รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๔๒

        “ยูจับหน้าน้องอย่างนั้นน้องเค้าก็ส่ายหน้าปฏิเสธไม่ได้น่ะสิ”  นพนิตพยายามช่วยน้อง

        “ก็ไม่ให้ปฏิเสธไง”  ยูตอบเพื่อน   “ให้แค่นิ่งเฉยยอมรับ กับพยักหน้ายอม”  

        “ย..อ..ม..แล้วววว”   ทูตัดสนใจตอบออกไป  

        ยูจึงปล่อยหน้าเด็กชาย   “ไง แฟน” 

        “ครับ  แฟน”  ทูตอบไป แล้วก็ยิ่งเขิน 

        นพนิตมองภาพตรงหน้าก็ยิ้มอย่างเป็นสุข..   

        ... ที่เรารู้สึกกับทูคงไม่ใช่รักแล้วล่ะ  เราแค่โมเมเองว่าใช่  แต่.. มันอาจจะเป็น ...   พอคิดออกนพก็ลอบยิ้มกับตัวเองทั้งที่เขาก็ไม่แน่ใจคำตอบ  

        แต่นพเลือกวิ่งกลับไปที่สำนักงาน

        ทูกับยูมองตามไปอย่างแปลกใจ   ยูตะโกนตามหลัง   “ไปไหน?” 

        “เดี๋ยวมา”   แต่นพตะโกนตอบอีกอย่าง  แต่ก็เข้าใจได้  

            นพนิตวิ่งไปหาพี่นัทของเขา   พอดีกับที่พี่นัทเดินออกมาจากมุมที่ทำงานเพื่อไปรีแลกซ์ร่างกายตนเอง  “พี่นัทครับ”  

            คนพี่หันไปมองที่มาของเสียงแล้วเลยหยุดรอ

            “นพรู้แล้วครับ”   คนน้องก็วิ่งไปหยุดตรงหน้าคนพี่  

            “รู้อะไรเหรอ?”  

            “ที่นพรู้สึกกะทบทูน่ะไม่ใช่รักแบบนั้นหรอกครับ” 

        ณัฐกนกอยากรู้ขึ้นมาทันที 

        “แต่เป็นรักแบบพี่น้องครับนพรักทูเหมือนน้องชายครับพี่”  นพพูดไปยิ้มไป เขาดีใจที่รู้ใจตนเสียที 

        ณัฐกนกเองก็รู้สึกดีไปด้วย  ทีนี้เขาก็ไม่ต้องระแวงนพกับทูอีก  นัทจึงถามต่อ  “แล้วรักพี่ล่ะ .. แบบไหน?”   

        “เอ่อ..ไม่รู้ครับ”   นพนิตยืนเด๋อด๋า ทำอะไรไม่ถูก   “นพไปหาเพื่อนๆ ก่อนนะครับ”   แล้วเข้าก็วิ่งกลับไปทางที่มา  

        “เรื่องแค่นี้!! ยังวิ่งไปบอกพี่นัทแทนที่จะบอกพวกเราเนียะนะ.. หลักฐานชัดเจนมาก”  ยูอธิบายหนักแน่น   “แกรักพี่นัทว่ะนพ”

        “ถูกต้องนะคร้าบบบบ”   กรเสริมสิ่งที่ยูพูด  

        “แววตาที่พี่นพมองอานัท..เป็นแววที่สุดวิเศษเลยครับ”  ทบทูพูดขึ้น   “เป็นแววตาที่พี่นพไม่เคยใช้มองใครเลย  แต่ยูเห็นบ่อยๆ เวลาพี่อยู่กับอานัท”   พูดจบทบทูก็ยิ้มให้     

        นพนิตรับฟังที่ทุกคนพูดแล้ว..นิ่งคิดเขาประมวลทั้งเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทั้งความรู้สึกนานา   “ไม่ใช่ไม่อยากเชื่อนะ  นพแค่ไม่เข้าใจ  ก็ความรู้สึกที่นพมีกับพี่นัท  มันไม่เหมือนที่นพเคยรักมาก่อนเลย  นพเลยสับสน”  

