เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 279 : หนึ่งวันผ่านพ้น

การฝึกฝนไม่เลือกงั้นหรือ?

เพราะระดับง่ายของชั้นที่หนึ่ง ระดับการฝึกฝนสูงสุดก็เพียงขอบเขตหลอมกายระดับสูงสุด

หากมีระดับการฝึกฝนไป ก็ไม่คล้ายว่าจะช่วยเอาชนะหมาป่าสีเทา...

มีแต่จะกลายเป็นอาหารให้พวกมัน!

จิตสำนึกการต่อสู้ของจางอวี่ค่อนข้างแข็งแกร่ง

หลังได้รับอาวุธมาแล้ว หมาป่าสีเทาก็ยากที่จะคุกคามเขาได้

หมาป่าสีเทาระลอกแรกผ่านไป ระลอกที่สองหลังจัดการหมาป่าสีเทาสามตัวจึงปรากฏข้อมูลใหม่แจ้งบอก

“ท่านพิชิตหอคอยแห่งการทดสอบชั้นที่หนึ่งระดับง่าย ต้องการท้าทายระดับปกติหรือไม่?”

โดยไม่ลังเล จางอวี่เลือกตกลง

ภาพฉากตรงหน้าเกิดกะพริบ ร่องรอยการต่อสู้เลือนหายในพริบตา ทุ่งหญ้ากลับคืนสู่สภาวะปกติ

สำหรับจางอวี่ในตอนนี้ เขาไม่ประหลาดใจอีกต่อไปแล้ว

เพียงแต่ยังคงสงสัย ภายในใจเขานั้นยังมีคำถามค้างคา

“คราวนี้คู่ต่อสู้จะเป็นอะไร?”

“ระดับการฝึกฝนกลายเป็นขอบเขตหลอมกายระดับสูงสุด นี่เลือกอย่างอื่นไม่ได้แล้วสินะ?”

ขณะนี้คล้ายเขาพบเห็นเรื่องราวอยู่ก่อน

ที่สุดปลายสายตาบังเกิดแสง หมาป่าร่างใหญ่ดูประหลาดตาสองตัวปรากฏจากความว่างเปล่า

จางอวี่รู้สึกว่าพวกมันดูคุ้นเคย

สัตว์อสูรหมาป่าสีม่วง!

“กลายเป็นสัตว์อสูรแล้ว!” จางอวี่หัวเราะออก “ฮ่าฮ่าฮ่า ดี! เข้ามา! ต่อสู้กันให้ตายไปข้าง!”

แม้ขวานยักษ์ในมือเขาจะเป็นเพียงระดับเริ่มต้น ทว่าน้ำหนักของมันนั้นชวนสะพรึง

ภายใต้วงแขนเหวี่ยงของจางอวี่ มันเผยซึ่งอำนาจรุนแรงพร้อมฉีกกระชากอากาศออกเป็นเสี่ยงจนเกิดเสียงดัง!

สัตว์อสูรหมาป่าสีม่วงเคลื่อนไหวรวดเร็วหลบเลี่ยงการโจมตีของจางอวี่ไปได้

ตู้ม!

ขวานยักษ์กลายเป็นจมกับพื้นดินลึกเสียแทน

ทว่าจางอวี่หาได้ใส่ใจไม่

ริมฝีปากเหยียดยิ้ม ร่างนั้นยกขวานยักษ์ขึ้นโจมตีใส่อีกครั้งครา

ผู้เล่นเกมเช่นจางอวี่นับว่าหาได้ยาก ขณะนี้กลายเป็นฝ่ายไล่ล่าสัตว์อสูรหมาป่าสีม่วงทั้งสองไปเสียแทน...

เวลาผ่านพ้นรวดเร็ว

พริบตาหนึ่งวันก็หายไปเช่นนี้

มองดูสายตาของบรรดาลูกค้าที่มีนำผลึกวิญญาณมาไม่น้อยวันนี้กลับจากร้าน ลั่วฉวนคาดเดาได้เรื่องหนึ่ง

วันพรุ่งนี้เช้าตรู่ที่หน้าร้านได้เกิดเป็นพายุฝนฟ้าคะนองเป็นแน่!

บอกกล่าวตามตรง ลั่วฉวนค่อนข้างสงสัยต่อความคิดของคนเหล่านี้

น้ำแร่มีวันละสิบขวดมาเติมตลอด รอคอยอีกสักไม่กี่วันจะเป็นไรไป?

