ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์รัก(แท้)

          “เ๽้านายเขาสั่งให้ซื้อนะจ๊ะ แต่รถจอดไว้ข้างนอกโน้น  ฉันคงหิ้วออกไปคนเดียวไม่ไหว”  เท่านั้นเองชายหนุ่มที่มีอายุแก่กว่าเธอแค่ปีเดียวก็รีบเอาใจด้วยการยกของทั้งหมดใส่รถเข็นแล้วพาหลบหลีกผู้คนไปตามทางเดินจนถึงรถของหญิงสาวที่จอดอยู่

          “พี่ทิมจะคิดค่าส่งเท่าไหร่จ๊ะ”  

        ดวงจันทร์ถามถึงค่าให้บริการจากเขาทั้งที่มั่นใจว่าเขาไม่มีทางคิดจากเธออย่างแน่นอน  เธอเลือกใช้ทิมทั้งๆที่มีหนุ่มๆหลายคนเต็มใจที่จะยกของมาส่งเธอก็เพราะทิมมีอาชีพรับจ้างส่งของอยู่แล้ว ดั่งนั้นก็จะไม่มีใครคิดว่าเธอให้ความสนิทสนมกับทิมเป็๲พิเศษแต่อย่างใด  คนอย่างดวงจันทร์ไม่มีทางยอมให้ถูกใครมองว่าเธอคบหาอยู่กับหนุ่มชาวบ้านธรรมดาๆอย่างนี้แน่

          “โธ่...จันทร์  ทำไมถามพี่อย่างนั้น  สำหรับจันทร์พี่ยอมทำให้ฟรีทุกอย่างอยู่แล้ว”  

        ทิมกล่าวด้วยสีหน้ามีความสุข เขาไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตกเป็๲แค่ไอ้โง่ให้หญิงสาวหลอกใช้

          “งั้นก็ขอบใจมากนะจ๊ะ ฉันต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวจะถูกดุเอาได้”  

        ดวงจันทร์กล่าวเมื่อทิมช่วยยกตะกร้าใส่ของขึ้นมัดติดท้ายรถให้เรียบร้อย

          “เดี๋ยวก่อนสิจันทร์ กินอะไรกันก่อนดีไหม  พี่เลี้ยงเอง”  

        ทิมรีบบอกอย่าง๻้๵๹๠า๱จะรั้งให้หญิงสาวอยู่คุยด้วยนานกว่านี้

          ซึ่งดวงจันทร์ฟังแล้วก็ได้แต่แอบเบ้ปากด้วยความดูแคลน เชอะ...น้ำหน้าอย่างนี้จะมีปัญญาซื้ออะไรมาเลี้ยงสาว  นอกจากโอเลี้ยงแก้วเดียวหรือมากสุดก็คงเป็๞ก๋วยเตี๋ยวอีกชามเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นดวงจันทร์ก็ไม่กล้าพูดจาหักหาญน้ำใจ  เพราะยังไงทิมก็เป็๞อีกคนที่มาหลงรักเธอ การที่มีหนุ่มๆมารุมรักหลายคนมันทำให้หญิงสาวภาคภูมิใจในเสน่ห์ของตัวเองและเชื่อว่ามันทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากกว่าสาวคนอื่นๆในตำบล

          “แหม...ไม่ได้หรอกพี่ กลับช้าเดี๋ยวโดนดุตายเลย ไว้วันหลังก่อนก็แล้วกัน”

        กล่าวจบดวงจันทร์ก็สตาร์ทเครื่องรถแล้วขับออกไปทันที

          ทิมมองตามก่อนผลักรถเข็นของตนให้เข้าไปในมุมที่จะไม่เกะกะคนอื่นแล้วเดินไปขึ้นมอเตอร์ไซค์สภาพเก่าของตนที่ซื้อมาด้วยราคาไม่กี่พันแล้วขับตามดวงจันทร์ไปอย่างตัดสินใจแล้วว่าจะบอกความในใจให้เธอรู้วันนี้ให้ได้

          ถึงรถที่ดวงจันทร์ขี่จะเป็๞รุ่นใหม่กว่ามาก  แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ขับเร็วเพราะต้องคอยประคองตะกร้าใส่ของที่ผูกติดท้ายอยู่ด้วยดั่งนั้นในไม่ช้าทิมก็ตามมาทัน ซึ่งเป็๞บริเวณที่ถนนเปลี่ยวร้างห่างไกลบ้านผู้คน  ทิมได้ส่งสัญญาณให้หญิงสาวหยุดรถ 

          ดวงจันทร์รู้สึกรำคาญที่ถูกตามตื้อ  แต่เธอก็ยอมจอดรถเพื่อถามเขา

          “มีอะไรอีกจ๊ะพี่ทิม”

          “พี่ขอคุยอะไรกับจันทร์หน่อยสิ เดี๋ยวเดียวเท่านั้น  น่ะ”    

        ทิมอ้อนวอนพร้อมกับจอกรถแล้วเดินเข้าไปหา ดวงจันทร์มองเสื้อผ้าที่ชุ่มเหงื่อบนตัวเขาอย่างนึกรังเกียจ

          “ฉันบอกแล้วไงว่าต้องรีบไป”   

        ความรำคาญเริ่มติดมาในน้ำเสียง

          “เ๱ื่๵๹ที่พี่จะพูดมีนิดเดียวเท่านั้น”  

        ทิมยังไม่ยอมละความพยายาม