มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เหตุผลที่ว่าทำไมหลงเบลล์ถึงเข้ามาในโลกใต้ดินด้วยตัวเองนั้น เป็นเพราะว่าด้วยนิสัยที่ดื้อรั้น และกล้าได้กล้าเสียของเธอ หญิงสาวถือขวาน ไม่ลังเลที่จะพุ่งเข้าใส่ฉินเฉา และเหวี่ยงมันใส่หัวของฝ่ายตรงข้ามทันที

ต่อให้ชายคนนี้ตายมันก็ไม่มีผลอะไรกับเธอ ด้วยอิทธิพลของตระกูลหลงในเมืองซู่หนานก็เพียงพอที่จะจัดการ การตายของคนที่ไม่สำคัญคนนี้

ถ้าพี่ของเธอพูดถูกล่ะก็ ชายคนนี้ก็ไม่มีเบื้องหลังอะไร พ่อแม่ของเขาเป็นแค่คนธรรมดา และตัวเขาเป็นแค่ยาม สำหรับเขา เธอไม่แสดงความลังเลแม้แต่น้อย

“ระวัง!” แม้ว่าหลิวจางจะไม่ชอบชายคนนี้ แต่เมื่อเห็นอยู่ในอันตราย เธอก็อดร้องออกมาเตือนเขาไม่ได้

“อย่าห่วงน่า” ฉินเฉาเหมือนกับไม่เห็นการคุกคามของขวานอยู่ในสายตา เขาโน้มตัวไปที่หลิวจาง ยิ้มให้เธอ “นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงหรอก”

เมื่อพูดอย่างนั้น ร่างของเขาพลันถอยหลัง หลบจากขวานหลงเบลล์

ขวานตกลงและตัดเข้ากับพื้น พื้นแตก ฉินเฉาหลบการโจมตีอย่างเกียจคร้าน ฝั่งตรงข้ามช้ามาก และไม่แม้แต่จะแตะถูกเส้นผมของเขา

“โคตรช้า เมื่อเช้าเธอลืมดื่มนมหรือไง?” ขณะที่หลบ ฉินเฉาก็ไม่ลืมยิ้มและล้อเลียนเธอ

“หุบปาก ฉันจะฆ่านาย!” หลงเบลล์มีแรงค่อนข้างเยอะ เธอยังสามารถเหวี่ยงขวานใส่ฉินเฉาได้ซ้ำๆ

“โอ้ ช่างเป็นหญิงสาวที่ดุร้ายจริงๆ” ขณะที่หลบไปด้านข้าง ฉินเฉาก็หยิบเบียร์ที่ยังไม่เปิดขวดจากโต๊ะใกล้ๆ

เขาเปิดมันด้วยนิ้วโป้ง ขณะเดียวกัน เขาก็ใช้มืออีกข้างหยิบแก้วขึ้นมา จากนั้นก็เทเบียร์ใส่แก้ว และดื่มมันขณะที่หลบ

“ฮืม เบียร์นี้ดีนี่” ฉินเฉาหันไปรอบๆ และหลบการโจมตีของขวานที่เข้ามาอีกครั้ง

“นายมันไม่ใช่ผู้ชาย!” หลงเบลล์ร้องออกมาอย่างมีเสน่ห์ ร่างของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเหงื่อที่หยดลงมา แขนทั้งสองข้างของเธออ่อนลง แต่เธอกลับตัดไม่ได้แม้แต่ครึ่งล่างของฝ่ายตรงข้าม

สิ่งที่ทำให้เธอโกรธที่สุด คือชายคนนี้เอาแต่พูดไม่หยุด แม้ว่าขณะที่เขาหลบการโจมตีของเธอ เขาก็ยังทำให้ผู้คนประสาทเสีย

“ไม่ว่าฉันจะเป็นผู้ชายหรือไม่ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะพูด” ฉินเฉาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ตัวเอง และยังคงพูดต่อ “ฉันจะถือว่าแก้วนี้เธอเลี้ยง ให้ฉันดื่มให้กับเธอ แต่เธออย่าขยับ ตกลงนะ?”