อย่างไรแล้วสุดท้ายก็ได้รับ อย่างนั้นเร่งรีบไปทำไม?

หรือจะเป็นเขาเองที่ไม่เข้าใจ?

ลั่วฉวนขณะนี้กลายเป็นครุ่นคิด

ด้วยฐานะผู้มาเยือน มันยากที่เขาจะจินตนาการได้ถึง ว่าผู้ฝึกตนแห่งทวีปเทียนหลันตระหนักเรื่องศักยภาพที่ไม่อาจเพิ่มพูนมาได้นานเพียงใดแล้ว

เรื่องราวนี้ก็เสมือนกับนิยายไปต่างโลกที่เขาเคยอ่านเมื่อก่อน หลายเรื่องราวนั้นยากจะเข้าใจผู้คนท้องถิ่น

หากเจอของดีที่ตรงหน้าวันนี้ แม้ทราบว่าอีกวันก็มีมาเติมขาย ทว่าวันนี้ต้องคว้าแย่งชิงมาให้ได้อย่างไม่อาจรีรอ!

ไม่อย่างนั้นกลับไปคืนนี้คงได้นอนคิดจมปลักทั้งคืนเป็นแน่!

ของดี ไม่ว่าใครก็อยากได้...

ขณะนี้บอกราตรีสวัสดิ์กับเหยาซือหยานเรียบร้อย ลั่วฉวนจึงกลับเข้าห้องนอนตนเอง

ด้วยนอนบนเตียง ลั่วฉวนเกิดความรู้สึกสนใจขึ้นมา

“ระบบ เปิดหน้าต่างข้อมูล”

เสียงดังขึ้น ม่านแสงโปร่งใสปรากฏตรงหน้าลั่วฉวนกลางอากาศ

มันปรากฏเป็นข้อมูลจำนวนมาก

“ระบบเจ้าของร้านสุดแกร่ง

เจ้าของร้าน : ลั่วฉวน

สถานะ : เจ้าของร้านหนึ่งดาว

การฝึกฝน : ระดับที่สาม

หุ้นส่วนปัจจุบัน : 10%

ทรัพย์สิน : 120,000 ผลึกวิญญาณ (มีจำนวน 50,000 ที่ไม่สามารถแปรเปลี่ยนเป็นการฝึกฝนได้)

ภารกิจหลัก : มีรายได้หนึ่งล้านผลึกวิญญาณ ระยะเวลาคงเหลือ 37 วัน รางวัลคือโอกาสการสุ่มโชค สถานะปัจจุบัน 710,000/1,000,000

การประเมินผล : ยังเป็นไปอย่างยากลำบาก เจ้าของร้านต้องพยายามกว่านี้...”

ตอนที่ 280 : ขอลา

มองดูหน้าต่างข้อมูล ริมฝีปากลั่วฉวนต้องเหยียดเผยยิ้ม

เปรียบเทียบกับครั้งแรกเริ่ม ความเปลี่ยนแปลงนี้เรียกได้ว่าสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

ลั่วฉวนมองต่ำลงไปจึงพบเห็นเนื้อหาประเมินผลที่ด้านล่าง

รอยยิ้มบนใบหน้าจึงค่อยเลือนหาย

“ระบบ นี่ไม่แล้งน้ำใจเกินไปหน่อยเหรอ” ลั่วฉวนกล่าวออก

ทว่าระบบหาได้ตอบโต้คำบ่นของลั่วฉวน

ลั่วฉวนก็ไม่ได้คิดต่อความยาวอะไร เพราะเขาคล้ายนึกเรื่องอะไรขึ้นมาได้

“ระบบ เมื่อไหร่กันที่ระดับดาวจะเพิ่มขึ้น?” ลั่วฉวนกล่าวถาม

“เมื่อเจ้าของร้านสำเร็จภารกิจเพิ่มดาวที่ระบบส่งมอบให้ ระดับดาวจึงเกิดความเปลี่ยนแปลง” เสียงระบบดังตอบกลับมา

“นั่นก็รู้อยู่หรอก” ลั่วฉวนพยักหน้ารับ

ข้อมูลเหล่านี้ระบบเคยแนะนำกับเขามาก่อนแล้ว

ทว่าที่ลั่วฉวนคิดอยากทราบคืออีกเรื่อง

“ภารกิจเพิ่มระดับดาวเมื่อใดจึงส่งมอบให้ทำ?” ลั่วฉวนยกประเด็นขึ้นมา

“ตามค่าประเมินของระบบ ทางระบบจะทำการมอบภารกิจให้เมื่อเห็นว่าเงื่อนไขเหมาะสม”

ลั่วฉวนถึงกับต้องนิ่งค้าง

ที่พูดมานั่นก็ใช่อยู่หรอก

แต่มันไม่ได้ทำให้อะไรกระจ่าง

คำตอบเช่นนี้ตอบก็เหมือนไม่ตอบ...

