ไฟราคะ

????ไฟราคะ????

บทที่ 02

         ชาตรีเดินกลับเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาได้ขอแฟนสาวแต่งงาน และเธอก็ตอบตกลง..เขาดีใจมากสั่งทำแหวนพิเศษเฉพาะ ที่สลักชื่อเขาและเธอในแหวน ชายหนุ่มเดินฮัมเพลงผ่านห้องโถง

        "ชาตรี! " ชาญวิทย์เรียกบุตรชาย ร่างสูงชะงัก ก่อนจะเดินเข้ามาหาผู้เป็๞พ่อ ดีเหมือนกัน เขามีข่าวดีจะบอกพ่อยู่พอดี

        "ครับพ่อ.. เรียกผมมามีธุระอะไรครับ" ชาตรีเดินไปนั่งโซฟาตรงข้ามกับพ่อ

        "แกอายุเท่าไหร่แล้ว" ชาญวิทย์ถามเสียงเรียบ

        "ห้ะ..อะไรกันพ่อ ผมก็จะสามสิบแล้วไงอีกไม่กี่เดือน พ่อจำไม่ได้หรอ" ชาตรีถามขำๆ พ่อเขาสงสัยจะแก่จนเลอะเลือน

        "ฉันจำได้.." สีหน้าของชาญวิทย์เรียบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ขันเลยสักนิด

        "อ้าว แล้วพ่อถามทำไม.. เออพ่อ ผมมีเ๹ื่๪๫สำคัญจะบอก..คือว่า.."

        "เ๹ื่๪๫ของแกเอาไว้ก่อน ฉันมีเ๹ื่๪๫ของแกที่สำคัญมากกว่า" ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดจบ ชาญวิทย์ก็พูดแทรกขึ้นมา ชายหนุ่มทำหน้าสงสัย เ๹ื่๪๫ของเขาที่สำคัญ เ๹ื่๪๫อะไร..

        "อะไรพ่อ.." ชาตรีถามชิลล์ๆ พลางยกชาขึ้นจิบ คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการที่เขากำลังจะแต่งงานหรอก แต่ประโยคต่อมาก็ทำให้เขาสำลักพร่วดทันที

        "ฉันจะให้แกแต่งงาน! " ชาญวิทย์บอกกล่าวเสียงเรียบ แม้อายุจะมากแล้วแต่ใบหน้ายังดูหล่อเหลาเหมือนตอนหนุ่มๆไม่มีผิด

        "พะ..พ่อรู้ได้ไง ใครบอกพ่อ" ชาตรีถามอย่างแปลกใจ เขาพึ่งจะไปขอหญิงสาวแต่งงานมาวันนี้เอง พ่อเขารู้ได้ไง แต่ยังไงเขาก็ดีใจอยู่ดี

        "อะไรของแก" ชาญวิทย์ถามอย่างสงสัย ลูกชายเขาพูดอย่างกับรู้ว่าจะให้แต่งงานกับใครอย่างงั้นแหละ

        "ก็งานแต่งงานไงพ่อ พ่อรู้ได้ไงว่าผมกำลังจะแต่งงาน" ชาตรีบอกกล่าวอย่างดีใจ ไม่คิดว่าพ่อจะรู้เร็วขนาดนี้ แต่คำพูดต่อมาก็ทำให้เขาชะงักกึกทันที

        "แกรู้ได้ไงว่าฉันจะให้แกแต่งงานกับหนูเขมิกา! " พ่อเขาเอ่ยเสียงดังฟังชัด แต่ชายหนุ่มกลับหูดับไปชั่วขณะ จนต้องถามซ้ำอีกครั้ง

        "วะ..ว่าไงนะพ่อ..ตะ..แต่งงานกับใครนะ!!" ชาตรีโพล่งถามเสียงดังลั่น อะไรกัน..เขานึกว่าพ่อรู้ว่าเขาจะแต่งงานกับกิ่งเหมยซะอีก นี่อะไรให้เขาแต่งงานกับใครก็ไม่รู้!!

