เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

ความเดิมตอนที่แล้ว

“นางจากไปแล้วเจ้าค่ะ...หึ”

“ปัง !!!”

เซี่ยงอี้ตอบคำถามของมันและก็เดินออกไปซึ่งพอตอนปิดประตูนางก็กระแทกประตูใส่จนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบ้าน ซึ่งทำให้มันที่ยังมิได้ตื่นเต็มตาถึงกลับสะดุ้งโหย่งลุกขึ้นนั่งแล้วบ่นออกไปเหมือนเด็กน้อยทำความผิด เพราะมันลืมตัวถามคำถามที่เหมือนเอามีดมาปาดคอมันเอง นั้นคือถามถึงสตรีอื่นต่อหน้าสตรีอีกคน

 

“ข้าขอโทษ....ขออภัย...และ Sorry นะ BABY..”

มันหลุดขอโทษเป็นภาษาบ้านมัน แต่มีแค่เสียงตอบรับเดียวที่มันได้ยินประสานกันเข้ามาในห้องของมันคือ

 

“หึ....”

“หึ....”

 

.

.

.

 

*เวร...!!! *

 

“ตรูดันลืมไปได้อย่างไรว่าที่นี้มิเหมือน โลกเดิมที่เราจากมา...”

 

“ก็นะถึงแม้ข้าจะฉลาดเพียงใด มันก็ต้องมีผิดพลาดกันมั้งสินะ”

 

“เราก็ดันเกิดมาหล่อ ก็ต้องเหนื่อยกับเรื่องผู้หญิงแบบนี้และนะตัวเรา...มันเป็นเรื่องที่คนหล่ออย่างเราต้องกลุ้มใจแบบนี้ไปตลอดแน่ๆ...”

 

“เฮ้ออออ...” (เฮ้ออออ...มโนเก่งจริงนะบักกันจิ)

 

“เซี่ยงอี้คนสวย...

 

“อาเหอคนงาม...

 

“รอข้าก่อน ข้ามีเรื่องสงสัยใคร่ถามเจ้าทั้งสองคน”

 

       มันตะโกนออกไปนอกห้องนอนของมัน แล้วมันก็รีบสวมชุดแบบลวก หลวมและรีบออกไปโดยที่มันยังมิได้สังเกตเลยว่ามันลืมใส่กางเกงออกมา

 

*ปัง !!!

 

“เออข้ามีอะไรจะสอบถา...

 

*ว้ายยยยยยย !!!  *ว้ายยยยยยย !!! คนลามกกกกกกก ...โป้กกก

 

       กันจิรีบเปิดประตูออกมานอกห้องนอนแล้ว เมื่อเห็นอาเหอเพื่อนรักของมัน และ เซี่ยงอี้สาวรับใช้ของมัน ก็กำลังจะเอ่ยปากขึ้นถามในสิ่งที่มันใคร่รู้ แต่ไหนเลยที่มันจะเอ่ยได้จบคำก็ถูกเสียงร้องของแม่นางน้อยทั้งสองนั้น กลบเสียงคำถามที่มันยังกล่าวมิทันจบ และ มันก็ถูกแก้วไม้ไผ่ในมือของอาเหอ ลอยเข้ามาใส่กลางกะบาลของมันเข้าจังๆ

 

“โอ้ยยยย !!! ข้าเจ็บนะอาเหอ .

 

       มันเอามือของมันที่ตอนนี้ขาวสวยมิแพ้แม่นางนั้นมาลูปหัวกะบาลของมันด้วยความมึนงงว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เพราะตอนที่มันเงยหน้าขึ้นมาอีกที่ก็เห็นแม่นางน้อย ยอดหวานใจทั้งสองคนของมันนั้นเบือนหน้าหนีไปคนละทาง แถมที่บริเวณแก้มของทั้ง 2 คน มันยังปรากฏ ร่องรอยสีแดงแต้มอยู่ทำให้ดูน่ารัก น่าหอมเป็นอย่างมาก

 

“น..นายท่านเจ้าคะ

“อออ...ท่านควรสำรวมกิริยาหน่อยนะเจ้าคะ

 

มันซึ่งกำลังงง ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ได้สาวรับคนสวยที่ตอนนี้หันหน้าไปอีกทางอยู่ชี้มือมาที่มันแต่นางมิได้ชี้มาที่หน้าของมันแต่ชี้ไปที่ช่วงล่างของมันและกล่าวประโยคกับมัน 2-3 ประโยค

*เชรดดดดด...

 

“...เอิ้มม...ข.ข้าขออภัยด้วยแม่นางทั้ง 2 ....

 

*ปังงงงง !!!!

