จางเหว่ยกับเสี่ยวเอ๋อได้นั่งกินข้าวด้วยกัน ตอนแรกนางก็มิกล้าที่จะนั่งร่วมโต๊ะกับองค์รัชทายาทผู้สูงส่งแต่ทว่าเขากลับเอาเื่เมื่อครู่ให้นางนั่งลงกินกับเขาเพื่อเป็การตอบแทนน้ำใจ ส่วนหยางหยางก็ได้ไปนั่งกินอีกโต๊ะกังองครักษ์
"เ้าจะไปที่ใดกันเหตุใดถึงเดินทางมากันเพียงสองคนหลินเฟิ่งทำไมถึงกล้าปล่อยเ้าออกมา"
เมื่อจางเหว่ยถามหาหลินเฟิ่งเสี่ยวเอ๋อก็ชะงักและหยุดกินทันที นางวางตะเกียบลงพร้อมดื่มน้ำ จางเหว่ยก็ได้เห็นท่าทีและสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปของเสี่ยวเอ๋อก็ฉุดคิด
"ข้าถามอะไรผิดไปหรือไม่"
"ไม่เ้าค่ะ ข้าอิ่มแล้วข้าต้องเดินทางต่อ ขอบคุณท่านอีกครั้ง''
เสี่ยวเอ๋อเตรียมจะลุกขึ้นจางเหว่ยจึงได้จับมือนางไว้
"เ้ายังไม่ตอบข้าเลยว่าเ้าจะไปที่ใดกัน"
"ข้าจะกลับบ้านของข้าเ้าค่ะ ท่านชายโปรดปล่อยมือข้าด้วย" จางเหว่ยจึงรีบปล่อยมือเล็กๆของนางทันที
"ข้าจะผ่านทางนั้นพอดี เดี๋ยวข้าจะเดินทางไปพร้อมกับเ้าเผื่อระหว่างทางคนพวกนั้นดักทางเ้าอยู่เ้าจะเป็อันตรายได้"
"ข้ามิอาจรบกวนท่านหรอกเ้าค่ะ แค่นี้ก็มากพอแล้ว"
"เฒ่าแก่เก็บโต๊ะด้วย" จางเหว่ยไม่ฟังคำพูดของเสี่ยวเอ๋อ เขาให้เฒ่าแก่โรงเตี้ยมมากินค่าอาหารและเดินจับมือของเสี่ยวเอ๋อออกมา
"เกี้ยวของเ้าจอดอยู่นั้นใช่มั้ย "
"เ้าค่ะ ท่านปล่อยข้าเถิด ข้าเป็สตรีที่แต่งออกเรือนไปแล้วท่านมาจับมือข้าเช่นนี้มันดูไม่ดี"
"แต่ตอนนี้ชาวบ้านก็ไม่ได้รู้จักเ้าหรือข้าสักหน่อย ข้าเป็ห่วงเ้าถ้าเกิดจู่ๆชายพวกนั้นกลับมากระชากเ้าไปข้าจะได้ช่วยเ้าทันนะสิ"
"ท่านคิดเช่นนั้นจริงหรือเ้าค่ะ"
เสี่ยวเอ๋อขมวดคิ้วก่อนถามออกไปด้วยความใสซื่อ
"จริงนะสิ"
จางเหว่ยตอบนางก่อนจะฉีกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
จางเหว่ยขึ้นบนเกี้ยวของเสี่ยวเอ๋อพร้อมนาง ส่วนหยางหยางได้ขึ้นม้าไปกับองครักษ์
เมื่ออยู่ในเกี้ยวเสี่ยวเอ๋อก็ถามด้วยความสงสัยเหตุใดเวลาที่นางไปที่ใดมักจะเจอเขาอยู่ข้างนอกเสมอ
"ท่านเป็ถึงรัชทายาทข้าขอถามท่านได้หรือไม่ เหตุใดข้ามักพบท่านอยู่นอกวังตลอดเลย หรือว่าองค์รัชทายาทไม่มีอะไรทำกันหรือเ้าค่ะ" จางเหว่ยมองดูเสี่ยวเอ๋ออย่างเอ็นดู ทำไมนางถึงใสซื่อเช่นนี้
"เ้านี้ช่างเหมือนเด็กเสียจริง ข้าเป็รัทายาทก็จริงแต่ที่เ้าเห็นข้าอยู่นอกวังไม่ใช่ว่าข้าจะออกมาเที่ยวเล่นเสียหน่อยข้าเองก็มีเื่ที่ให้คนอื่นรู้ไม่ได้เช่นกัน.ว่าแต่หลินเฟิ่งสหายข้าทำไมเขาถึงไม่มาส่งเ้าด้วยตนเอง"
เสี่ยวเอ๋อนิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนที่นางจะตอบออกไปไม่งั้นจางเหว่ยก็จะคอยถามหาเขาอยู่เช่นนั้น
