าซอมซ่อ ที่เป็บ้านเดี่ยวครึ่งปูนครึ่งไม้ชั้นล่างเป็อิฐและชั้นบนเป็ไม้ พร้อมด้วยที่ดินไม่กี่ร้อยตารางวาให้พวกเธอเพียงเท่านั้น ไม่ได้มีเงินก้อนหรือเงินประกันชีวิตอะไรเอาไว้ให้พวกเธอเป็ทุนการศึกษาเลย
ชีวิตของสองพี่น้องนั้นราวกับตกนรกทั้งเป็เพราะแม้จะมีญาติที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งฝั่งของพ่อและแม่ตั้งหลายคนแต่ก็เหมือนไม่มี หลังงานศพวันสุดท้ายของพ่อกับแม่ญาติทุกคนได้มารวมตัวกันที่บ้านชั้นล่างของพวกเธอ ญาติทุกคนล้วนแล้วแต่มองพวกเธอเป็ส่วนเกิน ต่างคนต่างเกี่ยงกันเลี้ยงดูทั้งสองพี่น้องไปมา ราวกับพวกเธอนั้นเป็กาฝากที่น่ารังเกียจ ครั้นจะเอาพวกเธอไปไว้ที่สถานสงเคราะห์หรือส่งให้มูลนิธิช่วยดูแล ก็เกิดหน้าบางอายชาวบ้านกันขึ้นมากลัวเขาหาว่าแค่หลานสองคนก็พากันไม่มีปัญญาจะเลี้ยง จนในที่สุดป้าแท้ๆที่เป็พี่สาวของทางฝั่งพ่อจึงรับหน้าที่เลี้ยงดูหลานสาวทั้งสองคนต่อเอง
เป็ด ปรีลญา ป้าของเมลดากับมนธิชา เธอเป็ผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียวยังไม่ได้แต่งงานมีสามีเป็ตัวเป็ตน เหตุผลที่เธอนั้นได้จับพลัดจับผลูให้ต้องมารับบทบาทเลี้ยงดูหลานทั้งสองคน ก็เพราะว่าเธอนั้นเป็ญาติเพียงคนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับหลานสาวทั้งสองคนั้แ่พวกเธอนั้นเกิดกันแล้ว เพราะบ้านของเธอและน้องชายผู้ล่วงลับได้อยู่ติดกันและอยู่ภายในรั้วบ้านเดียวกัน
และอีกเหตุผลที่เธอยอมรับเลี้ยงหลานเพราะเธอคิดเอาไว้แต่แรกแล้วว่า เมื่อหลานทั้งสองคนที่เธออุตส่าห์เวทนาเลี้ยงดูมานั้นโตเป็สาวเมื่อไหร่ เธอจะเป็คนปูทางให้หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่ครอบครัวมีฐานะร่ำรวยมาจีบหลานสาวเอง แล้วพอจังหวะดีๆก็จับหลานทั้งสองคนแต่งงานพร้อมกับเรียกค่าสินสอดทองหมั้นแพงๆกันไปเลย
เธอค่อนข้างที่จะมั่นใจมากว่า หลานสาวทั้งสองคนจะต้องมีหนุ่มๆมาชอบพอเยอะมากอย่างแน่นอน เพราะเด็กทั้งสองคนนั้นค่อนข้างรูปร่างหน้าตาดีเหมือนแม่ผู้ล่วงลับของพวกเธอเป็อย่างมาก ถ้าหลานสาวทั้งสองคนแต่งงานกับคนมั่งมีเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นตัวเธอเองก็จะได้พลอยสุขกายสบายใจดั่งปราถนาตกถังข้าวสารไปด้วยอีกคน ถือว่าที่ผ่านมานั้นเธอคิดถูกที่ยอมรับเลี้ยงกาฝากทั้งสองตัวนี้เอาไว้ใช้ประโยชน์
ปรีลญาได้ให้หลานสาวทั้งสองคนย้ายเข้ามาอยู่กับเธอที่บ้านของตัวเอง เพื่อที่จะใช้ให้ทำงานบ้านแลกกับค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าใช้จ่ายที่เธอนั้นส่งเสียให้ได้เล่าเรียนหนังสือกันไปในตัวด้วย