 

       พอมันมองตามปลายนิ้วของสาวรับใช้คนสวย มันถึงได้รู้ว่ามันนั้นรีบร้อนเกินไป จนลืมสวมกางเกงของมันขณะที่ก้าวออกไปนอกห้อง และสิ่งที่พวกนางเห็นและเขินอายพร้อมกับด่ามันกลับมานั้น คงจะเป็นเพราะเจ้าท่อนเอ็นทวนมังกรของมันที่ แข็งปึ่งปังเคารพธงชาติแต่เช้ามันจึงรีบวิ่งกลับเข้าห้องเหมือน หนูน้อยหนีแมวอ้วน

 

*เจ้าทวนมังกร เจ้านี้ช่างเสียมารยาทยิ่งหนัก ที่ไปชี้หน้าพวกนางแบบนั้น *

(มรึงนั้นและ บักกันจิ)

 

*พรึบ...พรึบบบ...*

 

*แอ๊ดดดด...

 

ครานี้มันใช้เวลาในการสำรวจตัวเอง แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยความละเอียด มิให้มีอะไรผิดพลาด เหมือนในคราแรกที่มันรีบวิ่งออกไปโดยมิได้ดูตาม้าตาเรือเลย โดยที่มันลืมสังเกตที่ตัวเองไปว่าสร้อยคอสีดำลึกลับนั้นได้หายไปจากคอของมันแล้ว มันหายไปที่ไหนมิมีใครทราบ

 

“เอออ...เมื่อกี่ ..Sorry นะ แม่นางทั้ง 2 ผู้งดงาม”

 

       มันหยอดมุกง่ายๆเกรียนด้วยการชมนางทั้ง 2 ออกไป แต่สิ่งที่มันได้กับมาคือใบหน้าที่เหมือนน้องวัวนมที่เหมือนมันจะเห็นเครื่องหมายคำถามอยู่บนหัวของพวกนางทั้งสองในตอนนี้และกำลังมองมาที่หน้าของมันจากทั้งสองสาวงาม

 

“นายท่านจะ เล่นดนตรีหรือเจ้าคะ ????

      

เซี่ยงอี้กล่าวถามมันหลังจากที่มันพูดภาษาโลกเก่าของมันออกมา

 

“ใช่..ใช่...เจ้าขอทานน้อยเจ้าเล่นเครื่องดนตรีมิเป็นมิใช่รึ ? ใยเจ้าถึงอยากได้ซอออละ

      

อาเหอกล่าวถามมันหลังจากที่มันพูดภาษาโลกเก่าของมันออกมาเช่นเดียวกัน

 

เวรกรรมมม ตรูลืมอีกแล้ว

 

“เออ แม่นางทั้งสอง Sorry ที่ข้าพูดอุทานออกมานั้น มันแปลว่าขอโทษขอรับ

*แหะ แหะ

 

“อ่ออออ...ข้าเหมือนเคยได้ยินจากโลกแห่งการอั...อุ๊บ….”

เซี่ยงน้อย

เซี่ยงอี้กล่าวออกมาด้วยความลืมตัวและเหมือนนางจะนึกขึ้นได้จึงเรียบเอามือปิดที่ปากของนางอย่างเร่งรีบ คนที่ควบคุมมือมาปิดปากเซี่ยงอี้แฝดน้องมิใช่ใครอื่น แต่ก็คือแฝดวิญญาณคนพี่หรือจอมไร้เงานั้นเอง ที่นางก็เปิดสัมผัสวิญญาณไว้ตลอดเวลา ยกเว้นตอนที่น้องสาวฝ่าแฝดต่างวิญญาณของนางนั้นกำลังทำสงครามกามกับเจ้าลามกน้อยนี้ในครั้งนั้น แต่นางก็แอบเปิดสัมผัสวิญญาณขึ้นมาดูบ้างเป็นครั้งคราวเพราะความสงสัยใคร่รู้

 

“แม่นางเซี่ยงอี้ เจ้ากล่าวว่าเคยได้ยินจากที่ไหนนะ

“ข้าฟังมิชัดเลย...

กันจิรีบกล่าวถามเพราะมันเหมือนได้ยินว่านางกล่าวถึงโลกอะไรสักอย่างกระมั้ง แต่ยังมิทันที่เซี่ยงอี้สาวรับใช้ตัวน้อยจะได้เอ่ยปากแก้ตัวอะไรต่อมัน ก็มีเสียงระฆังมาช่วยชีวิตนาง

อาเหอน้อย

“เจ้าขอทานน้อย เจ้าพูดภาษาอันใดของเจ้า ข้าฟังมิค่อยรู้เรื่อง

“ถ้าเจ้าจะขอโทษ ก็พูดตรงๆเลยสิ บุรุษอกสามซอกอย่างเราๆ ใยต้องพูดอ้อมค้อมกัน...

“โป้กกกก...

“โอ้ยยยยย.....T-T

เสียงของมันถูกอาเหอนั้นฟาดที่หัวมันด้วยมะเหงก ของนางเอง

 

“นี้แนะ...ตั้งแต่เมื่อตระกี้นี้แล้วนะ ที่เจ้าเอ่ยออกมา ว่าแม่นางทั้ง สอง งดงามบ้างละ สวยงามบ้างละ เจ้าเพี้ยนหรือเป็นบ้าหรืออย่างไรหะเจ้าขอทานน้อย

      

อาเหอเอ่ยออกมาด้วยความโมโหโกธา แต่มิรู้ว่านางนั้นโมโหด้วยเรื่องอะไร

 

“?????? เจ้าโมโหอะไรของเจ้า”

 

“ข้าก็พูดถูกแล้วนิ มีอะไรที่ต้องให้โมโ...โป้ก...ง

“โอ้ยยย...

