เขาเข้าใจป๋ออวิ๋นยี่ เขาเป็คนอ่อนแอขี้กลัวั้แ่เด็ก ป๋ออวิ๋นยี่ตอนเด็กเป็คนที่ขี้กลัวเป็เด็กที่้าความรักอย่างมาก และตอนเด็กป๋ออวิ๋นยี่เชื่อใจเขามาก แม้แต่ตอนนอนก็จะติดเขาตลอด
แต่ว่า เขากลับใช้วิธีที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์หักหลังเขา
“เสี่ยวยี่” โจวชิงฝานใช้แขนรวบเขาเข้ามากอดให้แน่นพูดด้วยเสียงแหบพร่า
"ไม่เป็ไรแล้ว ขอโทษนายจริงๆหากนายรู้สึกว่าตัวเองได้รับความลำบากฉันจะชดใช้ให้เอง"
“ชดใช้ ?” ป๋ออวิ๋นยี่หัวเราะเบาๆผลักไหล่ของชายหนุ่มออก ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย
“พี่ชาย พี่จะชดใช้ยังไง ห๊ะ?” โจวชิงฝานใจอ่อนยวบคำว่าพี่ชายคำเดียว เหมือนเป็คำเรียกความทรงจำต่างๆ กลับมาด้วย หลายปีมานี้หลายๆครั้งที่ตื่นจากความฝัน เขาก็ได้ยินเสียงเรียกนี้บ่อยๆ ในฝันนั้นป๋ออวิ๋นยี่ยังคงเป็เด็กน้อยอายุ7-8 ขวบ เด็กหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองเขา พูดกับเขาต่างๆ นานา
“พี่ชาย ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันแค่อยากจะตามพี่ไปทุกที่ตามไปตลอดชีวิต” ทุกครั้งที่ตื่นจากความฝัน อารมณ์ของเขาจะสับสน...จริงๆในบางครั้งเขาก็สงสัย ในตอนนั้นที่ส่งป๋ออวิ๋นยี่กลับไปเป็ความคิดที่ถูกต้องหรือเปล่า แต่เวลาก็ไม่มีโอกาสได้ย้อนกลับไปในเมื่อเื่ราวได้เกิดขึ้นแล้วป๋ออวิ๋นยี่ก็ถูกส่งกลับไปแล้วสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ คืออวยพรอวยพรให้น้องชายที่อยู่ในหัวใจของเขาคนนี้ได้มีชีวิตที่ดีกว่าตัวเขาเอง
"นายพูดมาเถอะ" โจวชิงฝานพูดออกไป
“นายอยากให้ฉันทำอะไร? ขอแค่ให้นายรู้สึกดีขึ้นรู้สึกแทนคำปลอบโยน ฉันยอมทำทั้งนั้น”
เป็ความผิดของเขา เขาทำร้ายป๋ออวิ๋นยี่ เขาเป็คนผลักป๋ออวิ๋นยี่เข้าไปในวังวนการแย่งชิงในคฤหาสน์อีกครั้ง
เขาควรชดใช้
ป๋ออวิ๋นยี่หัวเราะเยาะ “ยอมทำทุกอย่างนั้นรึ?”
“ใช่”
"อืม..." เด็กหนุ่มพยักหน้าเบาๆทันใดนั้นเขาก็ขยับเข้าใกล้หูโจวชิงฝาน เสียงลมหายใจเหมือนกระซิบ
"เราสองคนนอนด้วยกันเป็ไง?"
"ปึง!" โจวชิงฝานเดินถอยหลังไปสองก้าวแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับกำแพงอย่างจัง
“หลบทำไม” ป๋ออวิ๋นยี่ยิ้มจางๆ ก้าวเดินเข้าใกล้เขามากขึ้นยกมือขึ้นััริมฝีปากของชายหนุ่ม “พี่ ไม่เจอกันหลายปี พี่หล่อขึ้นเยอะเลยนะ”
พูดไปใบหน้าที่หล่อใสโครงหน้าที่ได้รูปเป็สันก้มลงบริเวณซอกคอของโจวชิงฝานสูดลมหายใจลึกๆ พร้อมกับพูดว่า
"พี่ ปกติพี่ใช้น้ำหอมอะไร ทำไมหอมจัง?"
"เสี่ยวยี่" โจวชิงฝานกำมือแน่นเส้นเอ็นบนหน้าผากผุดขึ้นให้เห็น
"อย่าล้อเล่นแบบนี้!"
“ฉันไม่ได้ล้อเล่นหนิ?” เด็กหนุ่มยกสายตาขึ้นจ้องมองตรงหน้าสายตาที่มองใกล้ๆ ใสแจ๋วไร้เดียงสา
"ฉันแค่อยากขึ้นพี่ก็เท่านั้น"
“เจ็ดปี ฉันทรมานเพราะนายมาเจ็ดปี นายเอาเงินของป๋อว่านหลิงไปห้าล้านยังไงก็แล้วแต่ เงินก้อนนั้นก็น่าจะพอสำหรับให้ฉันขึ้นนายสักครั้งแหละมั้ง?”
โจวชิงฝานไม่สามารถทนการดูถูกแบบนี้ได้อีกทันทีที่ยกมือขึ้นเพื่อผลักคนตรงหน้าออก ก็โดนดึงข้อมือไขว้หลังไว้
“ป๋ออวิ๋นยี่! นาย อุ๊บ!!”โจวชิงฝานเบิกตาโพลง มองคนตรงหน้าที่มีใบหน้าที่ดูดีอย่างไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่เขาทำอยู่การจูบที่จู่โจมอย่างรุนแรงที่ริมฝีปากทำให้เขาเจ็บจนขมวดคิ้วแต่หัวใจที่สั่นไหวอย่างรุนแรงมันเ็ปกว่าเนื้อหนังภายนอก
ป๋ออวิ๋นยี่กำลังจูบเขา?
