มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

พี่กางตะโกนเตือนออกไป แต่ว่าช้าไปหน่อย ฉินเฉายกมือซ้ายขึ้น และทำท่าคว้าจับกลางอากาศต่อหัวโล้นคนนั้น

กร็อบ! เสียงกระดูกหักดังมาให้ได้ยิน หัวโล้นจ้องมาด้วยดวงตาเบิกกว้าง หัวเขาห้อยตกลง และเอียงลงบนไหล่ของเขา คอเขาหักและตายทันที

ทุกคนกลัวจนขวัญหายกับฉากที่เขย่าขวัญนี้ พี่กางรู้แล้วว่าคนของเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้กับอีกฝ่าย กอดศพหัวโล้นไว้อย่างไม่ลังเล และตะโกนเสียงดัง

“ทุกคน ถอย! เร็ว!”

พร้อมกันนั้น เขาก็แอบมองไปทางฉินเฉา ที่กำลังนั่งอยู่บนราวลูกกรง และหลบหนีไปกับคนที่เหลือด้วยความตระหนก

ฉินเฉาไม่ได้ใช้พลังของเขาฆ่าคนทั้งหมด แต่ปล่อยให้พวกเขาหนีไป นี่เรียกว่าตีภูเขาให้เสือกลัว แสดงความแข็งแกร่งของเขาเพื่อตักเตือน เขาต้องการให้คนพวกนี้กระจายข่าวออกไป ให้คนอื่นได้รู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่น จะดีที่สุดถ้าไม่มาวุ่นวายกับเขาอีก

ถ้าครั้งหน้ายังมาอีก หึ เขาจะไม่ออมมืออีกแล้ว

“เรียบร้อย ออกมาได้แล้ว” หลังจากขับไล่คนพวกนี้ได้ ฉินเฉาก็ปรบมือ เพื่อทำให้เหลียวชาชาปรากฏตัวขึ้น

หลังจากที่อากาศสั่นไหวสองครั้ง ราวกับกิ้งก่าเดินออกมาจากความมืด รูปร่างที่มีเสน่ห์ของเหลียวชาชารวมกับความว่างเปล่ารอบด้าน เธอมองมาที่ฉินเฉาด้วยความตกใจ

“ฉินเฉา....นาย นายเป็นใครกันแน่”

“ฉันไม่ใช่บอดี้การ์ดของเธอหรอกเหรอ?” ฉินเฉายังคงนั่งอยู่เหมือนเดิม พร้อมกับสูบบุหรี่

“นายจะเป็นบอดี้การ์ดได้ยังไง...นายไม่เหมือนคนธรรมดาด้วยซ้ำ!”

“มีอย่างไหนที่ฉันไม่เหมือนคนธรรมดา?” ฉินเฉาจู่ๆ ก็ยืนขึ้น และชี้มาที่หน้าตัวเอง และพูด “ดูสิ จมูก ตา มีอะไรต่าง?”

“ไม่เหมือนกัน...มันต่าง....” เหลียวชาชาพึมพำ “นายไม่เหมือนคนปกติธรรมดา”

“เหลวไหล!” ฉินเฉาทิ้งก้นบุหรี่ไป และพูดด้วยความไม่พอใจ “ร่างกายของฉันจากบนลงล่างเหมือนทุกคนนั่นแหละ เธออยากให้ฉันถอดกางเกงให้ดูมั้ย!?”

พร้อมกันนั้น เขาก็เอามือไปจับที่เข็มขัด และเริ่มถอดมัน

“อ๊า!” เหลียวชาชาอายจนหน้าแดง และตะโกนออกมา “เจ้าตัวลามก นายจะทำอะไร!”

“เฮ้ เธอพูดว่าฉันไม่ใช่คนปกติ งั้น ฉันอยากให้เธอดูด้วยตัวเอง!”

“เหอะ!” เหลียวชาชาสั่นไปทั้งร่างด้วยความโกรธ “ใครจะไปทำวิธีป่าเถื่อนอย่างตรวจร่างกายนายกัน! เร็ว เอามือนายออกได้แล้ว! เร็วเข้า!”

