ข้าลงทุนกับโชคชะตา และโลกก็ต้องตอบแทนแก่ข้า

ภายในที่พักของจางหลิน แสงตะเกียงวิญญาณส่องสลัว เงาเปลวไฟสะท้อนผนังหินเป็นจังหวะช้า ๆ อากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเขา

แหวนสีดำบนนิ้วกลางสั่นไหวเล็กน้อย เศษพลังวิญญาณค่อย ๆ รวมตัวขึ้นเบื้องหน้า ก่อนจะก่อตัวเป็นเงาร่างของชายวัยกลางคน ใบหน้าซีดเซียว เสื้อผ้าขาดวิ่น รัศมีชีวิตบางเบาราวจะดับสูญได้ทุกเมื่อ

จางหลินมองร่างนั้นอย่างสงบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“ท่านผู้อาวุโส…ข้าขอทราบได้หรือไม่ ว่าท่านชื่ออะไร”

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้นจากภายในแหวน คล้ายเสียงของผู้ผ่านกาลเวลามานานนับไม่ถ้วน

“ข้าชื่อ…เฉินเทียน”

น้ำเสียงแผ่วต่ำ ไม่มีความภาคภูมิ ไม่มีความหวัง หลงเหลือเพียงความเหนื่อยล้า

“แล้วต่อจากนี้ ท่านจะทำอย่างไร” เฉินเทียนถามกลับ “ท่านมีแผนอะไรหรือเปล่า??”

แต่ทันใดนั้นเอง ความมืดก็แผ่ขยายออกจากทางเข้าห้อง กลืนกินพื้นที่ทั้งหมดในพริบตา แสงตะเกียงดับวูบ อากาศเย็นเฉียบ เสียงก้าวเท้าดังขึ้นจากห้วงเงา

ร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏจากความว่างเปล่า

ชายสวมชุดดำสนิท หน้ากากโลหะปิดครึ่งใบหน้า คุกเข่าลงทันทีเมื่อเห็นเฉินเทียน

“คารวะท่านเฉินเทียน”

น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความเคารพอย่างแท้จริง

“นายน้อยหวังเถิง แห่งตระกูลหวัง ได้ส่งข้ามาแจ้งข้อเสนอแก่ท่าน”

“เขาสามารถมอบทุกสิ่งให้ท่านได้ ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากร อำนาจ หรือแม้แต่…”

ชายชุดดำหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่น

“ราชวงศ์ดอกท้ออมตะ”

เฉินเทียนหรี่ตาลง

“นายน้อยของข้ายังยินดีส่งกำลังทั้งหมดไปช่วยเหลือท่านในการแก้แค้น ขอเพียงท่าน…ยอมรับเงื่อนไขบางอย่างของเขาเท่านั้น”

เฉินเทียนเงียบงันไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยว่างเปล่าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความสั่นไหว

“คนจากตระกูลหวัง…งั้นหรือ”

แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ตอบอะไร ชายชุดดำก็ยกมือขึ้นช้า ๆ พลังสีแดงเข้มรวมตัวกลางฝ่ามือ ก่อนจะปรากฏเป็นดอกไม้สีแดงบริสุทธิ์ กลีบทั้งเก้าซ้อนกันราวเกล็ดเลือด กลิ่นอายโบราณแผ่ซ่านจนห้องทั้งห้องร้อนวาบ

ดวงตาของเฉินเทียนเบิกกว้างในทันที

“ดอก…ราชันโลหิตนิรันดร์?”

เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“เจ้าพูดจริงงั้นหรือ?”

ชายชุดดำพยักหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นอีกครั้ง สัญญาแผ่นหนึ่งลอยออกมาจากความว่างเปล่า อักษรสีดำคล้ายโลหิตเคลื่อนไหวได้เอง เขายื่นมันออกไปด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความเคารพอย่างยิ่ง

เฉินเทียนรับสัญญามาโดยไม่ลังเล แล้วทำการเปิดอ่านต่อหน้าจางหลิน ขณะที่จางหลินเพียงนั่งมองอย่างเงียบงัน ไม่มีความคิดจะห้ามปรามแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

เฉินเทียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงสั่นสะเทือนจนพลังวิญญาณโดยรอบปั่นป่วน

“นี่มันสัญญาจากปีศาจชัดๆ”

เขากำกระดาษแน่น

“แต่… หากมันช่วยให้ข้าแก้แค้นได้ ต่อให้ต้องแลกทุกอย่าง…ก็เอาไปซะ!”

