ตอนที่ 15: ชัยชนะที่แลกด้วยความเงียบงัน
ควันไฟและกลิ่นอายมารสลายไปกับสายลมที่พัดผ่าน เหลือเพียงร่างของหลินอวี้ที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินที่แตกระแหง ใบหน้าของเขาขาวซีดไร้สีเืราวกับสลักจากหิมะ ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอกลับแ่เบาจนแทบจะปลิดปลิวไปตามลม
"ที่รัก! หลินอวี้! เ้าฟื้นสิ!" เซียนสุริยันพุ่งเข้าไปช้อนร่างของเถ้าแก่หนุ่มมากอดไว้แน่น น้ำตาของบุรุษผู้เกรียงไกรหยดลงบนแก้มของคนที่เขาหลงใหล "ข้ากำจัดมันได้แล้วไง เ้าลืมตาขึ้นมาดูข้าสิ!"
เซียนจันทราที่าเ็หนักพยุงร่างกายที่โชกเืคลานเข้ามาใกล้ เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปวางบนหน้าผากของหลินอวี้ พลังปราณเย็นเฉียบของเขาพยายามสำรวจหาจุดกำเนิดพลังเทพ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า
"พลังเทพของเขา... ถูกสูบไปจนถึงก้นบึ้ง" เซียนจันทราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "และยันต์หลงใหลนั่น... มารราคะตายไปแล้ว แต่มันดันฝังคำสาปสุดท้ายไว้ ยันต์จะถอนออกได้ก็ต่อเมื่อ 'เ้าของพลัง' เป็ผู้ถอนเอง แต่ตอนนี้หลินอวี้กลับไม่ยอมฟื้นขึ้นมา"
"หมายความว่าอย่างไรที่ไม่ยอมฟื้น!" เซียนสุริยันตวาดลั่นด้วยความขวัญเสีย "เ้าเป็เซียนจันทราผู้รอบรู้นะ! ทำอะไรสักอย่างสิ!"
เซียนจันทราหลับตาลงด้วยความปวดร้าว "จิติญญาของเขาเหนื่อยล้าเกินไป พลังเทพสุราในกายเขากำลังจำศีลเพื่อปกป้องชีวิตส่วนที่เหลืออยู่ หากเราฝืนกระชากเขาให้ตื่นตอนนี้ จิติญญาเขาจะแตกสลายทันที"
จอมยุทธ์หญิงลู่ชิงที่เหาะตามมาทันในตอนท้าย ทรุดตัวลงข้างๆ ด้วยความรู้สึกผิด "เป็เพราะข้า... ถ้าข้าไม่แสดงท่าทีรังเกียจเขาในตอนแรก เขาคงไม่ต้องดิ้นรนหาสุราพิษนั่นมาใช้"
เซียนสุริยันกอดร่างหลินอวี้ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะสลายไป "ข้าจะไม่ยอมให้เขาตาย... ข้าจะพาเขาไปทุกหนแห่งที่มีทางรักษา"
"ที่เดียวที่จะช่วยเขาได้ตอนนี้..." เซียนจันทราลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "คือ หอตำรับยาเก่าแก่ในเมืองหลวง ที่นั่นมี 'หมอเทวดา' ผู้เดียวในใต้หล้าที่ศึกษาเื่สายเืเทพและสมุนไพรทิพย์"
เซียนสุริยันไม่รอช้า เขาอุ้มหลินอวี้ขึ้นแนบอกด้วยความทะนุถนอม "ข้าจะพาเขากลับไปที่โรงเตี๊ยมก่อน เพื่อให้เขาได้รับพลังจากสถานที่ที่เป็รากเหง้าของเขา ส่วนเ้า... จันทรา เ้าาเ็หนัก กลับไปพักรักษาตัวเสีย"
เซียนจันทรามองตามแผ่นหลังของเซียนสุริยันที่ทะยานจากไปพร้อมกับร่างของหลินอวี้ หัวใจของเขาบีบคั้นอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดการเดินทางบัดนี้ล้นทะลักออกมา เขาไม่ได้แค่อยากช่วยสหาย... แต่เขา "รัก" เถ้าแก่คนนี้เข้าเสียแล้ว
"ข้าจะตามไป..." เซียนจันทราพึมพำกับตัวเอง "ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าตื่นมาแล้วเห็นเพียงแสงตะวัน... ข้าจะให้เ้าเห็นแสงจันทร์ที่คอยปกป้องเ้าอยู่เสมอ"
10K
