คุณซอว์เปิดรับสมัครช่างสักประจำร้านเปิดใหม่ชั้นใต้ดินที่คังนัมประตูห้าสี่อัตราลายเส้นงานสักเป็เอกลักษณ์จะรับพิจารณเป็พิเศษมีค่าข้าวค่าเดินทางให้หรือสามารถพักที่ร้านได้
วันหนึ่งยอโบเปิดไปเจอประกาศหนึ่งในหน้าอินเตอร์กลุ่มช่างสักคุณซอว์ที่คนในวงการช่างสักรู้จักค่อนข้างดีว่าเป็เ้าของเว็บไซส์ทำธุรกิจเกี่ยวกับการสักลาย
ว่ากันว่าเป็คนเกาหลีที่ไปเติบโตในต่างประเทศคลั่งไคล้การสักเป็อย่างมาก ลือกันว่าบนร่างกายเขาผ่านเข็มสักคนดังมานับไม่ถ้วนไม่เคยมีใครเห็นเต็มตาว่าทั้งตัวแกสักอะไรบ้างเพราะการใส่สูทผูกไทด์เรียบร้อยตลอดเวลาที่ออกสื่อหรือคนที่ได้พบเจอไม่มีใครมองเห็นลายข้างใน มีแค่ตรงคอที่โผล่ออกมาเล็กน้อยเท่านั้น
คุณซอว์อายุสามสิบกว่าแต่ยังดูดีสง่าเป็คนมีเงินที่นิสัยแปลก ๆ แต่ดูจากวิสัยทัศน์แล้วไม่ธรรมดาเป็คนใจกว้างใจดีมาเปิดร้านสักให้ช่างเกาหลีได้มีผลงานเฉิดฉายหลายสาขา
ยอโบเกิดสนใจขึ้นมาจากปกติเดินสายสักไปเรื่อยเปื่อยไม่มีสังกัดใด ๆ แต่อยากจะลองทำงานกับคนที่มีอะไรน่าดึงดูดแบบเเ้าของโลโก้ที่บรรดาช่างสักพูดกันหนาหู
จึงเดินทางมาสถานที่จริงในวันรับสมัครสถานีรถไฟคังนัมประตูห้าเดินเข้าตรอกมาสักพักก็จะเจอกับสัญลักษณ์โลโก้ประจำสตูดิโอสัญลักษณ์ "รูปโบว์ผูกไม้กางเขน' ทั้งที่น่าจะเป็อะไรที่น่ารักกุ๊กกิ๊กแต่สามารถออกแบบให้มันเท่และขลังอย่างไม่น่าเชื่อ
Saw bless studio
"ผมมาสมัครช่างสักครับ"
พอเดินลงมาถึงชั้นใต้ดินเป็ที่รับสมัครและคัดเลือกในวันเดียวก็มาเจอเ้าหน้าที่ใส่เสื้อยืดสีดำสกรีนลายชื่อสตูดิโอสีแดงสดนุ่งทับกางเกงยีนสีดำขับผิวขาว ๆ ของคนเมืองกรุงให้ดูโดดเด่นมีป้ายห้อยคอเ้าหน้าที่สี่คน
"อายุเท่าไหร่ครับขอดูบัตรประจำตัวหน่อย"
"ยี่สิบห้าครับ นี่ครับ"
ยอโบสวมเสื้อยืดด้านสวมเสื้อหนังสีดำตัวเก่งคลุมชั้นนอกสวมกางเกงยีนส์พอดีกับรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่ง
ความสูงโดดเด่นหน้าตาออกแนวแบดบอยเมื่อมาอยู่ในสถานที่ที่เป็ร้านสักยิ่งทำให้ดูโดดเด่นไม่แพ้ใคร
"อืม... เขตฮันบกกี อยู่ที่ไหนนะ? หมู่บ้านฮันบกีเหรอ?"
