จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

              ถึงแม้ว่าจะมืดค่ำแล้วเด็กหนุ่มก็ยังคงที่จะไม่สามารถข่มให้ตัวเองนอนหลับได้เพราะว่าตนนั้นกำลังคิดถึงแต่ทักษะใหม่ที่ได้คิดค้นขึ้นอยากจะทราบเหลือเกินว่าผลที่ออกมามันจะเป็นเช่นไรเขาไม่สามารถทดสอบได้เลยหากไม่มีพวกสัตว์อสูรให้มาทดสอบเพียงแค่คิดแล้วก็จินตนาการเท่านั้นเวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆอากาศยังคงหนาวเย็นเช่นเดิม

เด็กหนุ่มจึงค่อยๆเผลอหลับไปแต่แล้วเซย์รินก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเขานั้นได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่ค่อยๆเดินเข้ามาและเป้าหมายของมันก็คือที่ถ้ำแห่งนี้นั้นเอง…เวลาผ่านไปไม่นานเจ้าของเสียงฝีเท้าก็มาถึงรูปร่างของมันใหญ่โต มีขนสีขาวปกคุมไปทั่วบริเวณของร่างกายเจ้านี่มันคือหมีหิมะ

เมื่อเจ้าสัตว์อสูรตนนี้มันรู้ว่ามีคนแปลกหน้ามาพักอาศัยอยู่ที่รังของตนมันก็เกิดอาการคลั่งในทันที

"โฮ่งงงงงงงงงงงงงงง มันคำรามเสียงดังลั่น….ด้วยความโมโห…..

เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้นเด็กหนุ่มก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี ในขณะที่มันกำลังใกล้ถึงตัวเซย์รินไม่รอช้ารีบทดลองใช้ทักษะที่คิดค้นขึ้นในทันที…หวืดดดดดดดดดดด

อยู่ๆเจ้าหมีหิมะก็หยุดการโจมตีของตนลงพร้อมทั้งจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่เคารพบูชาราวกับเป็นเทพพระเจ้าของมันเด็กหนุ่มจึงลองคิดในใจให้มันตบหัวของตนเอง เมื่อคิดเสร็จเจ้าหมีหิมะมันก็ตบหัวตัวเองทันทีเมื่อคิดให้มันนั่งลงมันก็นั่งลงราวกับลูกสุนัขเชื่องๆ ทักษะนี้อยู่สูงขึ้นไปกว่าทักษะหุ่นเชิดไปอีกหลายระดับเพราะผู้ที่ถูกควบคุมล้วนมีความรู้สึกนึกคิดครบถ้วนเป็นของตนอง

             แต่มันจะมองผู้ใช้ทักษะนี้เป็นนายเป็นเจ้าชีวิตของมันจากจิตสำนึกของมันจริงๆเหมือนเป็นการแทรกแซงทางจิตชนิดหนึ่งเซย์รินไม่แน่ใจว่าระยะไกลสุดที่จะสามารถควบคุมมันได้ไกลสุดเท่าไหร่เด็กหนุ่มจึงออกปากสั่งให้มันเดินไปจนสุดขอบของพื้นที่ชั้นที่7 และให้มันเดินกลับมาหาตนที่นี่ รัศมีของชั้นที่ 7 ไม่ต่ำกว่า30 กิโลเมตรเมื่อมันได้รับคำสั่งมันก็รีบวิ่งไปทันทีด้วยความตื่นเต้นยินดีเมื่อเจ้านายของมันได้สั่งใช้งานมันราวกับว่ามันเป็นตัวของตัวเองเหมือนไม่ได้ถูกควบคุมอยู่…

เมื่อทำการทดสอบเสร็จแล้วเด็กหนุ่มก็นอนพักผ่อนทันทีเพราะดูเหมือนว่าตนเองจะเริ่มง่วงขึ้นมาแล้ว

               ยามรุ่งเช้าก็มาถึงเด็กหนุ่มจึงตื่นจากการหลับไหลขึ้นมา ภาพตรงหน้าของตนเองนั้นมีเจ้าหมีหิมะกำลังจ้องหน้าของตนอยู่ราวกับลูกสุนัขที่ใสซื่อพร้อมทั้งหยิบผลไม้มาให้กับตน เด็กหนุ่มก็เต็มไปด้วยความแปลกใจเพราะทักษะนี้ได้ผลมากกว่าที่ตนเองคิดเอาไว้เสียอีกระยะควบคุมไม่จำกัดผู้ถูกควบคุมมีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตนเองและเต็มเปรี่ยมไปด้วยความจงรักภักดี

                 นี่คือข้อสรุปที่เซย์รินคิดได้ แต่สิ่งที่ตนเองยังไม่แน่ใจนักก็คือความสามารถในด้านควบคุมขีดจำกัดของตนเองนั้นจะสามารถควบคุมมนุษย์ได้จำนวนเท่าไหร่ในอนาคตตนเองอาจจะใช้ทักษะนี้นำไปควบคุมบุคคลที่แข็งแกร่งทั่วทั้ง 6 อาณาจักร หรือศัตรูสุดแกร่งภายในอนาคตเพื่อมาอยู่ในความดูแลของตน

"ข้าขอตั้งชื่อนี้ว่า ทักษะแห่งพระเจ้า