สิ้นสุดคำพูดของเขา ร่างของเฉินเทียนพุ่งเข้าหาดอกไม้สีแดงในมือชายชุดดำโดยไม่กล่าวคำลาต่อจางหลินแม้แต่คำเดียว กลิ่นอายโลหิตปะทะกับพลังวิญญาณจนเกิดเสียงปะทุแผ่วเบา

ชายชุดดำโค้งคำนับอย่างสุภาพ

“ท่านจะไม่เสียใจที่เลือกนายน้อยของข้า”

จากนั้นเขาก็หันมามองจางหลิน สายตาเต็มไปด้วยความดูถูกอย่างไม่ปิดบัง จางหลินเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยกมือโบกลาอย่างสบายอารมณ์ การจากไปของวิญญาณทั้ง 3 นั้นมันทำให้เขาโล่งใจอย่างแปลกๆ

แต่ทว่าการกระทำนั้นทำให้ชายชุดดำหงุดหงิดรุนแรง รู้สึกราวกับถูกเด็กน้อยคนนี้เยาะเย้ยใส่หน้า

“คนที่ไร้ความสามารถจนไม่แม้แต่จะขึ้นไปอยู่ในตระกูลจางสายหลักอย่างเจ้า” เขาพ่นเสียงออกมาด้วยความหงุดหงิด

“สุดท้ายก็เป็นได้แค่อัจฉริยะทั่วไป ไม่อาจต่อกรกับผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงได้”

จางหลินปรบมือเบา ๆ

แปะ แปะ แปะ

“ว้าว เท่จังเลย” เขายิ้มกว้าง “สักวันหนึ่งข้าอยากปัญญาอ่อนให้ได้สักครึ่งของท่านก็คงดีไม่น้อย”

เส้นเลือดบนหน้าผากชายชุดดำปูดขึ้นทันที เขาหันกลับมาด้วยความโกรธ เตรียมจะลงมือสั่งสอนเด็กปากดีตรงหน้า

แต่ในวินาทีถัดมา สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนทันที

“ไม่ดีแล้ว!”

ร่างของเขาพุ่งถอยหนีหายเข้าไปในความว่างเปล่าแทบจะในเวลาเดียวกัน

ตูมมม!

คลื่นดาบอันน่าสะพรึงฟาดผ่านตำแหน่งเดิม พื้นหินถูกผ่าขาดราวกระดาษบาง หากช้ากว่านั้นเพียงลมหายใจเดียว เขาคงกลายเป็นเศษซากไปแล้ว

เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง

“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม เมื่อครู่ข้าโดนผู้อาวุโสคนที่สามเรียกไปพบกะทันหัน ในเรื่องของหวังเถิง”

จางหลินยิ้มก่อนจะหันไปคำนับเล็กน้อย

“ข้าไม่เป็นอะไรขอรับ ขอบคุณท่านผู้อาวุโสสูงสุด”

ขณะเดียวกันภายในจิตใจของจางหลินเสียงของจางเหวินก็ดังขึ้น

“นี้เจ้าเป็นผู้ท้าชิงตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์จริงงั้นเหรอ ทำไมห้องส่วนตัวของเจ้าถึงมีคนเข้าออกเป็นห้องน้ำสาธารณะเลยละ”

จางหลินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดในใจ

“ข้าเองก็เริ่มสงสัยแล้วเหมือนกัน”

……

…...

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องพักส่วนตัวของหวังเถิง ชายหนุ่มนอนกอดสตรีหลายคนอย่างสำราญใจ ทันใดนั้นความว่างเปล่าก็แตกออก ชายชุดดำผู้บาดเจ็บสาหัสล้มคุกเข่าลงกับพื้นทันที

“นายน้อย…ข้าไม่ทำให้ท่านผิดหวัง… ข้าได้นำวิญญาณของท่านเฉินเทียนมาแล้ว…”

คำพูดยังไม่ทันจบ เลือดสีแดงสดก็ทะลักออกจากปากและหน้าอกของเขา

หวังเถิงลุกขึ้นนั่ง รับดอกไม้สีแดงมาไว้ในมือ ดวงตาเป็นประกายเย็นยะเยือก

“ไปพักรักษาตัวซะ”

ชายชุดดำรีบคำนับก่อนจะหายไป ในขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาดังก้องขึ้นในห้วงจิตของหวังเถิง

[แย่งชิงดวงจิตวิญญาณระดับอมตะจากจางหลิน ทำการปล้นโชคของบุตรแห่งโชคชะตา ได้รับแต้มวายร้าย 500,000 แต้ม]

หวังเถิงยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเริ่มเล่นกับสตรีของเขาบนเตียง

ขณะเดียวกัน บนยอดเขาที่เป็นที่พำนักของกู่หลานเยว่ บรรยากาศเงียบงันราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน

