เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ในเวลาเดียวกันนั้น

        ในดันเจี้ยนลับ‘สนามทดสอบ’ 

        หวังเฉินยืนตระหง่านณ ทางเข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในเขตตะวันออก ช่วงเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามเขาได้สกัดกั้นและกำจัดผู้เข้าแข่งขันทีละคนอย่างต่อเนื่อง

        ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะมีพลังระดับผู้เปลี่ยนอาชีพขั้นสองเลเวล 68หรือ 70 ก็มิอาจต้านทานคมกระบี่ของเขาได้ต่างถูกขับออกจากดันเจี้ยนลับราวกับผักปลาที่ถูกสับเป็นชิ้นๆ

        เพียงหนึ่งชั่วยามแต้มของหวังเฉินก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทะลุสามพันแต้มอย่างน่าตกใจทิ้งห่างผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอย่างไม่เห็นฝุ่น!

        ไม่เพียงเท่านั้น…

         [หวังเฉิน มีแต้มสะสม 3,000 แต้ม] 

         [จั่วชิงเหวิน มีแต้มสะสม 2,200 แต้ม] 

         [เซียวเทียนเช่อ มีแต้มสะสม 1,900 แต้ม] 

         [จ้าวหมิงคง มีแต้มสะสม 1,200 แต้ม] 

        ...

        จนถึงตอนนี้สามอันดับแรกของตารางอันดับได้แยกขาดจากอันดับถัดมาอย่างชัดเจน

        ทว่ายิ่งแต้มเพิ่มขึ้นเร็วเท่าไรจำนวนผู้เข้าแข่งขันในดันเจี้ยนลับก็ยิ่งลดลงฮวบฮาบเหลือเพียงหนึ่งร้อยยี่สิบคนเท่านั้น

        หากเป็นไปตามแนวโน้มนี้ละก็การแข่งรอบคัดเลือกคงจบลงก่อนที่จะครบชั่วโมงสุดท้ายเสียอีก

        แม้จะต่อสู้อย่างต่อเนื่องมาหนึ่งชั่วโมงแต่หวังเฉินก็ยังคงเปี่ยมด้วยพลังเขายังคงมีสีหน้าสดใสเปล่งประกายเยี่ยงเทพผู้รักษาประตูและคุ้มกันทางเข้าสู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

        ในขณะนี้

        เบื้องหน้าเขามีผู้เข้าแข่งขันสามคนยืนอยู่กลางที่โล่งห่างกันเล็กน้อย ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

        ทั้งสามคนนี้เป็นนักรบนักเวท และนักฆ่าตามลำดับ และล้วนอยู่ในระดับผู้เปลี่ยนอาชีพขั้นสองเลเวล 70

        แต่ณ เวลานี้ ไม่มีใครกล้าก้าวข้ามเส้นแบ่ง ท้าทายหวังเฉินก่อนเลย

        “หวังเฉิน!”

        “แต้มของนายพุ่งไปถึงสามพันแล้ว อันดับหนึ่งคงเป็นของนายแน่ๆแล้วจะมาขวางทางเข้าอีกทำไม ปล่อยพวกเราเข้าไปไม่ได้หรือ?”

        นักรบรูปร่างกำยำในกลุ่มสามคนกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาหวังเฉินเพียงส่ายหน้าช้าๆ

        ตอนนี้เขากับจั่วชิงเหวินมีแต้มห่างกันเพียงแปดร้อยแต้มและยังมีผู้เข้าแข่งขันอีกหนึ่งร้อยยี่สิบคน

        นั่นหมายความว่ายังมีแต้มอีกกว่าหนึ่งพันแปดร้อยแต้มที่ยังคงล่องลอยอยู่รอบตัว

        หากเขาอุตส่าห์มาขวางทางเข้าจนถึงตอนนี้แล้วปล่อยให้คนอื่นเข้าไปและถูกจั่วชิงเหวินแซงหน้าไป คงเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

        “นาย…”

        “จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?”