      

กันจิถูกมะเหงกของนางไปอีกครั้ง และกำลังงงอย่างหนัก แต่มันงงได้มินานมันก็รู้แล้วว่านางนั้นกำลังโกรธมันเรื่องอะไร

 

“สมน้ำหน้าเจ้าขอทานน้อย ตอนนี้คงหายเพี้ยนแล้วกระมั้ง ???”

 

“เจ้ากล่าวกับเซี่ยงอี้ว่าสาวงามนั้นนะถูกแล้ว ต..แต่ เจ้ามาเรียกบุรุษผู้หล่อเหลาอย่างข้าว่าสาวงามมันเหมือนดูหมิ่นข้ามากเกินไปนะ”

 

“ถ..ถึงแม้ข้าจะรู้ตัวว่า หน้าตาของข้านั้น...อาจจะงดงามเหมือนสตรีก็จริง ต..แต่เจ้าจ..จะมาเรียกแบบนั้นมิได้นะ”

     

อาเหอนั้นกล่าวคำไปด้วย หน้าของนางเองก็แดงไปด้วย นางนั้นกล่าวว่านางนั้นเป็นบุรุษเพศอกสามศอก

 

*เอิ่มมมๆ ข้าจะไปยังไงละทีนี้* (แปบขอใช้หมองนั้งสมาธิ)

(พรืดดด ไม่ใช่และเองมิใช้อิคิวซังงง)

 

“เออคือว่า...

มันที่ตอนแรกกำลังจะกล่าวคำพูด...แต่เมื่อเห็นมะเหงกรอจะเพ้งมาที่กระบาลของมัน ซึ่งกำลังรออยู่ตรงหน้ามันแล้ว มันก็นึกขึ้นได้ในทันทีที่เห็นมันเห็นมะเหงกกำลังจะลงที่กะบาลของมัน ว่าเหตุผลนั้นอาจจะเป็นเพราะน้ำเสียงของมันนั้นมิเหมือนเดิมกับในทุกๆครั้งที่พูดกับอาเหอเพื่อนรักของมันซึ่งในก่อนหน้าที่วิญญาณมันจะมาเข้าร่างนั้นมันเห็นอาเหอเป็นบุรุษคำพูดคำจาจึงค่อนข้างแข็งกระด่างซึ่งต่างกับครานี้ที่อ่อนโยนเกินคาด

 

“เจ้าขอทานขี้เมา หยุดเลยนะ ข้าแค่แกล้งเจ้านิดๆหน่อย ได้ทีเอาใหญ่เลยนะเจ้าเนี้ย...”

 

       มันรีบทำการปรับเปลี่ยนน้ำเสียงที่กล่าวออกมา แล้วจึงเดินเข้าไปกอดคออาเหอเพื่อนของมันอย่างรวดเร็วก่อนที่มะเหงกจะลงที่หัวมัน มันทำตามความเคยชินที่มันนึกออก จากสมองของเจ้าแกจุน ร่างกายของแกจุน ที่วิญญาณของมันเข้ามาเกิดใหม่

 

*ฟอดดดดด...*

 

“แต่มันรึจะอดใจได้ เพราะเมื่อมันกอดคอของอาเหอเสร็จก็ได้กลิ่นหอมจากตัวของนางลอยตามสายลมกระทบเข้าที่จมูกหมาของมัน ทำให้มันเปลี่ยนจากกอดคอของนางแล้วจึงล็อคคอนางแล้วดึงเข้ามาหอมแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยยยย

 

“น..น..นี้เจ้าทำอะไรของเจ้ากัน น่ะ.....

 

“ข.ข..ข้ามิคุยกับเจ้าแล้ววววว.....

 

นางดิ้นหลุดจากการล็อคคอของกันจิ ก่อนที่จะโวยวายซึ่งขณะที่นางโวยวายอยู่นั้น นางก็เอามือจับไปที่บริเวณแก้มขาวนวล ของนางที่ตอนนี้เริ่มมีเสียงแดงขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆแล้ว ซึ่งกันจิมันเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอาเหอ ก่อนที่มันจะสะบัดหน้าแล้ววิ่งออกไปจากภายในตัวเรือนของมัน

 

       *เห้ออออออ เห้ออออออ....*      *อาเหอ...ข้ารู้แล้วว่าเจ้านั้น เป็นพวกประเภท .....*

 

กันจิมองตามก้นอาเหอที่ส่ายไปมาขณะที่นางกำลังวิ่งออกไปจากตัวเรือน แล้วมีเพียง 1 คำที่อธิบายได้ตรงกับบุคคลิกของอาเหอ

 

นั้นคือ

 

อาเหอเจ้านี้ชั่งเป็นคนที่ช่าง “ซึนเดเระ” สะเหลือเกิน