แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่ฉินเฉาคิด ที่สถานีตำรวจ ตำรวจหลายคนรีบเข้ามาถาม และบันทึกคำให้การของเขา จากนั้น พวกเขาก็พูดว่าเขาสร้างความวุ่นวายให้สังคม และต้องถูกขังที่เรือนจำกลางมากกว่า 10 วัน
“ทนายฮวงผู้ยิ่งใหญ่ นี่หมายความว่ายังไง!”
ซูจีอยากจะขว้างมือถือลงพื้น เพราะได้ฟังคำของเพื่อนเก่า ฮวงเทียนเหลียง บอกว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ฉินเฉาเป็นอิสระ
“คนสวยซู อย่าเพิ่งโกรธ” ฮวงเทียนเหลียงพูดทางโทรศัพท์ “คดีนี้ไม่ปกติ มันเหมือนกับมีบางคนต้องการให้ขังฉินเฉา ฉันเป็นแค่ทนาย ฉันไม่มีอิทธิพลพอที่จะให้ปล่อยคนออกจากคุก”
“ความหมายของนายคือ เราต้องเป็นคนทำ?” ซูจีรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาเหวี่ยง ดังนั้น เธอจึงพยายามทำใจเย็นและพูด
“คนที่มีอิทธิพลพอ ก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากพ่อของเธอ ซูเซียงปิง” ฮวงเทียนเหลียงแนะนำ “ตราบเท่าที่เขาลงมือ คนที่สถานีตำรวจจะต้องไว้หน้าเขา เวลานั้นก็เป็นเรื่องง่ายที่จะพาฉินเฉาออกมา”
“นั่นทำไม่ได้” ซูจีถอนใจ หัวใจเย็นเฉียบ “เรื่องนี้ทำไม่ได้ หาทางอื่น”
“งั้นก็เหลือแค่ทางเดียว” ฮวงเทียนเหลียงคิดอยู่สักครู่แล้วพูด
“ทางไหน?”
“แหกคุก” ฮวงเทียนเหลียงพูดคำที่มหัศจรรย์ออกมา
“แหกคุก?” คิ้วของซูจีกระตุก และด่าออกมา “นี่ ฮวงเทียนเหลียง นายคิดว่าหญิงสาวเจียงหู่เป็นโจรหรือไง!”
“คุณหนู ฉันไม่มีทางแล้ว” ฮวงเทียนเหลียงร้องออกมาทางโทรศัพท์ “ฉันเป็นแค่ทนาย ไม่ใช่ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติสักหน่อย ไม่ว่าเธอจะทำยังไง ฉันก็พาคนรักของเธอออกมาไม่ได้!”
“ฮวงเทียนเหลียง นายไปลงนรกซะ!” ซูจีโมโห และขว้างโทรศัพท์ลงโซฟา
“น้องสาว เธออย่าโกรธเลย” ซูเฟยนั่งลงและปลอบน้องสาวของเธอ “พรุ่งนี้ พี่จะไปชวนหัวหน้าหลี่ไปกินข้าว แล้วถามเขาว่าทำไมพวกเขาถึงจับคนใส่เรือนจำกลางโดยไม่มีเหตุผล”
“ไม่ คุณหนู ทำไม่ได้” เจียงตงที่อยู่ใกล้ๆ รีบเตือน “แม้ว่าประธานอาวุโส และหัวหน้าหลี่จะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน คุณก็ไม่คุ้นเคยกับเขา เรื่องของฉินเฉานี้ ต้องเป็นการกดดันจากพวกเบื้องบน แม้ว่าหัวหน้าหลี่จะตกลง แต่ก็ยังใช้ไม่ได้”
“ฉันจะลองหาทางอื่นดู” ซูเฟยพยักหน้า สูญเสียความคิด ซูจีแอบคิด แม้ว่าพี่จะไปคุยกับหลี่ฟู่หมิ่น มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะตกลง เพราะว่าฉินเฉา ไปทำให้ลูกชายคนรองของเขา หลี่ชาวกลัว....
