Ep15: ความภักดีที่ไม่จริง
ผมขับรถเก่า ๆ ที่ขโมยมาได้จากลานจอดรถแห่งหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังชานเมืองฝั่งตะวันออก คลินิก 31221
ความเ็ปจากการถูกทรยศนั้นบาดลึกยิ่งกว่ารอยแผลที่ขมับซ้าย วิรินทร์ คือผู้ควบคุมที่ใช้ความรักเป็เครื่องมือ ID-10 คืออาชญากรที่เลือกทำสิ่งที่ถูกต้องในวินาทีสุดท้าย... และ พี่คิง คือความเ็ปที่สุด
พี่คิง... ผู้ชายที่เคยดีกับผมในสมัยที่ผมยังไม่สูญเสียความทรงจำไปชั่วคราว ผู้ชายที่เหมือนพี่ชายกลายๆ ที่คอยทำภารกิจที่สกปรกที่สุดให้ผมในฐานะ ณัฐ ศิรินันท์ ตัวจริง... แต่เขาไม่เคยมีตัวตน เขาคือ ID-11... โคลนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ ความภักดีที่สมบูรณ์แบบ
ผมใช้โทรศัพท์มือถือที่เหลืออยู่ในการวิเคราะห์ รหัสปิดระบบ ID-11 ที่วิรินทร์ให้มา มันไม่ใช่รหัสตัวเลขง่าย ๆ แต่เป็ชุดของคำสั่งเสียงและการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน เป็เหมือนชุดคำสั่งจิตวิทยาที่ออกแบบมาเพื่อหยุดระบบการทำงานของโคลน
ผมต้องเข้าถึงคลินิกให้ได้ก่อน ID-11 จะทำลายทุกอย่าง
คลินิกนอกเมือง 31221 เป็อาคารเตี้ย ๆ เก่า ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังป่าละเมาะ เมื่อมองจากภายนอกมันดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานานหลายปี แต่ผมรู้ว่าชั้นใต้ดินของมันคือห้องปฏิบัติการที่ทันสมัยที่สุด
ผมจอดรถทิ้งไว้ห่างออกไป และเดินเท้าเข้าสู่ตัวอาคารอย่างระมัดระวัง ผมจำได้ว่าอาคารนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการ กำจัดความผิดพลาด ของโครงการฟีนิกซ์ (เช่น ID-01 ถึง ID-08) กลิ่นของความล้มเหลวและความตายยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
ผมใช้รหัส 31221 ในการเปิดประตูเข้าสู่ทางเข้าบำรุงรักษาฉุกเฉิน มันปลดล็อกอย่างเงียบเชียบ ผมรู้ว่า ID-11 ต้องอยู่ที่นี่แล้ว... แต่เขาจงใจปล่อยให้ผมเข้ามา
ทางเดินใต้ดินมืดมิดและเย็นเฉียบ ผมเดินไปตามทางที่คุ้นเคยราวกับเดินอยู่ในบ้านตัวเอง จนกระทั่งมาถึง ห้องเก็บข้อมูลสำรอง ที่ถูกซ่อนอยู่หลังตู้แช่แข็งขนาดใหญ่
ผมใช้ชิปความทรงจำหลักของผมเป็กุญแจในการเปิดตู้เซฟ... คลิก
ข้างในนั้นมีกล่องโลหะสองใบ:
* ชิปสำรอง: บรรจุข้อมูลและแผนสำรองทั้งหมดของณัฐ (รวมถึงรหัสเข้าถึงองค์กรและเครือข่ายทั้งหมด)
* ขวดแก้วบรรจุของเหลวสีน้ำเงินเข้ม: สารต้านทานยาโอเมก้า
ผมคว้าทั้งสองสิ่งมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว ผมทำสำเร็จแล้ว! ผมมีทั้งข้อมูลและยาแก้... ผมมีทุกสิ่งที่จำเป็ในการทำลายองค์กร
แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ... เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"นายไม่ควรมาถึงที่นี่... ณัฐ"
ผมหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ID-11 หรือ พี่คิง กำลังยืนปิดทางออกไว้ แสงสลัว ๆ จากเพดานกระทบใบหน้าของเขา
เขาไม่ได้สวมชุดคลุมของคนขับรถบรรทุกอีกต่อไป แต่สวมชุดปฏิบัติการสีดำสนิทที่ดูคล่องตัวและเป็มืออาชีพ ในมือถือปืนไรเฟิลอัตโนมัติขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะออกแบบมาเพื่อสังหารอย่างเงียบ ๆ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือใบหน้าของเขา ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มขี้เล่นและคำพูดปลอบใจในสมัยหนึ่ง บัดนี้เต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่เ็า และสายตาที่มองมาที่ผม... เป็สายตาของนักฆ่าที่มองเหยื่อ... ไม่ใช่เพื่อน
"องค์กรให้โอกาสนายหนีไปแล้ว ณัฐ" ID-11 พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ "แต่การที่นายมาที่นี่... ก็เหมือนกับการลงนามในเอกสารมรณภาพของตัวเอง"
"นายไม่ใช่มนุษย์แล้วงั้นเหรอ... คิง" ผมถามอย่างตัดพ้อ
"ฉันไม่เคยเป็มนุษย์ ณัฐ" ID-11 ตอบ "ฉันคือ ID-11 ฉันคือผลผลิตที่สมบูรณ์แบบที่สุดของโครงการฟีนิกซ์ ฉันไม่มีความรู้สึกผิด... ไม่มีจิตสำนึก... ไม่มีจุดอ่อน... ฉันมีเพียงความภักดีต่อคำสั่งเท่านั้น"
ความภักดีที่ไม่จริง... ผมรู้สึกเหมือนถูกความจริงที่โหดร้ายตบหน้า ผมยอมไว้ใจคนคนนี้มานานหลายปี... และทั้งหมดคือเื่โกหกที่ถูกโปรแกรมไว้
"นายคือความผิดพลาดสุดท้ายที่องค์กรจำเป็ต้องกำจัด" ID-11 เล็งปืนมาที่หน้าอกผม "ส่งชิปความทรงจำหลักมา... และการตายของนายจะ... รวดเร็ว"
ผมรู้ว่าผมไม่สามารถสู้กับ ID-11 ได้ด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว เขาคือเครื่องจักราที่ไม่มีความลังเล
ผมกำชิปสำรองและสารต้านทานในมือแน่น... ได้เวลาใช้ 'รหัสปิดระบบ' ที่วิรินทร์เสี่ยงชีวิตส่งมาให้ผมแล้ว...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