        ณัฐกนกปิดคอมพิวเตอร์เก็บข้าวของเตรียมตัวเดินไปที่เรือนปาริชาตเพื่อทานอาหารเย็นกับนพนิต   แต่กลับมีสัญญาณโทรศัพท์มือถือดังขึ้น   ณัฐกนกหยิบมือถือออกมาดูเป็นเบอร์โทรจากบ้านใหญ่ หรือบ้านป้าอี๊ด  

        นัทแปลกใจมากปกติป้าอี๊ดจะใช้วิธีไลน์มาบอกเขามากกว่าที่จะโทรมาแบบนี้

        ถ้าป้าอี๊ดโทรมา

        นั่นแสดงว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญ!!

        ณัฐกนกรับสายทันที..!!

        “คุณนัทครับเขนนะครับ”  

        เสียงเขนดังจกปลายสาย  นัทเข้าใจทันทีว่ามีเรื่องสำคัญเป็นแน่     

        “ที่ต้องใช้โทรศัพท์ที่นี่เพราะมีเรื่องด่วนต้องแจ้งคุณนัทครับ”    

        “ว่ามา”  

        “คนของเราสืบทราบมาได้ว่า..”   

        นัทรู้สึกเลยว่าเขนไม่อยากพูดต่อเขาจึงเรียกชื่อ   “เขน”  เพื่อเรียกสติ

        “คนของเราสืบมาได้ว่า  ลมหนีกลับมาจากต่างประเทศมันเป็นหนี้หลายแสนเหรียญ เพราะการพนัน”  

        “ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ”   น้ำเสียงณัฐกนกทั้งรักทั้งแค้น ..

        .. ในอดีต..นัทเคยหมดทรัพย์ไปกับการเล่นพนันของลมวันละเป็นล้าน   จนพ่อเขาด่าประณามว่า หลงผู้ชายจนฉิบหาย  ทุกอย่างที่หามาได้  จะพินาศเพราะหลงผู้ชาย ..  

        “จะให้เขนจัดการมันเลยมั้ย?” 

        “อย่าเพิ่ง!!” 

        “คุณนัท” 

        “นัทไม่ได้อะไรกับมันแล้วเขน แต่นัทอยากรู้ว่า..  นพคิดยังไง..”  ณัฐกนกนึกได้ว่าไม่ควรพูดต่อให้เขนรู้สึกแย่ไปกว่านี้   “นัทอยากได้หลักฐานชัดๆ อีกสักอย่าง”

        “ลมส่งอีเมล์หานพแล้วมันคงนัดเจอกัน นพเปิดอ่านเมื่อไหร่ เราก็จะรู้ความจริงไปด้วย”       

        “อืม!! ขอบคุณมากนะเขน”

        “ยินดีมากครับ”  

        “ที่จริงเขนมาอยู่บ้านใหญ่กับป้าอี๊ดก็ได้นะ”  

        “จะดีเหรอครับ”  

        “เขนอยู่ห้องงามอัศดงอย่างที่เขนเคยอยู่ก็ดีนะ”   นัทแนะนำ  

        ทำให้เขนระลึกถึงเรื่องราวที่เขาอยากจะลืม..อีกครั้ง ..!!  

        ‘ห้องงามอัศดง’ คือห้องพักในบ้านใหญ่ที่เขนเคยพำนักเมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนที่เขนอยู่กับนัท  เขนช่วยนัทจีบลม   เมื่อนัทคบกับลมก็มีเขนช่วยปิดบังไม่ให้ที่บ้านนัทรู้  

        เพราะเรื่องที่นัทคบกับลมแดงขึ้นมา 

        พ่อนัทก็เคยพาลมาไล่เขนออกจากบ้านไปด้วย 

        จึงไม่แปลก!! 