        "ฉันจะให้แกแต่งงานกับหนูเขมิกา ลูกสาวของอามานพ! และแกก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธด้วย..เพราะฉันตอบตกลงเขาไปแล้ว!" ชาญวิทย์บอกกล่าวบุตรชายด้วยเสียงดังไม่แพ้กัน

        "พ่อ!! พ่อก็รู้ว่าผมคบกับกิ่งเหมยอยู่!! และผมก็ขอเหมยแต่งงานแล้วด้วย!!" ชายหนุ่มตะเบ็งเสียงตอบอย่างไม่ยอมแพ้ พ่อทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ทั้งๆที่รู้ว่าเขาคบกับกิ่งเหมยอยู่!

        "ฉันไม่เคยให้แกคบกับผู้หญิงคนนั้น!! ฉันบอกแก๻ั้๫แ๻่แรกแล้วแกไม่ฟังฉันเอง!!" ชาญวิทย์โพล่งตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ เขาเกลียดคนบ้านนั้น ถือว่าเป็๞ศัตรูของเขาเลยก็ว่าได้

        "ทำไมอ่ะพ่อ!! เพียงเพราะว่าเหมยเขาเป็๞ลูกสาวของบริษัทคู่แข่งกับพ่องั้นหรอ!! พ่อกับลูกเขาคนละคนกันนะพ่อ! แยกแยะหน่อยสิ!"

         ชาตรีตะคอกเสียงดัง เขาทราบดีว่าพ่อเขากับพ่อของกิ่งเหมยไม่ถูกกัน แต่มันไม่ได้เกี่ยวกันเลยสักนิด เขารักกับกิ่งเหมยมาตั้งสองปี จะให้มาพังง่ายๆหรอ ไม่มีทาง! เขาไม่ยอมเด็ดขาด!!

        "ไม่รู้แหละ ยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับหนูเขมิกา!!"

        "ผมไม่แต่ง!! ยังไงผมก็ไม่แต่ง!! ถ้าพ่ออยากแต่งพ่อก็แต่งเองเลย! ผมไม่แต่ง!!" ชาตรี๻ะโ๷๞เสียงกร้าว เขาจะไม่ยอมโดนจับคลุมถุงชนเด็ดขาด นี่มันยุคไหนแล้ว

        "ชาตรี!! แกอย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะ!! ฉันเป็๞พ่อแก แกมีหน้าที่ฟังฉัน ไม่ใช่มายืนเถียงฉันฉอดๆ!!" ชาญวิทย์ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห

        "ผมจะแต่งงานกับเหมยเท่านั้น!! กับคนอื่น ผม ไม่ แต่ง!!" ว่าจบร่างสูงก็เดินพรวดพราดขึ้นบันไดไปทันที โดยไม่รอฟังคำทักท้วงอะไรทั้งสิ้น

        "ไอ้ชาตรี!! ชาตรี!!!" ชาญวิทย์๻ะโ๷๞ตามหลังบุตรชายที่บัดนี้เดินหนีออกไปแล้ว เขาทรุดนั่งลงที่โซฟาอย่างหมดแรง ทำไมไอ้ลูกคนนี้มันหัวดื้อขนาดนี้นะ วันนี้ที่บ้านตระกูลไพวรรณเข้ามาหาเขาที่บ้าน มานพเพื่อนสนิทและแขไขภรรยาของมานพมาขอความช่วยเหลือจากเขา เนื่องจากว่าบริษัทกำลังจะล้มละลายและโดนยึด เขาจำเป็๞ต้องแบกหน้ามาหาเพื่อนสนิทให้ช่วยเหลือ แลกกับการยกลูกสาวให้ ซึ่งเขาก็ยินดีที่จะช่วย ลูกสาวเขาก็เห็นมา๻ั้๫แ๻่เด็ก เป็๞คนดี เรียบร้อย เหมาะที่จะมาเป็๞ภรรยาของลูกชาย เขาคิดดีที่สุดแล้วมือหนายกขึ้นลูบหน้าอย่างกังวล จะทำยังไงให้ลูกชายยอมแต่งงาน

        "คุณช่วยให้ลูกยอมแต่งงานด้วยนะทิพย์.."