เ้าหน้าที่หยิบบัตรประจำตัวไปมองถึงกับหุบยิ้มทั้งที่เมื่อกี้ยังต้อนรับอย่างดีแต่กลับมองบัตรมองแล้วอีกแถมส่งให้เพื่อนดูทำท่าทางอ้ำอึ้งแล้วถามกลับอีกหน
"มาจากเขตชุมชนพิเศษฮันบกกีใช่ไหม?"
"ครับ"
"เอ่อ... ขอโทษนะเรารับเฉพาะคนเมือง"
เมื่อได้รับคำตอบว่าเป็ใครเ้าหน้าที่สองคนตรงนั้นเงียบไปสักพักก่อนจะตัดสินใจบอกปฏิเสธทั้งที่ตอบรับในเว็บไซส์ว่าสนใจในงานของเขา
"ในประกาศไม่ได้จำกัดว่าที่ไหนนี่ครับ"
ทั้งที่กำลังถามหาเหตุผลแต่อีกฝั่งกลับไม่ฟังแต่คนเถรตรงแบบหนุ่มหน้ากวนเืร้อนอย่างยอโบมีหรือจะถอยเขาปักหลักจ้องหน้าคนพวกนั้นตาเขม็งไม่ลดละ
"ช่วยถอยให้คนถัดไปมากรอกใบสมัครด้วยครับเดี๋ยวคุณซอว์มาจะไม่ทันสัมภาษ"
"แต่ผมมาไกลนะจะไม่ลองดูผลงานหรือคุยอะไรสักนิดก่อนที่จะตัดสินใจชุ่ยๆ แบบนี้เหรอ! ผมไม่ถอยจนกว่าจะมีเหตุผลที่ดีกว่าการปฏิเสธเพราะผมแค่อาศัยอยู่ที่ฮันบกกี"
ทั้งสองฝ่ายต่างยืนยันในจุดยืนของตัวเองแม้พนักงานจะเกรงกลัวคนแบบนี้แต่คิดว่าตัวเองมีตั้งสี่คนคงไม่เป็อะไร
"เห้ยมากไป! บอกว่าไม่รับก็ไม่รับสิวะ ที่บ้านก็น่าจะมีอินเตอร์เน็ตนะไม่รู้เหรอว่าคนอื่นเค้าพูดถึงที่นั่นว่าไง..เห้ยพวกเราดูของให้ดี ๆ นะระวังของหายล่ะเนี่ยมาจากหมู่บ้านอาชญากรว่ะ"
สตาร์ฟสามสี่คนที่อยู่ตรงนั้นรวมถึงผู้เข้าสมัครบางคนหัวเราะกันกันครืนจากที่รู้ว่ายอโบมาจากไหนสายตาดูถูกเหยียดหยามทิ่มแทงชายร่างสูงใหญ่หน้านิ่งแต่กวนบาทาเอียงคอมองคนตรงหน้าสักพัก
โครมมมม!!
เห้ยย ผลั่กกก ตุ้บผั่วะ โครมมมม
เสียงดังสนั่นยอโบถีบโต๊ะที่วางเอกสารอัดไปที่ตัวคนด้านในคนสบประมาทตนเข้ากับกำแพงอย่างจังจนเอกสารบนโต๊ะหล่นปลิวกระจาย
ผู้คนบริเวณนั้นลุกฮือแตกตื่นเสียงดังโวยวายมี เ้าหน้าที่ที่เหลือเข้ามาจะจับเขาออกนอกร้านแต่คนร่างใหญ่กลับไม่สะทกสะท้านเหวี่ยงคนที่เข้ามากระจัดกระจายไปคนละทิศและทางแถมยังปรี่เข้าไปฟาดหน้าคนทุกคนที่หัวเราะเยาะเขาภายในร้านจนชุลมุนวุ่นวายเละตุ้มเป๊ะจนกระทั่งมีคนคนหนึ่งเดินเข้ามา
ปังงงง! หยุด!!