        นักฆ่าที่อยู่ตรงข้ามเมื่อเห็นหวังเฉินส่ายหน้าก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยใบหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก

        หลังจากที่ได้เห็นหวังเฉินกำจัดผู้เข้าแข่งขันสิบคนติดต่อกันอย่างดุดันเขาก็ไม่อยากจะต่อสู้กับหวังเฉินเลยแม้แต่น้อย

        ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเขาอยู่กันสามคน…

        ใครออกโรงก่อนผู้นั้นก็จะเปิดโอกาสให้คนอีกสองคนได้เปรียบ

        “ฉันก็ไม่อยากทำถึงขนาดนี้หรอก แต่คนข้างหลังดันตามมาติดๆ เลยนี่นา”

        หวังเฉินกล่าวพร้อมกับแบมือออกใบหน้าแสดงออกถึงความจนใจ

        เมื่อเห็นเช่นนั้นบุคคลทั้งสามก็กัดฟันด้วยความจนใจ

        “ทำยังไงดี?”

        “เราจะร่วมมือกันไหม?”

        ตอนนี้ทั้งสามมองหน้ากันด้วยสีหน้าย่ำแย่ในดวงตาของแต่ละคนสะท้อนความคิดเดียวกัน

        แต่…

        แม้จะรู้ว่าการร่วมมือกันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดทว่าพวกเขาก็ยังคงลังเล

        ต่างฝ่ายต่างเป็นคู่แข่งกันไม่มีพื้นฐานความเชื่อใจแม้แต่น้อย แต่ละคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง

        “ร่วมมือกันจัดการมันเถอะ!”

        นักรบที่มีอารมณ์ฉุนเฉียวส่งเสียงฮึดฮัด“ถ้าเข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ เราก็ไม่ได้แต้มพิเศษถึงตอนนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากการถูกคัดออก”

        “ใช่แล้ว!”

        เมื่อนักรบพูดจบจอมเวทที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

        “ถ้าอย่างนั้น… ใครจะเข้าไปรับการโจมตีจากหวังเฉินโดยตรง?”

        เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนมีเจตนาจะร่วมมือกันนักฆ่าก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

        ทันทีที่พูดจบสายตาของเขากับจอมเวทก็จับจ้องไปที่นักรบพร้อมกัน

        ทั้งสองคนต่างเป็นอาชีพโจมตีระยะไกลและอาชีพโจมตีรุนแรงแต่ป้องกันอ่อนแอซึ่งไม่สามารถรับการโจมตีจากหวังเฉินได้โดยตรง

        ดังนั้นแม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆแต่ทั้งสองก็ยอมรับว่านักรบจะต้องรับหน้าที่อันหนักอึ้งนี้ไป

        “เฮือก!”

        เมื่อรับรู้ถึงสายตาของทั้งสองนักรบก็กัดฟันด้วยสีหน้าย่ำแย่

        ด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่หวังเฉินแสดงออกมาเมื่อครู่หากเขาบุกเข้าไปจริงๆ ไม่แน่ว่าจะรับการโจมตีได้กี่กระบวนท่า

        แต่ในตอนนี้…

        นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครเหมาะสมกับหน้าที่นี้อีกแล้ว

        “ก็ได้!”

        “ฉันจะเข้าไปรับการโจมตีจากหวังเฉินโดยตรง แต่ว่า…”

        นักรบหยุดพูดชั่วครู่ดวงตากวาดมองนักฆ่าและจอมเวทด้วยสายตาเย็นชา

        “แต่ฉันขอพูดไว้ก่อนว่า ถ้าพวกนายคิดจะใช้ฉันเป็นเบี้ยแล้วแอบลอบเข้าไปในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในขณะที่ฉันกำลังต่อสู้กับหวังเฉินละก็ต่อให้ต้องตามไปถึงมหาวิทยาลัยของพวกนาย ฉันก็จะไม่ปล่อยพวกนายไว้แน่!”

        “วางใจได้เลย”

        “ไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่นอน”

        สายตาของนักฆ่าและจอมเวทดูเลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะตบหน้าอกรับประกันอย่างจริงจัง

        “ดี! ฉันจะเชื่อพวกนายสักครั้ง!”