บางที คนที่จับฉินเฉาใส่เรือนจำกลาง อาจจะเป็นลูกคนที่สอง ของเลขาธิการใหญ่หลี่ก็ได้
“เราต้องไม่ปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้” ซูจีพลันยืนขึ้นและพูด “พ่อจะกลับมาแล้ว ถ้าเขารู้ว่าฉินเฉาอยู่ในคุก งั้นก็จบแล้ว”
“ตั้งแต่เริ่ม โอกาสที่พ่อจะยอมรับฉินเฉาก็ต่ำมากอยู่แล้ว...” ที่ด้านข้าง ซูเฟยพูดออกมา
“พี่!” ซูจีที่หดหู่ ตะโกนใส่พี่เธอ
เด็กสาวคิดว่าพี่ของเธอเกลียดฉินเฉา แต่ไม่รู้เลยว่า ซูเฟยแค่อิจฉา
“ศิษย์น้อง เราต้องแหกคุก” ฝ่าเซียงที่นั่งอยู่ด้านข้าง หลับตาและพึมพำบทสวด พลันลืมตาและพูด “ขณะที่ฉินเฉาอยู่ในคุก อาตมาไม่สามารถจับตาดูการเคลื่อนไหวของเขาได้ มันทำให้อาตมารู้สึกไม่สบายใจ ถ้าปีศาจตนนี้เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา อาตมากลัวว่ามันจะกลายเป็นแอ่งเลือด”
“ศิษย์พี่...” ซูจีที่หดหู่ “ฉันบอกแล้ว ฉินเฉาไม่ใช่คนอย่างนั้น แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ แต่นิสัยของเขาดีมาก ไม่อย่างนั้น ทำไมศิษย์น้องของคุณถึงถูกใจเขา? คุณคิดว่าฉันตาบอดหรือไง?”
“ศิษย์น้อง อาตมารู้สึกว่าเธอถูกพลังปีศาจทำให้ตาบอด” ฝ่าเซียงประกบมือเข้าด้วยกันแล้วพูด “ศิษย์น้อง ลองฝึกให้หนัก ไม่นาน เธอจะต้องทำลายคาถาที่ครอบงำอยู่ของปีศาจได้แน่นอน”
“พวกเธอพูดอะไรกัน...” ซูเฟยและเจียงตงที่กำลังฟังอยู่ข้างๆ ไม่เข้าใจความหมายที่พวกเขาคุยกัน ดังนั้น ซูเฟยจึงพูดออกมา “ปีศาจอะไร? คาถาอะไร?”
“อย่าไปฟังเขา!” ซูจีบุ้ยปาก “ศิษย์พี่ของฉันมักจะพูดเรื่องลึกลับแบบนี้แหละ”
ซูเฟยมองฝ่าเซียง และไม่พูดอะไรอีก ตั้งแต่เริ่มแล้ว ตระกูลซูของเธอ มักจะพัวพันกับหลวงจีนจากวัดเป่าไต้ นี่เป็นเรื่องของพ่อของเธอ ดังนั้น เธอจึงรู้สึกไม่ดีที่จะถามต่อ
จริงๆ แล้ว มีบางสิ่งผิดปกติกับน้องสาวเธอ ทั้งที่เป็นหญิงสาว แต่กลับไปเรียนศาสนาถึงที่วัด
“ศิษย์น้อง ยังไงเธอก็ไม่ต้องกังวลหรอก” ฝ่าเซียงพลันพูด “ด้วยความสามารถของเขา เธอห่วงว่าเขาจะถูกรังแกในเรือนจำกลางเหรอ? กฎหมายผูกมัดแค่คนธรรมดา แต่ไม่สามารถกักขังคนอย่างเธอ และอาตมา”
ซูจีเข้าใจว่าฝ่าเซียงพยายามจะพูดอะไร เธอพยักหน้า และนั่งเงียบอยู่บนโซฟา
คนเลว...ฉันหวังว่านายจะไม่เป็นไร... ซูจียังคงเป็นห่วงและแอบพูดในใจ
ตอนนี้ ฉินเฉาถูกส่งไปที่เรือนจำกลางสำหรับอาชญากรดุร้ายโดยเจ้าพนักงานสองคน
“มีคนมาใหม่ ดูแลด้วย” หนึ่งในเจ้าพนักงาน มองเข้าไปในกรง และพูดกับอาชญากรพวกนั้น
ถูกขังในคุกเป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับเขา อากาศในนี้ค่อนข้างชื้น และห้องค่อนข้างมืด มีที่นอนเรียงอยู่ตรงหน้า มีนักโทษอุกฉกรรจ์กำลังมองมาที่เขา
แต่กลับไม่เหมือนนักโทษร้ายแรง ฉินเฉาถูกใส่กุญแจมือ ที่มือและเท้าของเขาถูกโซ่พันธนาการ
“เจ้านี่อันตราย เราต้องเพิ่มมาตรการความปลอดภัย” เจ้าหน้าที่อธิบาย และล็อกโซ่ใส่กรงเหล็ก
“หึหึ เราไม่ได้มีคนใหม่มานานแล้ว” คนที่นั่งอยู่ที่ที่นอนที่ดีที่สุด ชายที่มีหูเดียว เปิดปากใหญ่ๆ ของเขาและยิ้ม “เจ้าหนู แกเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?”