ชายหนุ่มใส่สูทสีเทาหน้าตาหล่อเหลาคมคายผิวขาวจัดเดินเข้ามายุติเหตุการณ์ชุลมุนตรงหน้าด้วยเสียงปืนที่ยิงลงพื้นทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักลงมองมาที่คนผู้นั้นเป็ตาเดียว
"คุณซอว์ครับไอ้หมอนี่มันมาจากหมู่บ้านฮันบกกีมันเข้ามาป่วนงานรับสมัครช่างสักของเราครับแถมมันยังทำนิสัยถ่อยทำร้ายคนในนี้และสถานที่จัดงานเราด้วยทำยังไงดีครับ?"
"คนคนนี้คนเดียวล้มพวกคุณสี่คนได้หมดเลยหรอ?"
เสียงนุ่มทุ้มท่าทางสงบนิ่งจ้องตาถามพนักงานคนนั้นอย่างคาดคั้น
"พวกผมพยายามมีมารยาทกับเขาแล้วแต่เขาก็ไม่ฟังอุตส่าจะตักเตือนให้เขารู้ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อนเหมือนหมู่บ้านของเขาแต่เขาไม่พอใจเดินเข้ามันทำร้ายพวกเราพังข้าวของไม่พูดไม่จาสักคำ"
พนักงานพวกนั้นแถหน้าด้าน ๆ ด้วยใบหน้าฟกช้ำจากกำปั้นใหญ่ ๆ ของคนที่ถูกสองผู้สมัครจับแขนคนละฝั่งห้ามไม่ให้ทำกริยารุนแรงต่อหน้าเ้าของร้าน
"ก็พี่ไปพูดไม่ดีใส่เค้าไม่ใช่เหรอว่าเค้าเป็อาชญากรด้วย"
คนที่จับแขนยอโบข้างหนึ่งย้อมผมสีเทาเจาะจมูกเจาะลิ้นท่าทางเพลย์บอยพูดออกมาลอย ๆ หน้าตาท่าทางแพรวพราวไม่สนใจใครยกเว้นผู้หญิงสวยหุ่นดี เขาไม่ได้เกลียดหรือชอบใครเป็พิเศษแค่กลัวมันมากระทืบคนตายในวันสัมภาษแล้วจะเสียฤกษ์เสียยามก็เท่านั้น
"พูดกับเขาไม่ดีก่อนเป็กูกูก็โกรธนะถึงจะไม่กล้าทำอะไรแบบที่มันทำก็เถอะ..น้องมันแม่งสุดว่ะ"
ช่างผู้ชายที่จับแขนอีกข้างของยอโบพูดสำทับขึ้นมาพร้อมยกนิ้วให้คนหน้านิ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางพนักงานที่ล้มระเนระนาดกองบนพื้นส่วนใหญ่แล้วคนในเมืองหลวงไม่ค่อยกล้าทำอะไรห่ามแบบนี้แต่มันสมควรโดนจริง ๆ
เพราะคนที่มาสมัครตรงนี้ก็เห็นด้วยกันหมดแทบทุกคนอยู่ที่ว่าใครจะกล้าพูดไม่กล้าพูดก็เท่านั้นแต่ส่วนใหญ่คนชอบงานแขนงนี้เขาไม่ได้วัดกันจากเื่อื่นนอกจากฝีมือและความซื่อสัตย์
ไม่ชอบให้ใครมาหยามศักดิ์ศรีอยู่แล้วแต่เ้าหน้าที่พวกนี้น่าจะเป็คนที่ไม่ค่อยเข้าใจนิสัยของพวกสักลายสักเท่าไหร่
"โอเคพวกคุณกลับไปก่อนผมจ่ายค่าจ้างวันนี้พร้อมทั้งค่ารักษาพยาบาลให้เดี๋ยวผมสัมภาษณ์ช่างที่มาสมัครทั้งหมดนี้เองไม่ต้องกรอกใบสมัครอะไรทั้งนั้น"
เ้าของตัวจริงผู้เด็ดขาดตัดสินได้โดยง่ายดายไม่ต้องยืดเยื้อให้มากความราวกับมองคนออกว่าใครเหมาะสมใครไม่เหมาะสม