“หุบปาก!” หลงเบลล์เหวี่ยงขวานต่อ ตัดสินใจจะผ่าฉินเฉาออกเป็นสองเสี่ยงแน่นอนแล้ว

“โอ้ มีเรื่องบางอย่างที่ฉันพบว่ามันแปลก” ฉินเฉาที่ดื่มเข้าไปเต็มปาก พูดกับหลงเบลล์ “เด็กสาวอย่างเธอ ไม่ใช่ควรจะอยู่มหาลัยหรอกเหรอ ทำไมเธอถึงมาทำตัวโง่เง่าอยู่ที่แบบนี้ และยังทำตัวไม่ใช่ทั้งคน ทั้งอสูรอีก? โอ้ ใช่ มีคำใหม่สำหรับพวกนี้ ฉันคิดว่ามันเรียกว่า พวกข้ามเพศ หรืออะไรเนี่ยแหละ”

“เหอะ!” หลงเบลล์โมโห อยากจะได้พลังวัชระปรานี และสับชายตรงหน้าให้เป็นเนื้อบดด้วยขวานของเธอ

“ฉันมีอะไรเกี่ยวข้องกับนายหรือไง? ฉันไม่ต้องการให้นายมาห่วงฉัน!”

พร้อมกันนั้น มันก็เหมือนกับเธอได้พละกำลังใหม่ เธอเหวี่ยงขวานได้ทรงพลังมากขึ้น การโจมตีครึ่งวงกลมนี้ ตั้งฉากกับร่างของฉินเฉา

แต่ฉินเฉายังคงไม่ต้องการจะแตะต้องขวานของเธอ เขาถอยหลัง หลบการโจมตีจากอีกฝั่งอย่างง่ายดาย

“นั่นยิ่งทำให้เสียใจนะ” ฉินเฉาไม่ลืมที่จะหยอกล้อ “บอกพี่มาซิ หรือว่าเป็นเพราะเธอรักษาผลการเรียนไม่ได้ จึงถูกไล่ออกจากโรงเรียนใช่มั้ย? ถ้าเป็นอย่างนั้น เอางี้เป็นไง ฉันสนิทกับเจ้าของโรงเรียน เธอเพียงแค่ต้องจ่ายเงินเล็กน้อย ฉันจะช่วยเธอจัดการ และให้เธอได้เข้าเรียนในโรงเรียนกวงหยวนของพวกเรา ฉันคิดว่าวัยรุ่นอย่างเธอ ต้องมีประสบการณ์ในบรรยากาศของมหาลัยบ้าง”

“นาย ไปตายซะ!” หลงเบลล์โกรธหนัก ชายคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ทำไมถึงกล้ามายุ่งกับเรื่องของเจ๊ใหญ่คนนี้!

“โอ้ ฉันแค่พูดเท่านั้นเอง ไม่จำเป็นต้องอายจนโกรธอย่างนั้นเลยนี่”

ปากของฉินเฉาแขวนไว้ด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นรีบหายไป และแทนที่ด้วยความเย็นชา

เขาพุ่งเข้าไปตรงหน้าร่างของหลงเบลล์ ในเวลาเดียวกับที่ขวานมาถึงไหล่ของฉินเฉา

ผู้คนได้ยินเสียงของเหล็กปะทะกัน และเหมือนจะเห็นประกายไฟ

ไหล่ของฉินเฉาปลอดภัย แต่ขวานกลับสั่นและกระเด้งกลับหลัง ฉินเฉายื่นมือออกไป และจับขวานไว้อย่างมั่นคง ในขณะเดียวกัน เขาก็จับร่างของหลงเบลล์ ทำให้เธอปลอดภัยจากขวานที่ลอยกลับไปใกล้ๆ เธอ

“ว่ายังไง เธอ และคนที่เรียกว่าพี่ชายของเธอ!” ฉินเฉาทำหน้าขรึม และพูดอย่างไม่ปรานี “พวกเธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เพียงแค่มีพลังนิดหน่อยในโลกใต้ดิน ก็สั่งคนอื่นได้เพียงแค่โบกมือ? เธอคิดว่าเพราะแค่มีพลังนิดหน่อย ก็สามารถหยอกล้อผู้คนเหมือนตัวตลกได้งั้นเหรอ?”

ฉินเฉาพูด และพลันยื่นมือออกไป เขายกสาวชุดยีนขึ้น แบกเธอไว้บนบ่า

“นาย นายจะทำอะไร?” หลงเบลล์แตกตื่น

“ฉันจะทำอะไรงั้นเหรอ?” ฉินเฉาพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา แล้วพูด “ตอนนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของฉัน ฉันก็แค่อยากจะลิ้มรสชาติของความรู้สึกของการจัดการกับผู้คนตามใจชอบแค่นั้นเอง!”