นางนั่งอยู่ริมระเบียงหิน ดวงตาจ้องมองท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอย ราวกับพยายามมองทะลุม่านเมฆเพื่อค้นหาคำตอบบางอย่างที่แม้แต่นางเองก็ไม่เข้าใจ ลมภูเขาเย็นเฉียบพัดผ่านเรือนผมยาวของนาง แต่กลับไม่อาจดับความร้อนรุ่มในอกได้เลย

ในขณะนี้ หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากจมูกอย่างช้าๆ

ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บจากการต่อสู้ หากแต่เป็นผลจากการใช้สมองอย่างหนักหน่วงเกินขีดจำกัด ดวงตาของนางพร่าเลือนเล็กน้อย ขมับเต้นแรงราวกับจะแตกออกได้ทุกเมื่อ

[จางหลินได้รับค่าโชคเพิ่ม xx,xxx,xxx,xxx แต้ม]

ร่างของกู่หลานเยว่เย็นวาบไปทั่วทั้งร่าง

เกิดอะไรขึ้นอีก… นางไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้แม้แต่น้อย นางจ้องมองไปที่แผงข้อมูลสีฟ้าอย่างไร้ความรู้สึก นางไม่รู้ว่าตัวเลขจริงๆ ของมันคือเท่าไหร่แต่นางมั่นใจว่ามันต้องมหาศาลมาก

“ระบบ…”

เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ระบบ…”

นางเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลมหายใจเริ่มติดขัด ริมฝีปากซีดขาว

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงตอบกลับจึงดังขึ้น

[ข้าอยู่นี้แล้ว โฮสต์]

“เกิดอะไรขึ้นกัน…” กู่หลานเยว่เอ่ยถาม น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “เหตุใดค่าโชคของเขาถึงเพิ่มขึ้นได้ถึงขนาดนี้”

ระบบเงียบไปนานผิดปกติ ราวกับกำลังประมวลผลสิ่งที่เกินขอบเขตความเข้าใจของมันเอง

ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน

[ข้า… ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน โฮสต์]

[ตั้งแต่วันที่ข้าถือกำเนิดมา ข้าไม่เคยพบปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อน]

[ไม่ว่าการคำนวณ การย้อนเหตุปัจจัย หรือการตรวจสอบเส้นชะตา ล้วนล้มเหลวทั้งหมดแล้วในตอนนี้]

[ข้า… ข้าไม่เข้าใจเหมือนกัน]

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของกู่หลานเยว่จมดิ่ง

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

นางกำมือแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดไหลซึม แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย

“ถ้าอย่างนั้น…”

เสียงของนางสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้

“ถ้า… ถ้าข้าเรียกคนจากโลกใบใหญ่มาจับเขาเสียตอนนี้ ยังทันอยู่หรือไม่…”

ระบบนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับลังเลอย่างยิ่ง ก่อนจะตอบกลับช้าๆ

[ข้าแนะนำ… อย่าทำเช่นนั้นเลย…]

กู่หลานเยว่เงยหน้าขึ้นทันที

[ในตอนนี้ จางหลินได้กลายเป็นตัวตนที่แม้แต่ข้าเองก็ไม่สามารถตรวจสอบหรือระบุโชคชะตาได้อีกต่อไป]

[ดังนั้นภารกิจตามล่าจางหลินถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ]

[ต่อจากไปนี้ ข้าจะไม่สามารถแจ้งเตือนข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับเขาได้อีก]

หัวใจของนางกระตุกแรง

[ข้าแนะนำให้โฮสต์อย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาในช่วงเวลานี้ และแนะนำให้ไปตามล่าบุตรแห่งโชคชะตาคนอื่นแทนดีกว่าเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลนี่มีบุตรโชคชะตาอยู่หลายคนเลย]

[แต่ท่านก็ไม่ต้องกังวลไปหรอก ถึงโชคเขามันจะเกินการรับรู้ไปแล้วแต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นมันอาจจะไม่เพิ่มขึ้นเร็วขนาดนั้นก็ได้ เต็มที่ท่านก็แค่หนีกลับไปที่ตระกูลกู่สายหลักเท่านั้นหากเกิดเหตุไม่คาดฝันข้าคิดว่าตระกูลกู่น่าจะเอาอยู่]

[ในความคิดของข้าต่อให้ท่านเรียกบรรพบุรุษระดับจักรพรรดิอมตะมาระเบิดโลกใบเล็กทั้งใบในตอนนี้]

[ข้าเชื่อว่า… มันจะยังมีเหตุผลนับหมื่นข้อ ที่ทำให้เขามีชีวิตรอดไปได้]

ถ้อยคำนั้นราวกับค้อนหนักทุบลงกลางจิตใจ

กู่หลานเยว่ทรุดตัวลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเหม่อมองท้องฟ้าที่ไกลเกินเอื้อม