ลั่วฉวนทราบดีว่าถามระบบต่อไปก็ไม่ได้อะไร

หลังปิดหน้าต่างระบบเรียบร้อย เขาจึงเข้านอนและหลับไป

……

พริบตาสามวันก็ผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน

แสงตะวันกำลังตกดินอยู่ไกลห่าง ลั่วฉวนลุกขึ้นจากเก้าอี้ยาวหน้าร้านพลางหาว

ผ่านมาหลายวัน ภารกิจหลักในที่สุดก็สำเร็จจนได้

ลั่วฉวนกำลังตื่นเต้นยินดี

สำเร็จภารกิจหมายความถึงอะไร?

การสุ่มโชค!

ลั่วฉวนกำลังคาดหวังว่าครั้งนี้จะเป็นอย่างไร

“เถ้าแก่ วันนี้ไม่มีลูกค้าแล้ว”

เหยาซือหยานก้าวเดินออกจากร้านพร้อมบอกกล่าวต่อลั่วฉวน

ลั่วฉวนพยักหน้ารับ

ขณะนี้เองที่ลั่วฉวนตระหนักได้ ว่าท่าทีเหยาซือหยานคล้ายลังเล

เป็นนางเผยความกังวลอย่างเด่นชัด

ลั่วฉวนเพียงมองก็ทราบได้

“มีเรื่องอะไรหรือ?” ลั่วฉวนกล่าวถาม

“เอ่อ...”

เหยาซือหยานคล้ายยังคิดว่าควรจะกล่าวอย่างไรดี

ขณะนี้ได้ยินคำถามของลั่วฉวนจึงส่งผลให้นางชะงักไป

นางมองที่ดวงตาของลั่วฉวน

ดวงตาสีดำนั้นคล้ายกับบ่อน้ำที่สงบนิ่งพันหมื่นปีไม่แปรเปลี่ยน

ทว่าหากพิจารณาให้ดีจะได้เห็น ว่ามันเผยร่องรอยความห่วงหา

เหยาซือหยานอดไม่ได้ที่จะเกิดความอบอุ่นหัวใจขึ้นมา

นางสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมสงบใจลง

“เถ้าแก่ ข้าคิดอยากลาหยุดสักหลายวัน”

ลาหยุด?

ลั่วฉวนชะงัก

หากเหยาซือหยานหยุด อย่างนั้นอาหารที่นางทำเล่า?

ความคิดแรกที่ผุดเข้าในหัวลั่วฉวนคือมื้ออาหารตลอดวัน

ปากท้องของเขาทุกวันนี้เป็นเหยาซือหยานดูแลทั้งนั้น...

เหยาซือหยานกล่าวอธิบาย “ข้าจากมานานแล้ว ข้าคิดไปกลับพบทางตระกูล...”

ดวงตาลั่วฉวนต้องเผยความประหลาดใจ

กลายเป็นว่านางคิดถึงบ้าน

เขาจึงพยักหน้ารับ “ได้”

เหยาซือหยานค่อยเผยยิ้มบางตอบ

ลั่วฉวนที่คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้จึงกล่าว “อย่าได้ลืมฐานะเสมียนประจำร้านต้นตำรับ หากพบเจออันตราย เรียกหาข้าได้ทุกเมื่อ”

เสมียนของร้านต้นตำรับมีผลประโยชน์รับรองหลากหลาย

หนึ่งในนั้นคือการเรียกเถ้าแก่ หากเผชิญหน้ากับอันตราย

และเถ้าแก่จะไปพร้อมบัพไร้เทียมทาน...

บอกกล่าวตามตรง ลั่วฉวนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างยามได้ทราบเนื้อหาสัญญา

จากเถ้าแก่แต่ต้องกลับกลายเป็นองครักษ์คุ้มกันให้เสมียนร้านเสียได้...

แต่หลังคิดถี่ถ้วนดีแล้วลั่วฉวนก็โล่งใจ

อย่างไรแล้วผลประโยชน์นี้ก็ดีกับเสมียนประจำร้าน ดังนั้นยอมรับหน้าที่ผู้คุ้มกันให้ก็ไม่เห็นเป็นไร