พร้อมกันนั้น ภายใต้สายตาที่ตื่นตกใจของสองสาว หลิวจาง และซ่างกวนหยาน เขาแบกหลงเบลล์เดินไปหาพวกเธอ และจากนั้นก็โยนไว้บนโต๊ะโดยไม่มีความนุ่มนวลแม้แต่น้อย

โต๊ะนี้ทำมาจากหินอ่อน และมันแข็งมาก เมื่อเธอตกลงบนโต๊ะ หลงเบลล์ต้องกัดฟันด้วยความเจ็บปวด รู้สึกเจ็บไปถึงกระดูก

หญิงสาวมองไปที่ฉินเฉา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความแตกตื่น และเธอตกใจซ้ำอีกครั้ง

“นาย นายจะทำอะไร?”

“ต่อหน้าสองสาวงาม ฉันแน่นอนว่าจะไม่ทำเรื่องรุนแรง” ฉินเฉาลูบจมูก และแสยะยิ้ม “ยังไงก็ตาม ไม่ใช่ว่าเธอชอบลงโทษคนอื่นหรือไง? วันนี้ ฉัน คุณลุงฉิน จะลงโทษเธอ”

พร้อมกันนั้น เขาพลิกเด็กสาว หันหน้าเธอลงกับโต๊ะ และจับเธอไว้มั่น จากนั้นก็ยกมือขึ้น และตบแรงๆ ลงที่บั้นท้ายของเธอ

เพียะ! สองสาวงามพากันตะลึง นี่มัน...นี่คือหลงเบลล์ น้องสาวของเฉินสี และลูกสาวของหลงเทียนเจิ้ง! แต่ว่าฉินเฉา ชายคนนี้ กลับตบก้นเธออย่างไร้ยางอาย นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว

ขณะที่พวกเธอพากันอัศจรรย์ใจ จิตใจของหลงเบลล์ยิ่งยุ่งเหยิง ก้นของเธอถูกแผดเผาด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดว่าฉินเฉาจะไม่ไว้หน้าเธอเลย ถึงอย่างนั้น เธอก็รู้สึก อาย โกรธ และประหลาดใจ

ชายคนนี้กล้าตีก้นฉัน หลงเบลล์จริงๆ? เขา เขาไม่ต้องการมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ?

“ไง โกรธหรือยัง สาวน้อย” หลังจากตีก้นเธอ ฉินเฉารู้สึกขมขื่นเล็กน้อย หญิงสาวนางนี้ผอมไป ถ้าเธออ้วนกว่านี้อีกหน่อย มันคงจะรู้สึกดีกว่านี้

“ฉินเฉา ฉันจะฆ่านาย!” หลงเบลล์กัดฟันพูด

“ดี มีคนมากมายอยากฆ่าฉัน ฉันไม่สนใจถ้ามันจะเพิ่มขึ้นอีกหน่อย” ฉินเฉาพูด และตบก้นเธออย่างหนักด้วยมือขวาของเขา

เพียะ! ครั้งนี้ เสียงของมันสดชื่นกว่าเดิม บั้นท้ายงอนๆ ของหลงเบลล์สั่นเบาๆ จากนั้นความเจ็บก็แล่นขึ้นสมองเธอ ทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาจากหางตาอย่างไม่ตั้งใจ

ในชีวิตของเธอ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ได้จับมือเธอ พ่อของเธอก็ตามใจตั้งแต่เด็ก และพี่ชายเธอก็รักเธอจริง แม้แต่ตอนที่เธอเข้าโลกใต้ดิน การปกป้องคุ้มครองของเธอก็ยังดีมาก ไม่มีใครแตะต้องเธอได้

แต่เธอไม่คิดเลยว่าวันนี้ ก้นของเธอ กลับต้องมาถูกคนเลวคนนี้ตี ยิ่งกว่านั้น เธอยังคิด ถ้าเขาอยากจะตีก็ตีไป ทำไมถึงต้องด่าฉันด้วย?

“หยุด หยุดตีเธอได้แล้ว....”