        ที่เขนจะเกลียดลม.. คนที่ทำให้เขาไม่อาจอยู่ข้างๆ นัท ชายคนที่เขารักได้

        นัทเองก็อดที่จะหวนระลึกถึงความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้   “นะเขน ถ้าพ่อนัทจะยอมรับเขน เขาก็ควรจะยอมรับทุกอย่างที่เขนเป็น”  

        “ครับเขนจะลองคุยกับคุณท่านดู”  

        “จ้ะ  บาย!!”  แล้วนัทก็วางสายไป  จากนั้นเขาเดินไปทานอาหารเย็นที่เรือนปาริชาต  และเป็นเจ้ามือเลี้ยงทุกคนที่นั่งทานอยู่และยังไม่จ่ายเงิน  

        นพนิตขับรถของเขาพาณัฐกนกกลับไปที่บ้านแม่อัง  แม้ตอนนี้จะไม่ใช่บ้านที่เป็นความลับมากมายดังเช่นที่ผ่านมา   แต่นัทก็ไม่อยากให้ใครมาที่บ้านนี้มากนัก   ทั้งบ้านจึงมีเพียงนัท นพและบุษ แค่สามคนเท่านั้น  

        นพนิตให้นังบุษถอยรถจอดตามหน้าที่ที่มันชื่นชอบ เพราะวันนี้มันอยู่ดูแลบ้านทั้งวัน  อาหารก็ไม่ต้องไปยกมาจากบ้านป้าอี๊ดมาให้คุณนัทของมัน มันคงเซ็ง  คงอยากขับรถบ้างแหละ  

        “พี่ขอนอนพักสายตาสักครู่นะ” 

        “ครับพี่นัท”  

        นัดหอมแก้มนพ   “แล้วเรา.. อาบน้ำพร้อมกันนะ”  

        นพนิตยิ้มให้แทนคำตอบ    แล้วพี่นัทของเขาก็เดินเข้าไปในเรือนนอน   นพนิตจึงเดินเข้าไปที่เรือนประธานไปออนไลน์คอมพิวเตอร์  

        ชั่วครู่เมล์บ๊อกของเขาก็ปรากฏเต็มหน้าจอคอมพิวเตอร์  

        เด็กน้อยอย่างนพนิตไม่เท่าทันแผนการณ์ของณัฐกนกเลย  ทันทีที่นพคลิกเปิดที่เมล์บ๊อก  

        นัทก็ดูภาพทั้งหมดจากหน้าจอโน้ตบุ๊ค  

        เขนก็ดูจากโน้ตบุ๊คอีกเครื่อง  

.....

            นพ

        ตอนนี้พ่อพักโรงแรมจิ้งหรีดแถวข้าวสาร

        ยังหาห้องพักและหางานทำไม่ได้

อ้อ.. ห้องที่ลูกหาไว้ให้มันเต็มหมดเลย พ่อเลยไม่ได้พักที่นั่น 
ลูกมีเงินให้พ่อบ้างไหม?

        เงินพ่อที่เหลือจากการเดินทางมานี่ก็เหลือไม่มาก

หนี้ที่โน่นก็กอนโตอยู่ 
ทางโน้นเค้าอาจจะส่งคนมาตามล่าพ่อที่นี่ก็ได้ 

นพต้องช่วยพ่อนะ       

จาก.. พ่อลม

.....

        อ่านจบ   นพนิตก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อดี   เงินในบัญชีที่พี่นัทให้ก็มีแสนเดียว   เงินจากงานอื่นๆ ก็ยังไม่มีเข้ามา  

        จะทำอย่างไรดี!!!  

        การนิ่งของนพนิตทำให้ทั้งนัทและเขนอึดอัด     

        แล้วนพนิตก็พิมพ์อีเมล์ตอบพ่อเขาไป เขาไม่ได้ตอบเรื่องเงิน  แต่นพนิตนัดพบพ่อลมของเขา

        ..“เขน นัทอยากได้ยินทุกคำพูดที่เค้าคุยกัน” .. ณัญกนกไลน์ไปหาเขนทันที

        เขนอ่านไลน์และตอบกลับมาทันทีเช่นกัน   .. “ครับรับรองครับ ทุกคำครับ” ..   

จบตอน ๔๒