"ท่านพี่หลินเฟิ่งวันนี้มีธุระ เขาเลยมาส่งข้าไม่ได้"
"แต่ถ้าเป็ข้าที่มีภรรยาแสนสวยเช่นเ้าต่อให้มีธุระเร่งด่วนข้าก็จะออกมาส่งเ้าด้วยตัวของข้าเองอยู่ดี"
"ข้าอิจฉาผู้หญิงที่อยู่ในใจของท่านนะเ้าค่ะ ที่ท่านใส่ใจเช่นนี้ " พูดจบเสี่ยวเอ๋อจึงเปิดหน้าต่างดูภายนอกนางไม่อยากจะพูดถึงเื่นี้อีกแล้วนางมาบ้านเพื่อพักใจ คนนอกอาจจะคิดว่าหลินเฟิ่งรักนางมากแต่จะมีใครรู้บ้างว่าทั้งหมดนั้นเพียงแค่ละครตบตา ผู้ใดบ้างจะรู้ถึงความเจ็บช้ำภายในหัวใจของนางทุกวันนี้นางแทบไม่เคยเห็นความห่วงใยหรือความใส่ใจของเขาเลย ยิ่งเกิดเหตุการณ์ขึ้นเมื่อคืนยิ่งทำให้นางตัดใจที่จะออกจากจวนของหลินเฟิ่งโดยเร็ว นางเพียงเฝ้ารอเวลาเท่านั้น
ฝั่งด้านหลินเฟิ่งเขาได้เข้ามาหาท่านพ่อของเขาที่ห้องและปรึกษาเื่ที่ได้ยินมา เกี่ยวกับการเก็บส่วยของชาวบ้านที่เสนบาดีฝั่งซ้ายได้ลุกลามมาเก็บของแคว้นต่งฉี่ที่พวกเขาปกครองอยู่
"ท่านพ่อมีความคิดเช่นใดกัน จะให้ข้านำเื่นี้ไปทูลฮ่องเต้หรือไม่"
"เ้าอย่าพึ่งผลีผลาม พวกเรายังมีหลักฐานไม่เพียงพอถ้าเ้าเอาทูลฮ่องเต้ได้ก็ไม่เกิดผลอันใดแถมเ้ายังจะชักศึกเข้าบ้านอีกด้วย งั้นข้าจะให้งานเ้าไปสืบหาหลักฐานที่สามารถมัดตัวของคนพวกนั้นได้อย่างชัดเจนก่อน เราค่อยแจ้งต่อฮ่องเต้ตอนไหนก็ได้ เ้าอย่าใจร้อนทำอะไรผิดพลาดเป็อันขาด""
"ขอรับท่านพ่อ " เมื่อพูดกับท่านพ่อเสร็จหลินเฟิ่งก็ได้เดินออกมาจากห้องของท่าพ่อก็มาเจอกับซูิกับคนใช้นางกำลังเดินไปที่ห้องพักของท่านแม่
หลินเฟิ่งทำได้เพียงถอนหายใจ เขาจะแก้ไขเื่ราวที่เกิดขึ้นอย่างไร ตอนนี้เสี่ยวเอ๋อก็หลบหน้าเขาไป ไหนจะต้องมาปวดหัวกับท่านแม่ที่จะหาเมียอีกคนให้กับเขา ถ้าเกิดเสี่ยวเอ๋อท้องกับเขาก็คงจะดี
จางเหว่ยมาส่งเสี่ยวเอ๋อจนถึงหน้าจวนเขาก็ขอตัวกลับโดยไม่ได้เข้าไปดื่มน้ำชาตามที่เสี่ยวเอ๋อชักชวน
"เสี่ยวหลินขอให้ท่านเดินทางปลอดภัย"
เมื่อจางเหว่ยออกไปแล้วเสี่ยวเอ๋อจึงเดินเข้าไปในจวนของนาง ภาพของพี่สาวก็พุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสตลอดเวลาชวนให้นางคิดถึง
"หยางหยางข้าจะไปพบท่านพี่ก่อนจะเข้าไปหาท่านแม่ เ้าไปบอกให้คนงานไปทำความสะอาดห้องของข้าด้วย"
"คุณหนูจะไปผู้เดียวหรือเ้าคะ"
"ใช่นะสิ เ้าไม่ต้องเป็ห่วงหรอกนะ ที่นี่เป็บ้านของข้าไม่มีใครมาทำอะไรข้าได้เ้ารีบไปเถอะ ไปบอกท่านแม่ด้วยว่าข้าจะมาพักที่นี่สักสองสามวัน"
"เ้าค่ะ คุณหนู"
เสี่ยวเอ๋อเดินเข้าไปที่หลังจวนเป็สวนของตระกูลนาง นางมาถึงหลุมฝังศพพี่สาวของนาง เสี่ยวเอ๋อนั่งลงข้างๆพร้อมลูบไปที่หลุมดินนั้นอย่างอ่อนโยนเสมือนนางลูบใบหน้าของพี่สาวนางอยู่