เมื่อเห็นน้ำตาของหลงเบลล์ หลิวจางทนไม่ไหว ใจอ่อน และเริ่มร้องบอกเขา

“เธอหมายความว่าไง เธออยากให้ฉันปล่อยเธอไป?” ฉินเฉาเลิกคิ้วขึ้น และถามสาวงามตรงหน้า

“เธอ เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงเอง...” เมื่อถูกฉินเฉามอง หลิวจางกลายเป็นตกใจ และหลบการจ้องของเขา

“แล้วเมื่อกี้ตอนเธอจะฆ่าฉัน ทำไมฉันไม่เห็นเธอเป็น ‘แค่เด็กผู้หญิง’ เลยล่ะ!” ฉินเฉาเยาะเย้ย และตบลงไปที่แก้มก้นของเธออย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

เพียะ! หลงเบลล์ร้องออกมา ก้นของเธอต้องแดงแล้วแน่ๆ ฉินเฉาลงมือกับเธอหนักจริงๆ

“ฉินเฉา นายไม่ใช่ผู้ชาย!” หลงเบลล์ทำได้แค่ตะโกน “ถ้านายเก่งจริง ก็ไปหาพี่ฉันสิ! ทำไมถึงมาหาฉัน? รังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ ทำแบบนี้มันเก่งที่ไหนกัน?”

“โอ้ คำพูดนี้ผิดแล้ว” ฉินเฉาพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูหลง ที่ฉันมาที่นี่วันนี้ เริ่มแรกฉันแค่อยากจะเข้ามาคุยอย่างสงบ มันไม่เคยอยู่ในใจฉันเลยไอ้เรื่องรังแกเธอ หรือว่าเรื่องอื่นๆ มันเป็นเธอที่มายุ่งกับฉันก่อน”

“นั่นเป็นเพราะนายไม่ทำตามกฎของสถานที่!” หลงเบลล์ยังตะโกนต่อไป

“กฎเหรอ?” ฉินเฉายกคิ้วข้างหนึ่ง “งั้นก็ขอโทษด้วย ตั้งแต่เกิดมา ฉัน ฉินเฉาก็แหกกฎตลอดอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้น ฉันไม่ชอบกฎของเธอ ดังนั้น ฉันจึงไม่ทำตาม”

“งั้นนายก็มาผิดที่!” หลงเบลล์พูดต่อ “นายทำผิด และรังแกสาวน้อย ถ้านายเก่งจริง ก็ไปหาพี่ฉันนู่น!”

“สาวน้อย....” ฉินเฉาพลันปล่อยจิตสังหารออกมา และตบแก้มก้นเธอต่อ ตบจนก้นหลงเบลล์สั่นไปด้วยความเจ็บปวด “เหตุผลที่ฉันไม่ไปหาเฉินสี เพราะว่าฉันยังไม่อยากเอาชีวิตเขา! ฉันไม่ใช่คนโหดร้ายที่ไร้เมตตาอย่างพวกเธอที่ฆ่าคนตามใจชอบ ฉันมาหาเธอครั้งนี้ เพื่อที่จะให้เธอบอกข้อความของฉันให้กับเฉินสี

บอกเขา ถ้าเขามีปัญหากับฉัน ก็มาหาฉัน อย่าใช้วิธียุ่งยาก ถ้าฉันพบว่าคนรอบตัวฉันถูกคนของเขาทำร้าย บอกเขาให้ระวังหัวตัวเองให้ดีก่อนที่มันจะไม่อยู่ที่เดิม”

พร้อมกันนั้นเขาก็ปล่อยมือ ขวานที่ตกอยู่ใกล้ๆ สั่นเบาๆ และจากนั้นก็ลอยเข้ามือเขา

จากนั้นเขาก็เหวี่ยงขวานเป็นครึ่งวงกลม ทำให้มันบดบังการมองเห็นของหลงเบลล์

“อ๊า!” สาวน้อยร้องออกมา คิดว่าฉินเฉากำลังจะฆ่าตัวเองเพื่อจบปัญหา

แต่ใครจะรู้ ขวานทำแค่ตัดโต๊ะหินอ่อนเท่านั้น

กร๊อบ! โต๊ะที่แข็งแรงถูกฉินเฉาตัด

“เอาล่ะ ที่ฉันมาเพราะต้องการพูดแค่นี้” ฉินเฉาพูด และภายใต้สายตาตกตะลึงของสามสาวงาม โยนขวานทิ้ง และปล่อยตัวหลงเบลล์

“วันนี้ ได้คุยกับเธอทำให้ฉันมีความสุขมาก” ท่าทางเย็นชาของฉินเฉาหายไป เขามองไปที่หลงเบลล์ผู้ที่ขดตัวอยู่บนโซฟาครึ่งหนึ่งอย่างยิ้มแย้ม “ตอนนี้ ฉันแค่ต้องการการรับประกันจากปากของเธอ หลงเบลล์ ปากของคุณหนูหลง”

“ระ รับประกันอะไร...” หลงเบลล์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ส่งมาจากบั้นท้ายอย่างต่อเนื่อง และสั่นเบาๆ

จบตอน