        ด้านชาตรีเมื่อขึ้นมาบนห้องแล้ว มือหนาก็กวาดสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะร่วงลงพื้นหล่นกระจายอย่างโมโห ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ

        "โธ่เว้ยย!! "

         ร่างสูง๻ะโ๠๲ลั่นห้องอย่างโกรธแค้น ชีวิตเขามีเหลือแค่พ่อคนเดียว เพราะแม่เขาเสียไปตอนเขาอายุ 19 ปี เขาใช้ชีวิตอยู่กับพ่อมาโดยตลอด อยากได้อะไรพ่อไม่เคยขัด ที่บ้านเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับการออกแบบ สถาปนิก ส่งออกเฟอร์นิเจอร์ทั่วประเทศเป็๲ที่รู้จักอย่างกว้างขวาง จึงไม่แปลกที่บริษัทเขาจะมีคู่แข่ง ที่ผ่านมาเขาทำงานดีมาโดยตลอดไม่เคยเสเพเลยสักครั้ง แล้ววันสำคัญที่สุดในชีวิต เขาอยากจะเลือกเอง แต่กลับเป็๲พ่อที่เลือกให้

        "เขมิกา!!" ชายหนุ่มพึมพำเสียงกร้าว

         ร่างสูงหุนหันเดินเข้าห้องน้ำ ก่อนจะเปิดฝักบัวให้สายน้ำไหลมาอาบชะโลมจิตใจที่ตอนนี้กำลังร้อนรุ่มดังไฟเผา มือหนากำแน่นก่อนจะทุบไปที่กำแพงแรงๆ อย่างเคียดแค้นผู้หญิงที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า

        "เขมิกา.. เดี๋ยวจะได้รู้ว่านรกเป็๲ยังไง! "

         มือหนาเสยผมแรงๆ อย่างระบายอารมณ์ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกจากห้องน้ำไป

        ครืด~~ ครืด~~ (กิ่งเหมย)

        "ฮัลโหลครับ" เสียงทุ้มเอ่ยไปตามสาย

        "ทำอะไรอยู่คะ" เสียงหวานใสเอ่ยถามแฟนหนุ่มอย่างอารมณ์ดี

        "ผมพึ่งจะอาบน้ำเสร็จครับ เหมยล่ะ ทำอะไรอยู่" เขาถามหญิงสาวพลางเช็ดผมไปด้วย

        "กำลังคิดถึงชาอยู่ค่ะ" เสียงหวานส่งเสียงหวานมาตามสาย

        "ผมก็คิดถึงเหมยครับ" ชายหนุ่มตอบกลับ พลันก็นึกถึงเ๱ื่๵๹ที่คุยกับพ่อเมื่อสักครู่ เขาสะบัดหัวไล่ความคิด เขาจะให้เหมยรู้เ๱ื่๵๹นี้ไม่ได้เด็ดขาด เธอต้องเสียใจแน่ๆ

        "ยังไม่นอนหรอคะ"

        "กำลังจะนอนแล้วครับ...เอ่อ.. เหมยแค่นี้ก่อนนะผมปวดหัวน่ะ" เขาปดออกไป

        "เป็๲อะไรมากมั้ยคะ"

        "ไม่ครับ.. แค่นี้ก่อนนะ ฝันดีครับ"

        "ฝันดีค่ะ"

         ชายหนุ่มกดวางสายก่อนจะล้มตัวลงนอน มือหนายกก่ายหน้าผาก พลางใช้ความคิด...