"แต่ ... แต่ว่า"
คนที่ดูท่าทางน่าเกรงขามนั้นสั่งให้ลูกน้องที่มาด้วยกันกับตนพาพนักงานพวกนั้นไปส่งที่รถแล้วกลับเข้ามาจัดร้านโดยมีช่างสักช่วยกันจัดเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายให้เข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม
ผู้สมัครเกือบสิบคนนั่งล้อมวงกันที่พื้นอย่างไม่ถือสาโดยมีเ้าของสตูดิโออย่างคุณซอว์นั่งอยู่ตรงกลางซึ่งเชิญช่างสักลงมานั่งด้วยตนเอง
เขาพูดจาเป็กันเองถามนั่นถามนี่โดยไม่มีบรรทัดฐานของความเอาแต่ใจมีความคิดเป็ผู้ใหญ่ทั้งที่จะชี้นิ้วเลือกใครมาทำงานด้วยกันก็ได้ เป็คนที่ทั้งดูใจดีมากและมีสเน่ห์น่าค้นหามากเช่นกัน
"ที่สาขานี้ผมรับช่างเพียงสี่คนจากการที่ได้พูดคุยกันคงต้องขออภัยที่ไม่สามารถรับพวกคุณทั้งหมดเข้ามาได้แต่พวกฝีมือพวกคุณไม่ธรรมดาจริง ๆ ไว้มีโอกาสคนที่พลาดจากสาขานี้ผมจะเปิดรับสมัครช่างสาขาอื่นอีกช่วยกลับมาสมัครใหม่ด้วยนะครับขอบคุณมากครับ"
เ้าของซอว์เบลสยืนขึ้นประกาศผลตอนนั้นเลยจากการได้ดูผลงานในพอตฟลอลิโอ้ภาพและคลิปสักของแต่ละคนคล้ายกับเลือกมาแล้ววันนี้เหมือนเป็การฟังทัศนวิสัยของแต่ละคนที่เล็งไว้เท่านั้น
"คุณอี ยออู (หมาจิ้งจอก) งานแนวโอลสคูลและนิวสคูลของคุณโดดเด่นมากครับ"
"คุณคัง ซางอ (ฉลาม) ผมชอบงานแนวมินิมอลและงานเรียลริสติกลายเส้นของคุณ"
"คุณทง ชอนกัล (แมลงป่อง) ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวในสาขาเราลายเส้นแนวอิเระซุมิของคุณคมสุด"
"คุณปาค ยอโบ คุณสามารถสักงานได้ทุกประเภทแต่ที่ผมชอบคือ สการ์ การสักแบบแกะผิวไม่ลงหมึก อ้อ ผมว่าการเดินทางไปกลับระหว่างบ้านคุณกับที่นี่ค่อนข้างลำบากเพราะรถโดยสารไม่ได้เข้าไปถึงที่นั่นและรถแท็กซี่ก็ไม่เข้าไปในนั้นด้วยถ้าคุณสามารถมาอยู่ที่นี่กินนอนที่นี่ได้ผมจะยินดีมากครับ"
".. ครับ"
"ยินดีด้วยครับมาเป็ครอบครัวซอว์เบลสสาขาคังนัมด้วยกันนะ"
ยอโบที่นั่งฟังช่างคนอื่นพรีเซนต์งานตัวเองด้วยความเพลิดเพลินเขาเป็คนเถื่อนอย่างที่ใคร ๆ บอกนั่นแหละเป็คนที่ถ้าไม่สนิทก็ไม่ชอบพูดมากกับใคร
แต่ที่นี่กลับทำให้เขามองคนที่มีความฝันเหมือนกันได้อย่างเพลิดเพลิน ช่างสักที่รักในสายงานอาชีพของตัวเองจริง ๆ จะไม่มานั่งจับผิดทักท้วงด้อยค่างานคนอื่นแต่จะมีความสุขดำดิ่งกับผลงานกับคนที่เหมือนกันกับตนเองได้อย่างไม่รู้จบ
1K
