ฉันนั่งรอน้ำอยู่ในห้องจนถึงเย็นเพราะไม่อยากออกไปเจอกับพวกเขาทั้งสอง
"คุณหนูค่ะ"
"ค่ะ"
"คุณน้ำมาหาค่ะ"
"ค่ะ เดี่ยวเอมลงไปค่ะ"
"ค่ะ คุณหนู"
หลังจากที่ป้ามาเรียกฉันก็เดินลงไปข้างล่างหาน้ำทันที
"ป่ะ ไปกัน"
"มาเดี่ยวฉันช่วยถือ"
"อืม ขอบใจ"
"เอม"
"หึ่"
"แกไม่บอกสามีแกก่อนเหรอ"
"ไม่หรอก เขาเองก็คงไม่อยากรู้เหมือนกัน"
"เอมแกโอเคป่าว"
"อื้ม โอเคอยู่แล้ว ไปกันเถอะ"
ทันทีที่ขึ้นรถฉันก็ให้น้ำออกรถทันที ระหว่างทางฉันได้แต่เหม่อมองไปข้างนอก ตอนนี้สายฝนได้กระหน่ำลงมาเหมือนกับน้ำตาของฉันที่ไหลรินอาบแก้มเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"เอม"
"....."
"ถ้าแกต้องเ็ปขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เลิกกับเขาซะ"
"ฉันรักเขา"
"แต่เขาทำกับแกขนาดนี้แกยังจะรักเขาอีกเหรอ"
"แกเองก็รู้ว่าถ้าใจมันรักใครแล้ว มันก็ยากที่จะตัด"
"เอม"
"......"
"ถ้ามันเหนื่อยเกิน แกก็ถอยก่อนได้น่ะ"
"อืม"
"แกมีอะไรก็บอกฉันได้น่ะ ฉันจะอยู่ข้างๆแกเอง"
"ขอบใจน่ะ น้ำ"
หลังจากบทสนทนานี้จบเราสองคนก็เงียบตลอดทางโดยที่มีสายฝนเป็วิวตลอดทาง จนตอนนี้รถได้เข้าสนามบินแล้ว น้ำเดินลงมาส่งฉันจนฉันขึ้นเครื่อง
"เอม ถึงที่โน่นแล้ว โทรมาด้วยหล่ะ"
"โอเค ขอบใจนะที่วันนี้มาส่ง"
"จ้ะ"
74K