“ไม่ ฉันมักจะเข้มงวดกับตัวเอง!” ฉินเฉาส่ายหัว และยังคงค่อยถอดเข็มขัดอย่างช้าๆ “ตั้งแต่ที่เธอบอกว่าฉันต่างจากคนทั่วไป ฉันต้องแก้ไขมัน เธอก็ต้องดูด้วยว่ามีอะไรต่าง”

“เหมือน! มันเหมือน!” เหลียวชาชาในที่สุดก็ยอมแพ้ เธออยากจะหยิบปืนขึ้นมา และจากนั้นก็ยิงฉินเฉา เพื่อทำให้โลกนี้สงบ

“มันเหมือนจริงๆ เหรอ? อย่าคิดว่าฉันบังคับให้เธอคิดนะ ฉันเป็นคนมีเหตุผล และไม่รังแกคนอื่น” ฉินเฉาหยุดมือ และถามอย่างไม่แน่ใจ

“มันเป็นความจริง! ฉันเป็นคนซื่อสัตย์! จริงๆ!” เหลียวชาชาอยากจะร้องไห้ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันกับฉินเฉา เธอไม่เคยห่างจากการถูกเขารังแก

“เอิ่ม เอางั้นก็ได้ เอาไว้ฉันจะหาโอกาสให้เธอได้พิสูจน์มันในอนาคต!” ฉินเฉาเหมือนจะยังไม่ยอมรับ ทำให้เหลียวชาชารู้สึกเหมือนว่าปอดของเธอจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ

“นาย นายไม่รู้จักยอมให้ฉันบ้างหรือไง?”

จากนั้นเหลียวชาชาก็กลอกตาของเธอ

“ทำไมฉันถึงต้องยอมเธอด้วย?” ฉินเฉายักไหล่ “เธอไม่ใช่คนจ่ายเงินเดือนให้ฉันสักหน่อย พ่อเธอต่างหาก”

“งั้นบอกฉันมา ต้องใช้เงินเท่าไหร่นายถึงจะยอมฟังฉัน?” เมื่อเหลียวชาชาได้ยินอย่างนี้ ตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น คิดว่า ‘หึ ชายคนนี้ เมื่อเขายังเป็นทาสของเงินอยู่ ฉันจะใช้เงินซื้อนายนะ’

“โทษที!” ฉินเฉาหัวเราะ และยิ้ม “ในสองเดือนนี้ ฉันถูกพ่อของเธอจ้างไว้แล้ว และจะฟังแต่คำสั่งของพ่อเธอ ถ้าเธออยากจะใช้เงินจ้างฉันล่ะก็ ไว้ค่อยบอกฉันทีหลัง หลังจากหมดสองเดือนนี้”

“จริงเหรอ?” ตาของเหลียวชาชาเป็นประกาย ทันใดนั้นเธอก็เกิดความคิดอยากจะเก็บฉินเฉาไว้ข้างเธอตลอดไป ให้เขาปกป้องเธอ....

เมื่อคิดเรื่องนี้มันทำให้หน้าเธอแดงราวกับกำลังเป็นไข้ เธอคิด ‘ชิ เกิดอะไรขึ้นกับฉันนี่? ฉินเฉาคนนี้มีดีอะไร? เขาทำให้ฉันแทบบ้าทุกวัน และมักจะล้อเรื่องหน้าอกเล็กๆ ของฉัน!’

“ต้องการเหรอ” สิ่งที่เด็กสาวคิดถูกเขามองเห็น ฉินเฉายิ้มและพูดว่า “หลังสองเดือนฉันต้องกลับไปที่ซู่หนาน เมื่อกำจัดแม่มดน้อยอย่างเธอ ฉันก็จะเป็นอิสระ”

“นาย!” เหลียวชาชาทันใดนั้นก็โมโห กัดฟัน ครั้งนี้เธอโกรธจริงๆ เธอหวังว่าเธอจะสามารถกัดฉินเฉาจนเนื้อขาดได้ และเอามันมาทำซุปกิน....

เฮ้อ จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่สบาย

“โอเค โอเค หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว เธอไม่คิดว่าเราอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้วเหรอ? เธอไม่กลัวว่าเราจะแพ้เหรอ?”

“โอ้!” เหลียวชาชาทันใดนั้นก็จำได้ถึงเรื่องการแข่งขันกับอู๋ซิ่นและคนอื่นๆ เธอรีบวิ่งไปที่ชั้นสองด้วยความตระหนก และลากฉินเฉาลงจากราวลูกกรงด้วย

“เร็ว เร็ว ฉันไม่อยากเป็นคนสุดท้าย”

“แต่ห้องมันเยอะเหลือเกิน และเราก็ไม่รู้ด้วยว่าทางไหนเป็นทางออก”

“แค่ลอง!” เหลียวชาชาคลั่ง ลากแขนฉินเฉาไปที่ประตูที่อยู่ใกล้ๆ และเปิดมัน ป่ากระดูกขาวโพลน ทันใดนั้นก็ตกลงมาจากหลังประตู ห้อยอยู่ตรงหน้าเหลียวชาชา

ดวงตาที่กลวงโบ๋ของโครงกระดูก และตาของเหลียวชาชาจ้องกันและกันเป็นเวลานาน ในที่สุดเหลียวชาชาก็นึกกลัว และร้องออกมา ซึ่งสะท้อนไปทั่วปราสาท