"ท่านพี่อยู่ที่นี่เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ หนาวหรือไม่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน ข้าต้องขอโทษด้วยที่ทำตามคำขอของท่านพี่ไม่ได้ เขาไม่เคยสนใจใยดีข้าเลย มีแต่ทำร้ายน้ำใจของข้า เมื่อถึงเวลาข้าจะกลับมาใช้ตัวตนของข้า ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านพี่ผิดหวัง" เสี่ยวเอ๋อพูดพร้อมน้ำตาไหลล่วงลงดิ้น ลมพัดโบยสะบัดใบไม้ไหวปลิ้วไปตามแรงลมเปรียบเสมือนเสี่ยวหลินรับรู้ความทุกข์ใจของน้องสาว ลมพัดเข้าสู่ร่างกายของเสี่ยวเอ๋อจนนางรู้สึกขนลุกเมื่อจู่ๆลมก็ได้พัดแรงขึ้น
"ท่านพี่ข้ารับรู้ว่าท่านพี่ยังอยู่ข้างๆข้า แต่ท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้า ตอนนี้ข้าขอตัวไปพบท่านแม่ก่อน วันหน้าข้าจะมาเยี่ยมท่านอีกครั้ง" เสี่ยวเอ๋อปาดน้ำตาลุกขึ้นก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง
"เสี่ยวเอ๋อ เ้ามีเื่อันใดถึงกลับมาที่นี่หรือ'' ยังไม่ทันที่เสี่ยวเอ๋อจะเดินมาถึงห้องท่านแม่ของนางก็ได้มารอนางที่ห้องแล้ว
"ท่านแม่เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ สบายดีหรือไม่ ข้าคิดถึงท่านแม่เลยมาเยี่ยมเ้าค่ะ" นางมิอาจเล่าเื่ที่ตนทุกข์ใจให้แม่ของนางฟังได้
"แม่สบายดี ทำไมเ้าดูเหมือนผอมไป หยางหยางเ้าไปบอกพ่อครัวสิให้ทำอาหารที่คุณหนูเสี่ยวเอ๋อชอบมาทุกอย่าง"
"ได้เ้าค่ะ" เมื่อฮูหยินใหญ่บอกหยางหยางนางจึงรีบเดินไปที่ครัวทันที
"ลูกไม่ผอมสักหนน่อยท่านแม่ ไม่ต้องจัดเตรียมอะไรมากมายหรอกเ้าค่ะ"
"ไม่ผอมได้อย่างไร ดูใบหน้าที่ซูบโซมของเ้านี่สิ พ่อครัวของตระกูลหลินทำอาหารไม่ถูกใจเ้าใช่มั้ย เดี๋ยวแม่จะส่งพ่อครัวจากจวนเราไปให้ทำอาหารให้เ้ากินดีหรือไม่"
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าแค่พักผ่อนน้อยมิใช่อาหารไม่อร่อย แล้วท่านพ่ออยู่ที่ใดหรือเ้าคะ"
"ท่านพ่อของเ้าก็ออกไปปรึกษาหารือกับท่านเสนาบดีหลินพ่อสามีเ้าอย่างไรล่ะเ้าเดินทางมาเหนื่อยๆพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวแม่จะเข้าไปดูอาหารในครัวกลัวพ่อครัวทำให้เ้าไม่ถูกปาก"
แม่ของนางได้เดินออกไป เสี่ยวเอ๋อมองดูห้องของนางที่จากไปนานหวนให้คิดถึงวันเวลาเก่าๆ ที่ได้ใช้ร่วมกับพี่สาว ทำไมโชคชะตาถึงได้แกล้งนางเช่นนี้ เสี่ยวเอ๋อเจอเื่ราวมาทั้งวันเมื่อนางนอนลงบนที่นอนก็ทำให้นางนอนหลับไปในทันที ความสงบและกลิ่นอายที่คุ้นเคยมาั้แ่เด็กทำให้นางหลับลึกและหลับสบายั้แ่ย้ายไปอยู่ที่จวนของหลินเฟิ่ง
13K