“ฉัน?” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไม่มีอะไร ก็แค่หักขาคนที่ชื่อหลิวแหย”
เมื่อเขาพูด ม่านตาของนักโทษพวกนี้ก็หดตัวลง
“แกเป็นคนที่นายท่านสีเลือก!” แม้จะอยู่ในคุก ชายหูเดียวก็ยังรู้ข่าวจากข้างนอก เขามองมาที่ฉินเฉา และกำหมัดแน่น
“บางที ฉันไม่ค่อยมั่นใจ” ฉินเฉายักไหล่ เขายื่นมือออกมา แล้วเอาบุหรี่ออกมาจากแหวนเก็บของ ใส่ไว้ในปาก และจุดมัน
เมื่อเขาขยับมือ เสียงกรุ๊งกริ๊งจากโซ่ก็ดังมาให้ได้ยิน
“เด็กใหม่มีบุหรี่ด้วย!” เมื่อเห็นอย่างนี้ ชายหูเดียวพลันแสยะยิ้ม “เอาบุหรี่และแหวนแกมาให้เรา!”
“โทษที มันเป็นไปไม่ได้” ฉินเฉาเอียงตัวพิงกับประตูเหล็ก และหันไปทางชายหูเดียว
“ฉันคิดว่าแกกำลังหาที่ตาย” ชายหูเดียวเปล่งจิตสังหารออกมา ถึงยังไง เจ้านี่ก็ถูกนายท่านสีขีดชื่อ ถ้าฉันฆ่ามัน บางทีนายท่านสีอาจจะพอใจ และปล่อยฉันออกจากคุกนี่
“มีคนอยากให้ฉันตายอีกแล้ว” ฉินเฉายักไหล่ “ฉันเบื่อที่จะได้ยินคำพวกนี้แล้ว”
“ไอ้เวร ยังทำตัวอวดเบ่ง!” เพื่อให้เป็นที่โปรดปรานของหัวหน้า นักโทษรีบพุ่งเข้าใส่ ต้องการให้บทเรียนฉินเฉา
แต่เมื่อเขาไปถึงตรงหน้าฉินเฉา ฉินเฉากลับเร็วกว่าเขา เตะเข้าที่หัวเข่า
กร๊อบ! นักโทษคนนั้นกรีดร้องออกมาและนอนลงกับพื้น
เตะนี้ทำลายสะบ้าเข่าเขา
“เจ้าหนู โหดนักหรือไง” ชายหูเดียวหรี่ตา “พี่น้อง โจมตีมันพร้อมกัน ถ้าเราฆ่าเจ้าหนูนี่ได้ นายท่านสีจะต้องมีความสุข และบางทีอาจจะปล่อยพวกเรา”
คำพูดนี้จากชายหูเดียวคล้ายกับสารกระตุ้น ทำให้เหล่านักโทษตื่นเต้น คนพวกนี้รีบลงมาจากเตียง และเดินเข้าไปหาฉินเฉา
“รอเดี๋ยวก่อน ฉันมีคำถามอยากจะถาม” ฉินเฉาพลันพูดขึ้น “พวกแกรู้จักชายที่ชื่อหลิวชวนมั้ย? เขาเคยถูกจับมาที่นี่”
“หลิวชวน!” ชายหูเดียวตาแดงก่ำ “จะไม่รู้จักได้ยังไง! มันเป็นคนกัดหูฉัน! ดูเหมือนว่าพวกแกจะเป็นเพื่อนกันสินะ ดีมาก พ่อเอ็งคนนี้กำลังเป็นห่วงอยู่เลยว่าจะไปแก้แค้นยังไง!”