        เมื่อเห็นเช่นนั้นนักรบผู้นั้นก็กำขวานศึกในมือแน่น แล้วก้าวเท้าออกไป

        แต่ในเวลานั้นเอง

        ฟุบ!

        ทันใดนั้นก็มีใครบางคนมาถึงอีกแล้ว

        พลังของเขาแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ปิดบังให้ความรู้สึกแข็งกร้าวและไม่ยอมใคร

        เป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวใบหน้าหล่อเหลา

        เมื่อเห็นคนผู้นี้ปรากฏตัวนักรบที่กำลังจะพุ่งออกไปโจมตีก็หยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปที่อีกฝ่าย

        เมื่อมองเห็นชัดเจนใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มยินดี

        “จ้าวหมิงคง!”

        “ฮ่าฮ่า เขามาร่วมด้วยแบบนี้โอกาสที่เราจะเข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ยิ่งมีมากขึ้น!”

        จ้าวหมิงคงเป็นจอมเวทเพลิงผลาญระดับผู้เปลี่ยนอาชีพขั้นสองเลเวล 70จากมหาวิทยาลัยเยี่ยนหัว ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่มหาวิทยาลัยชั้นนำ

        ในสายตาของนักรบทั้งสามแม้จ้าวหมิงคงจะสู้หวังเฉินไม่ได้ แต่ก็ไม่น่าจะถูกกำจัดได้ง่ายๆ

        ตราบใดที่ทั้งสองคนต่อสู้กันโอกาสที่พวกเขาจะเข้าไปในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็จะมาถึง

        เมื่อคิดในใจเช่นนั้นทั้งสามก็มองหน้ากัน แล้วค่อยๆ ถอยหลังไปเงียบๆ

        ในเวลาเดียวกัน

        ร่างของจ้าวหมิงคงเปล่งประกายความโอหังชำเลืองมองทั้งสามคนเพียงแวบเดียวก็ไม่สนใจอีกต่อไป หลังจากเดินออกจากป่าสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่หวังเฉินอย่างแน่วแน่

        “ฮ่าฮ่าฮ่า!”

        “ในที่สุดก็ได้เจอนายเสียที!”

        จ้าวหมิงคงมองหวังเฉินใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อย

        ตั้งแต่เริ่มรอบคัดเลือกอันดับของเขาในตารางแต้มถูกหวังเฉินกดดันมาโดยตลอดทำให้ความโกรธแค้นในใจของเขาเพิ่มพูนถึงขีดสุด

        และในขณะที่ดันเจี้ยนลับกำลังจะปิดลงแต้มของหวังเฉินก็พุ่งทะลุสามพันแต้มอย่างน่าตกใจ

        สิ่งนี้ทำให้เขาไม่มีทางที่จะไล่ตามทันได้ก่อนที่ดันเจี้ยนลับจะปิดลง

        ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรผลลัพธ์ที่หวังเฉินซึ่งมีเพียงเลเวล 65 จะขึ้นนำเขานั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

        เดิมทีจ้าวหมิงคงคิดว่าเขาจะต้องรอจนถึงการประลองบนเวทีในรอบจริง เพื่อชำระล้างความอัปยศนี้

        แต่ตอนนี้…

        เขาได้พบกับหวังเฉินก่อนที่รอบคัดเลือกจะจบลง

        “เจ้าหนู วันนี้ฉันจะเผานายให้เป็นเถ้าถ่าน!”

        จ้าวหมิงคงแสยะยิ้มก้าวเท้าออกไป พลังเวทอันรุนแรงพุ่งทะลักออกไปราวกับคลื่นทะเลซัดเข้าใส่เบื้องหน้า

        เบื้องหน้า

        หวังเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองจ้าวหมิงคงด้วยแววตาฉงนงงงวย

        คนผู้นี้เขาก็รู้จักแต่ทำไมถึงได้มีโทสะรุนแรงขนาดนี้?

        นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกันแล้วทำไมถึงรู้สึกเหมือนว่าฉันเป็นคนทรยศเขาเสียอย่างนั้นเล่า?