เด็กที่เรียกหาแต่พี่ชายอย่างเขากำลังจูบเขางั้นเหรอ?
เด็กที่เขาเห็นว่าเป็น้องชายแท้ๆ กำลังจูบเขา?
นี่มันเื่บ้าบออะไรกัน!
โจวชิงฝานใช้แรงทั้งหมดที่มีดิ้นสู้แต่เขาไม่สามารถสู้แรงที่มหาศาลของป๋ออวิ๋นยี่ได้ฝ่ามือที่ผอมใหญ่คู่นั้นเหมือนอุ้งเสือที่กำข้อมือของเขาไว้อย่างแ่าทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ป๋ออวิ๋นยี่ยิ่งจูบสายตายิ่งแดงก่ำ ในที่สุดแค่ริมฝีปากทั้งสองก็ไม่สามารถตอบสนองอารมณ์ภายในของเขาได้เด็กหนุ่มทดลองดันลิ้นเข้าไปด้านในเมื่อโจวชิงฝานเริ่มรู้สึกถึงความ้าที่จะเปิดปากของเขา ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถทนความกลัวในใจได้ งอเข่าขึ้นพุ่งไปยังจุดสำคัญของเด็กหนุ่ม
ป๋ออวิ๋นยี่ไหวพริบดีมาก หลบหลีกได้ทันที
ยังไม่ทันที่โจวชิงฝานจะได้หายใจ
ตุ๊บ!!
เด็กหนุ่มปล่อยหมัดไปที่คางของเขา มุมปากของโจวชิงฝานเต็มไปด้วยเืทันที
“ให้หน้าไม่อยากได้รึไง” ป๋ออวิ๋นยี่ขมวดคิ้วบีบคางของชายหนุ่มแน่น
"นายคิดว่าฉันอยากจูบนายมากรึไง?"
โจวชิงฝานเบิกตาโพลง “เสี่ยวยี่!”
“ผู้กำกับ” ป๋ออวิ๋นยี่หันไปหาเ้าของชื่อลดเสียงลงอย่างไร้เดียงสา “เมื่อกี้คุณเห็นแล้วใช่ไหม คนคนนี้เขาพยายามจูบฉันคุณคิดว่าคนที่พยายามจะล่วงเกินฉัน จะเป็ครูของฉันได้เหรอ!”
โจวชิงฝานใจชาวาบ รีบเงยหน้าหันไปมอง ผู้กำกับและผู้จัดยืนมองพวกเขาสีหน้าอึ้งไม่ต่างกันเห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มรู้แต่แรกแล้วว่าคนกลุ่มนี้ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาสิ่งที่เกิดขึ้น ที่พวกเขาทำรวมถึงการจูบกัน เป็การแสดงทำให้คนพวกนี้ดูเท่านั้น
แต่ที่น่าทึ่งกว่านั้นคือคนตรงหน้าเขาคนเราเปลี่ยนแปลงได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ผ่านไปแค่ 7 ปีเด็กผู้ชายที่เคยยิ้มกับเขาอย่างสดใสกลายเป็ผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความคิดเล่ห์เหลี่ยม คาดเดาไม่ได้เลย
"โจวชิงฝาน!" หลี่ยี่อันเดินเข้าไปหาเขาด้วยความโกรธพร้อมชี้นิ้วไปยังเขา
“นายกล้ามากเลยนะ เป็แค่ดาราเก่าที่เคยดังนายยังกล้าถูกเนื้อต้องตัวคุณชายป๋อเลยเหรอ นายนี่มัน...”
“ผู้กำกับหลี่มั่นใจนะว่าจะด่าแค่คำสองคำ?” ป๋ออวิ๋นยี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา
หลี่ยี่อันสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย มือเท้าเอวพูดกับบอดี้การ์ดทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านหลังและส่งสายตาเป็เชิงรับรู้
"พวกนายยังยืนโง่อยู่ทำไม? ไม่เห็นรึว่าคุณชายป๋อโดนรังแก?ยังไม่มาจัดการอีก!"
โจวชิงฝานยืนนิ่งอย่างไม่อยากเชื่อจนบอดี้การ์ดสองคนที่ใส่สูทสีดำสนิทเดินทีละก้าวทีละก้าวมายังเขาเขาถึงเชื่อว่าป๋ออวิ๋นยี่เอาจริง ตีเขาจริงแน่นอน
“ผัวะ!” บอดี้การ์ดคนแรกปล่อยหมัดตรงเขาที่หน้าของโจวชิงฝานแต่โจวชิงฝานหลบหมัดไปได้อย่างหวุดหวิดหมัดลอยไปโดนกำแพงด้านหลังเหลือร่องรอยบุบเข้าไป ปูนสีขาวหล่นลงเป็ผุยผง
โจวชิงฝานมองไปที่ร่องรอยบนกำแพงด้วยความประหม่าหากหมัดนี้ลงบนใบหน้าของเขา ไม่เสียโฉมก็ดั้งหัก ยังไม่ทันได้ตั้งตัว อีกหมัดหนึ่งก็ตรงเข้ามาหาเขา
โจวชิงฝานรวบรวมสติต่อสู้กลับ
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/6f022e7fc3e41d1a313199c112713c91
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ #readAwrite ด้วยน้า
118
