“ออกไปซื้อยาก็ต้องได้ยาสิค่ะพ่อ”
บุญทิวาตอบขณะซอยเท้าวิ่งขึ้นบันไดมา เธอเป็หลานสาวของนางรจนาภรรยาของนายณรงค์ชัย ซึ่งทั้งสองแต่งงานอยู่กินด้วยกันมาหลายปีแต่ก็ไม่ยอมมีลูกเสียที จึงได้ไปขอลูกของน้องสาวเอามาเลี้ยงเป็ลูกบุญธรรม
“อืม เอาไปให้แม่เขากินน่ะ ยังไงเสียถ้ายังไม่หาย ก็จะได้พาออกไปหาหมอ”
นายณรงค์ชัยบอกกับเด็กสาวที่ตนรักไม่ต่างกับเป็ลูกแท้ๆ
“แล้วนั้นพ่อจะออกไปไหน”
เด็กสาวถามเมื่อเห็นผู้เป็พ่อทำท่าจะลงไปจากเรือน
“พ่อจะเข้าไปดูคนงานในไร่เสียหน่อย สั่งให้เขาตัดแต่งกิ่งชมพู่ไว้ พรุ่งนี้จะใส่ปุ๋ย ลูกเข้าไปดูแม่เถอะ ถ้ากินยาที่ลูกซื้อมานั้นแล้วยังไม่หาย ก็ให้คนไปตามพ่อ พ่อจะกลับมาพาแม่เขาไปหาหมอ”
นายณรงค์ชัยสั่งความกับเด็กสาวก่อนลงจากเรือนไป บุญทิวาจึงได้รีบนำยาแก้ปวดท้องที่ตนพึ่งออกไปซื้อจากร้านค้าในหมู่บ้านมาเข้าไปให้แม่บุญธรรมที่นอนปวดท้องอยู่ในห้อง
“แม่ กินยาก่อนนะค่ะ”
เด็กสาวประคองแม่บุญธรรมหรือหากนับจากความสัมพันธ์ทางสายเืก็คือป้าแท้ๆให้ลุกขึ้นนั่งแล้วรินยาส่งให้ ซึ่งนางรจนาก็รีบรับไป นางมีอาการจุกเสียดและปวดท้องมาั้แ่เมื่อตอนสาย แต่ปฏิเสธที่จะออกไปหาหมอตามความ้าของสามีเพราะคิดว่าอาการไม่ได้หนักหนาอะไร จึงเพียงแต่ให้บุญทิวาขี่ม้าออกไปซื้อยามาเท่านั้น และเป็เื่ปกติธรรมดาอยู่เองที่หากเป็การเดินทางแค่เพียงในบริเวณหมู่บ้านเด็กสาวก็ชอบที่จะเดินทางโดยขี่เ้าบุญปลื้มซึ่งเป็ม้าคู่ใจมากกว่าจะใช้รถซึ่งที่บ้านมีอยู่ทั้งรถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์
หลังจากกินยาเข้าไปได้ไม่นานอาการปวดท้องของนางรจนาก็ทุเลาลง บุญทิวานั่งเฝ้าจนผู้เป็แม่หลับไปจึงได้ออกมาจากห้อง แล้วก็เห็นดวงดาวเด็กสาวลูกคนงานซึ่งอยู่ในวัยเดียวกันกับตนและถูกนำมาเลี้ยงไว้ให้รับใช้งานในบ้านถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเดินเร็วๆผ่านไป ด้วยความสงสัยเด็กสาวจึงตามไปดู
“จะทำอะไรหรือดวงดาว”
เด็กสาวถามลูกคนงานที่เป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่วัยเด็กที่กำลังเปิดประตูห้องซึ่งถูกปิดเอาไว้เฉยๆมานานแล้วและมันอยู่ตรงกันข้ามกับห้องของบุญทิวา
“คุณย่าให้มาทำความสะอาดห้องนี่ค่ะคุณเงาะ”
ดวงดาวตอบพร้อมกับเข้าไปจัดการเปิดหน้าต่างออกทุกบานเพื่อขับไล่กลิ่นอับที่อาจจะพึงมี เพราะห้องนี้ถูกปิดไว้และเข้ามาทำความสะอาดแค่เดือนละสองครั้งเท่านั้น คุณย่าที่ดวงดาวพูดถึงก็คือคุณย่าโกสุมซึ่งเป็ภรรยาของเ้าของไร่แห่งนี้ ทั้งยังเป็มารดาของนายณรงค์ชัยด้วยนั้นเอง
“จะมีใครมาพักงั้นเหรอ”
บุญทิวาถามอย่างแปลกใจ เธอรู้มาว่าห้องนี้เคยเป็ห้องของน้องสาวของพ่อณรงค์ชัย ก่อนที่เธอจะแต่งงานกับชาวเยอรมันแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกันและไม่เคยกลับมาอีกเลยเป็เวลายี่สิบปีได้แล้ว ห้องนี้จึงถูกปิดไว้เฉยๆนับแต่นั้นมา
“ หลานของคุณย่า เดินทางมาจากต่างประเทศ เขาเป็ลูกครึ่ง หล้อ หล่อละคุณเงาะ”
ดวงดาวละมือจากที่กำลังถือผ้าเช็ดตามตู้โต๊ะหันมาตอบด้วยท่าทางตื่นเต้นที่ได้เห็นหนุ่มรูปงามซึ่งงามที่สุดเท่าที่เคยได้เห็นตัวเป็ๆมา
“ขนาดนั้นเลยเหรอ”
บุญทิวารู้สึกขำขำกับท่าทางและวาจาของเด็กสาววัยเดียวกัน
751