“กรี๊ดดด!” เหลียวชาชารีบปิดประตู จากนั้นก็หันกลับมาและพุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของฉินเฉา สาวน้อยคนนี้กลัวจริงๆ วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาฉินเฉา ขณะที่ขาของเธอเกี่ยวเอวฉินเฉาไว้

แต่ฉินเฉา ที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ ไม่ทันระวัง และถูกเหลียวชาชาทำให้ล้มลง ทำให้พิงเข้ากับราว และนั่งลงกับพื้น

และเหลียวชาชาที่ทับเขาอยู่ ก็ฝังหัวของเธอเข้ากับหน้าอกเขา

ทั้งสองคนอยู่ในท่าทางกำกวม แต่ตอนนี้มีสิ่งที่กำกวมที่สุดสิ่งหนึ่ง ก้นเล็กๆ ของเหลียวชาชาจู่ๆ ก็รู้สึกถึงวัตถุเป็นแท่งแข็งๆ กำลังทิ่มเธอ หน้าเธอตอนนี้แดงขึ้นมาอีกครั้ง

“นาย...นายกำลังจะทำอะไร...” ในสิ่งแวดล้อมมืดๆ นี้ ทั้งสองเหมือนคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังกุ๊กกิ๊กกัน เหลียวชาชาหน้าแดงจนน่ากลัว และถามเขาเสียงเบาราวกับยุง

“อะไร เธอคิดว่าฉันกำลังจะทำอะไร!” ฉินเฉาเหมือนจะกำลังสับสน เขาเพิ่งจะไม่สามารถควบคุมความปรารถนาของเขาได้ เขารู้สึกว่า เขาไม่สามารถกดมันไว้ได้อีกต่อไป ภายในไม่กี่วินี้ เขาจะไม่สามารถยับยั้งตัวเอง และผลักเหลียวชาชาล้มลง และจากนั้นก็จัดการเธอที่จุดนี้เลย

เมื่อเหลียวชาชาถูมันด้วยก้นของเธอ ฉินเฉาจู่ๆ ก็รู้สึกว่าคลื่นความร้อนได้ลอยขึ้นมาจากกระเพาะ และเริ่มโจมตีสมองของเขา

เหลียวชาชาอายอย่างมาก ตาที่เป็นประกายของเธอราวกับน้ำพุ

สาวน้อยแลบลิ้นออกมาและเลียริมฝีปากตัวเอง

เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกความร้อนกดไว้ และไม่สามารถทนแรงดึงดูดของฉินเฉาได้ ค่อยๆ เคลื่อนริมฝีปากเข้าไปใกล้ฉินเฉา

ในที่สุด ริมฝีปากของทั้งคู่ก็สัมผัสกัน เหลียวชาชารู้สึกว่าหัวเธอหมุน เธอเป็นแค่เด็กสาวที่แค่อ่านเรื่องพวกนี้จากในเน็ต ฉะนั้น เธอจึงค่อยๆ ทำมัน เพื่อรับสัมผัส

อย่างไรก็ตาม จูบเบาๆ นี้ ก็ได้ทำให้เธอเริ่มคลั่งขึ้นมาเล็กๆ

ฉินเฉาก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ในความมืด ปราสาทผีสิง เขาส่งเสียงคำรามเสียงดังออกไป และทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเอามือของเขาเข้าไปใต้กระโปรงของเด็กสาว

กระโปรงนี้สะดวกจริงๆ แม้ว่าจะยาว แต่ก็ยกขึ้นได้ง่าย ทุกสิ่งทำราวกับตั้งใจไว้

มือข้างหนึ่งของเขาวางไว้ที่บั้นท้ายที่นุ่มและได้รูปของเธอ มืออีกข้างค่อยๆ ไล้ขึ้นไปข้างบน ว่ายผ่านหน้าท้องอุ่นๆ ของเธอ จนไปถึงระหว่างภูเขาสองลูกของเธอที่ยังคงอยู่ในระหว่างการพัฒนา

“พี่ฉินเฉา...” เหลียวชาชาจู่ๆ ก็อุทานออกมาอย่างเร่าร้อน “อย่าทิ้งฉันไป...”

แต่เสียงครางที่เร้าอารมณ์นี้กลับดับไฟของฉินเฉา เขาคิด ‘พระเจ้า ฉันกำลังทำอะไร? เหลียวชาชาเป็นแค่เด็ก (ผู้แต่ง : แม้ว่าจะไม่เล็ก แต่เธอยังเติบโตไม่เต็มที่) ทำไมฉันถึงทำเรื่องน่าเกลียดอย่างนี้!’