อีกสิ่งหนึ่งที่ปรีลญาไม่เคยปราณีและเห็นอกเห็นใจหลานสาวทั้งสองเลยคือ เมื่อเธอนั้นเสียการพนันกลับมาบ้าน เธอจะชอบเอาอารมณ์มาลงกับหลานสาวทั้งสอง โดยการะโด่าและใช้ถ้อยคำพูดเสียดสีทิ่มแทงใจดำอย่างรุนแรง เธอจะกระแนะกระแหนเื่ที่ทั้งคู่นั้นเป็เด็กกำพร้า เป็ภาระที่น่ารังเกียจที่เธอนั้นต้องมานั่งรับผิดชอบเลี้ยงดู แถมมนธิชายังป่วยง่ายอิดๆออดๆ สามวันดี สี่วันไข้ โดนฝนนิดหน่อยก็ไม่สบายตัวร้อน ต้องเสียทั้งเงินพาไปหาหมอ เสียทั้งเวลาชีวิตของเธออีก เวลาที่ป้าโมโหอาละวาดจนทำลายข้าวของภายในบ้านไปด้วยนั้น ทั้งเมลดาและมนธิชาได้แต่วิ่งขึ้นห้องไปกอดกันร้องไห้ตัวสั่นระริกด้วยความกลัวตามประสาเด็ก คำพูดของป้าช่างเจ็บแสบบาดลึกและช่างจี้ปมด้อยภายในใจของเด็กน้อยทั้งสองคนมาก จากที่ทนฟังเป็เดือนมันก็เนิ่นนานมาเป็ปี จนความรู้สึกแย่และแตกสลายได้ถูกสะสมในใจมาเรื่อยๆเป็สิบๆปี
เพราะเหตุนี้เองที่ถึงแม้ป้านั้นจะเลี้ยงดูพวกเธอมา แต่ความผาสุกทางใจที่พวกเธอไม่เคยจะได้รับ ความผาสุกทางกายที่ได้กินอิ่มนอนหลับแค่ในบางครานั้น ทำให้ทั้งเมลดาและมนธิชาไม่ได้รู้สึกสนิทสนม ไม่ได้รู้สึกสนิทใจ สบายใจ และมีความสุขอย่างเต็มอก ในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาที่ได้อาศัยอยู่กับปรีลญาเลย…
ปรีลญาเป็คนที่ชอบเล่นการพนันมาก เล่นหวยใต้ดินทุกงวด และถ้ามีการตั้งวงไพ่ วงไฮโล วงน้ำเต้าปูปลาอยู่ละแวกใกล้บ้านแถวไหน เธอจะตามไปนั่งตระหง่านเป็ลูกค้าประจำรายใหญ่แทบทุกที่ จนได้ฉายาจากเพื่อนร่วมอุดมการณ์ว่า..
‘ป้าเป็ดสิบเอ็ดไฮโล หลานสาวโตแล้วจีบได้’
เดิมทีนั้นเธอได้แค่ฉายา ป้าเป็ดสิบเอ็ดไฮโล แต่เพราะเธออยากนำเสนอของดีที่บ้าน จึงเป็คนเพิ่มประโยคสุดท้ายของฉายาตัวเองเข้าไปอีก เพื่อบอกกล่าวให้ทุกคนรับรู้กันถ้วนหน้าว่าหลานสาวของเธอนั้นโตแล้ว
ปรีลญานั้นเรียกได้ว่าเธอเป็ ‘ผีพนัน’ อย่างเต็มตัวเลยก็ว่าได้ เพราะเธอไม่เคยมีงานประจำทำ วันๆเอาแต่เที่ยวเดินสายเล่นการพนันไปเรื่อย ติดหนักมากจนเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอถึงขั้นขายบ้านและที่ดินในส่วนของตัวเองเพื่อนำไปใช้หนี้ที่เกิดจากการพนันส่วนนึง และที่เหลือก็เอาไปเล่นการพนันต่ออีกจนหมดตัว
และในที่สุดเมื่อเธอนั้นได้ขายทรัพย์สินส่วนของตัวเองจนหมดตัวแล้ว ปรีลญาก็ได้พาหลานสาวทั้งสองคนย้ายเข้าไปอยู่อาศัยภายในบ้านหลังเก่าของหลานสาวเธอเอง ซึ่งในส่วนของสมบัติของหลานสาวนั้น ปรีลญาที่แม้จะเป็ป้าที่มีนิสัยโผงผาง ชอบดุด่าหลาน ชอบพูดจาหยาบคายใส่หลาน แต่เธอก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดใช้เล่ห์เหลี่ยมเผาผลาญทรัพย์สมบัติของหลานสาวทั้งสองคนจนหมดตัวไม่มีที่ซุกหัวนอนไปด้วย และตลอดระยะเวลาสิบปีที่เลี้ยงดูหลานสาวทั้งสองคนมานั้น ถึงแม้เธอจะไม่ได้รักและหวงแหนหลานสาวแบบที่ควรจะเป็ แต่เธอก็ไม่เคยใช้ความรุนแรงกับทั้งคู่เลย เว้นแต่ว่าในบางคราที่มนธิชานั้นดื้อก๋ากั่นมากจนเกินไป เธอจะมีใช้ไม้เรียวสั่งสอนหลานคนเล็กอยู่บ้าง แต่ไม่ได้รุนแรงลงน้ำหนักถึงขนาดเนื้อตัวฟกช้ำดำเขียวอะไร
จนกระทั่งวันนึงเมื่อปีที่แล้ว...
ปรีลญาที่ตระเวนไปเล่นไฮโลอยู่อีกหมู่บ้านหนึ่ง ได้เจอกับหนุ่มใหญ่ที่ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนั้น เขาเป็พ่อม่ายที่สูญเสียภรรยาจากโรคร้ายไปและไม่มีลูกด้วยกัน ชาวบ้านต่างก็พากันเรียกเขาว่า ‘เสี่ยประธีป’
573