“ดีมาก เมื่อพวกแกอยากจะเล่น งั้นก็เข้ามา”
ฉินเฉาดัดข้อต่อ และแสดงรอยยิ้มชั่วร้ายให้คนพวกนี้
เหล่านักโทษในกรงพากันปล่อยเสียงกรีดร้องที่น่าสงสารออกมาคนแล้วคนเล่า
เจ้าหน้าที่สองคนข้างนอกกำลังสูบบุหรี่อยู่ หนึ่งในนั้นพูดขึ้น
“เจ้าหนูนี่ถูกนายท่านสีหมายหัว ครั้งนี้คงต้องลำบากแล้ว”
“แน่นอน” อีกคนพยักหน้า “แต่เราไม่สามารถปล่อยให้มันตายได้ ถ้ามันตาย เราจะโดนลงโทษ”
เมื่อทั้งสองคนกำลังสูบบุหรี่ต่อ เสียงกรีดร้องจากข้างในก็เริ่มเบาลง
พวกเขาต่างจ้องมองกัน เดินไปที่กรง เปิดประตู เข้าไปข้างใน
“พวกแกทำอะไร!” เจ้าหน้าที่คนแรกที่เข้ามารีบตะโกน “ฉันบอก....”
เขากลืนประโยคที่สองที่จะพูดกลับไป
เขาเห็นฉินเฉานั่งอยู่บนเตียง ไม่เป็นอะไร สูบบุหรี่อย่างเกียจคร้าน ส่วนนักโทษคนอื่นในคุกต่างพากันนอนราบกับพื้น
ขาของพวกมันทุกคนต่างหัก และที่น่าสะพรึงที่สุด คือสิ่งที่เกิดกับชายหูเดียว หูข้างสุดท้ายของเขาก็ถูกฉีกออกไปด้วย
เขานอนอยู่กับพื้น ไม่ร้องออกมาอีกต่อไป ครึ่งหน้าของเขาอาบไปด้วยเลือด
โซ่ที่มือและเท้าของฉินเฉาต่างแตกเป็นเสี่ยงๆ กระจายเกลื่อนพื้น
“ชะ ช่วยด้วย...” เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่สองคนเข้ามา ชายไร้หูก็พูดขึ้นมาอย่างอ่อนแรง
“เร็ว รีบช่วยพวกเขา!” เจ้าหน้าที่ทั้งสองหวาดกลัว คนหลายคนต่างพากันบาดเจ็บ หมายความว่าพวกเขาบกพร่องต่อหน้าที่
ฉินเฉาไม่ใช่อาชญากรอันตราย แต่เขาเป็น อาชญากรโคตรอันตราย
เจ้าหน้าที่ไม่มีทางเลือก ได้แต่ใส่โซ่ฉินเฉาอีกครั้ง และพาเขาเข้าห้องขังเดี่ยวไป
ฉินเฉาก็ไม่สนใจ เมื่อหาที่สงบได้ เขาก็เริ่มฝึกต่อ ปัจจุบัน เขารู้สึกว่าความแข็งแกร่งของร่างกายเขา เข้าสู่คอขวด และไม่นานก็จะข้ามผ่านได้แล้ว
หลังจากข้ามผ่านครั้งนี้ เขาก็จะเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน (ระดับ 4) จากนั้น เขาก็จะสามารถร่ายคาถาได้ และไม่ต้องถูกเจ้าหลวงจีนนั่นกดขี่อีก
“เฉินสี...” ในห้องปิดเล็กๆ ฉินเฉาค่อยๆ พึมพำ “หลังจากฉันออกไป ฉันจะค่อยๆ จัดการกับแก....”
“ฮิฮิ....” ในเวลานี้เอง ในห้องปิดมืดๆ พลันสว่าง เหมือนกับมีบางคนมาจุดไฟ ร่างสูงและมีเสน่ห์ของสาวงามในชุดเครื่องแบบยาม ยืนอย่างน่าหลงใหลที่ฝั่งตรงข้ามเขา กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้ม
“ฉันไม่คิดเลยว่า นายน้อยฉินเฉาผู้ยิ่งใหญ่ของเราจะมีวันนี้ด้วย”
ยามสาวยื่นมือออกมา และลูบหน้าเขา
เวลานี้ มือและเท้าของฉินเฉาต่างถูกล็อก และถูกขังอยู่ในห้องขังเดี่ยว
“โรซี่?” ฉินเฉาลืมตา และมองไปที่สาวงามทรงเสน่ห์ตรงหน้าเขา “เธอมาเพื่อล้อฉันเล่นหรือไง?”
จบตอน
385K