‘ถ้าฉันทำสิ่งนี้ ฉันจะคู่ควรกับซูจีได้ยังไง!’ (ผู้แต่ง : ทำไมเอ็งไม่คิดตอนเอ็งทำกับหยูลู่)

‘ฉันทำผิดไปครั้งหนึ่งแล้ว ฉันไม่สามารถทำผิดเป็นครั้งที่สองได้!’

หลังจากที่ความปรารถนาของเขามอดดับไป ฉินเฉาก็หายใจเข้าลึกๆ จับเหลียวชาชาผลักออกไปเท่าความยาวแขนของเขา สาวน้อยคนนี้เปียกแล้ว ทั้งร่างของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ราวกับว่าเธอเพิ่งออกมาจากน้ำ

“พี่ฉินเฉา...มะ มีอะไรเหรอ...” เหลียวชาชายกตาที่เต็มไปด้วยหมอก มองมาที่ฉินเฉา

เมื่อมองเหลียวชาชาที่เต็มไปด้วยราคะ จู่ๆ ฉินเฉาก็คิดตลกเหลวไหลเรื่องหนึ่ง เขารีบตบหน้าเหลียวชาชาเบาๆ ปลุกให้เธอตื่น เขาคิด

‘เหมือนจะเป็นเรื่องจริง หลังจากฝึกพระสูตรหัวใจเพชร พลังหยางของฉันก็เป็นเหมือนแม่เหล็ก ที่มักจะดึงดูดหญิงสาวเข้ามาใกล้’ นี่ทำให้ฉินเฉาทั้งดีใจและเศร้าใจในเวลาเดียวกัน เพราะว่าเขาไม่อยากทำเรื่องที่ไม่ยุติธรรมกับซูจี

“เราต้องไปแล้ว ไม่งั้นเราจะแพ้นะ...” ประโยคนี้จากฉินเฉาทำให้เหลียวชาชาเปลี่ยนจากราคะเป็นโกรธเกรี้ยว พลางคิดว่า ‘เห็นชัดๆ ว่านายเป็นคนยั่วฉัน แต่นายกลับพูดเรื่องนี้’

‘คนโกง! อันธพาลใหญ่!’

แต่เหลียวชาชาเป็นสาวน้อย เป็นคุณหนูจากครอบครัวร่ำรวย เธอไม่สามารถเกี่ยวขาของเธอไว้กับเอวฉินเฉาต่อ และตะโกนว่า จะเอา จะเอา!

เหลียวชาชาพยักหน้าอย่างเย็นชา หน้าของเธอเย็นลง เธอถูกทำให้เป็นอิสระจากอ้อมแขนของฉินเฉา และวิ่งไปด้านข้าง ฉินเฉาช่วยไม่ได้ และทำได้แค่ลูบจมูกของเขา และจากนั้นก็ตามเธอไป

…………..

“เหมือนกับมีเสียงดอกไม้ไฟข้างนอก!” อู๋ซิ่นผลักศพออกไป ขณะหันหัวไปด้านข้าง ที่มีหยูลู่หน้าซีดอยู่ แล้วพูด

“ไม่ ฉันไม่ได้ยิน...” หยูลู่เงี่ยหูฟัง แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไร

“บางทีอาจจะคิดไปเองก็ได้” อู๋ซิ่นส่ายหัว ไม่สนใจซอมบี้ที่นอนอยู่บนพื้น และนำหยูลู่ไปต่อ

“อย่า อย่าทำให้ฉันกลัว...” หยูลู่เดินอย่างรวดเร็วไปจับแขนอู๋ซิ่นแน่น

“ทำไมฉันต้องทำให้คุณกลัวด้วย?” อู๋ซิ่นพูดอย่างไม่เห็นด้วย “นอกจากนี้ มันยังไม่มีอะไรน่ากลัว”

“เธอ? เธอไม่กลัว?”

“ทำไมต้องกลัว? มีแต่ของปลอม” อู๋ซิ่นโบกมือและพูดว่า “ไม่มีอะไรน่ากลัวเกี่ยวกับของปลอม ยกเว้นของจริง ตัวอย่างเช่น เพนดูลัมนั่น นั่นถึงจะน่ากลัวจริงๆ ฉันรู้สึกว่าหัวใจจะหลุดออกมา!”

“เธอกลัวความสูงเหรอ?”

“ฉันไม่กลัวความสูง....อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกที่ถูกเหวี่ยงไปรอบๆ ...มันน่ากลัว...ฉินเฉามหัศจรรย์มาก ภายใต้สถานการณ์นั้น เขายังคุยโทรศัพท์ได้!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ตาของอู๋ซิ่นก็ส่องแสง หยูลู่ขมวดคิ้ว คิดว่า ‘ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะชอบฉินเฉา...ได้แต่หวังว่ามันจะไม่มากเกินไป...’

จบตอน